Περισσότερο art από τον Ron Gilbert
Υλικό από το νέο adventure
PS3
XBOX 360
PC
- ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ Digital Illusions CE (DICE)
- ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ EA
- ΔΙΑΝΟΜΗ EA Hellas
- PEGI 16+
-
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE
01/11/2011 | 14:18
Η αγορά των first person shooters έχει δει μέχρι σήμερα πάμπολλες προσπάθειες για απόδοση ενός πεδίου μάχης είτε με τρόπο που θυμίζει ένα σύγχρονο πόλεμο, είτε μέσα από cel shaded αισθητική. Η πρώτη ομάδα αυτών των παραγωγών είναι που κερδίζει κατά κύριο λόγο το μερίδιο του λέοντος στις πωλήσεις και ως εκ τούτου αποτελεί και το βασικό στόχο των μεγαλύτερων developers και publishers. Με την Activision να φέρνει το Modern Warfare ολοένα και πιο κοντά στη ρεαλιστική απόδοση της μάχης, ήταν θέμα χρόνου να μπει και ο έτερος μεγάλος παίκτης της αγοράς σε αυτή την προσπάθεια, ρίχνοντας στο τραπέζι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της, τη σουηδική DICE. Με οπλοστάσιο γεμάτο από επιτυχίες στο πιο διαδεδομένο multiplayer fps game (Battlefield), η εν λόγω ομάδα ανάπτυξης είχε να κάνει απλά ένα πράγμα: να δημιουργήσει ένα τέτοιο τίτλο που θα καταφέρει να ανεβάσει τον πήχη ακόμη ψηλότερα.
Η παράδοση της εταιρίας στον τομέα του multiplayer παραμένει και αυτή τη φορά φέρνει αυτή την κατηγορία του είδους αρκετά βήματα προς τα μπροστά. Τι γίνεται όμως με όλα τα υπόλοιπα; Το single player campaign φαίνεται πως υπάρχει… για να υπάρχει. Αν μάλιστα κάποιος έκρινε αυστηρά και μόνο αυτό τον τομέα, ίσως να είχε πολλές ενστάσεις για το αν το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό που ανέμενε μετά από τόσους μήνες διαφήμισης και προώθησης του Battlefield 3. Ο παίκτης τοποθετείται στο ρόλο ενός στρατιώτη, ο οποίος καλείται να αφηγηθεί διάφορες σκηνές πολέμου, με μία λογική που θα θυμίσει έντονα το Call of Duty. Μάλιστα, είναι τόσο αδιάφορο το σενάριο, που δεν είναι απίθανο να το προσπεράσει κανείς χωρίς καν να θυμάται τι έχει συμβεί αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους του single player campaign.
Τα προβλήματα αυτού του τμήματος δε σταματούν εδώ και επεκτείνονται σε πολλαπλά επίπεδα που σίγουρα θα μας κάνουν να κουνήσουμε με νεύρο το δάχτυλο στο πρόσωπο της DICE, αφού λάθη και «παιδικές ασθένειες» της κατηγορίας κάνουν κι εδώ την εμφάνισή τους. Ο τίτλος είναι στο κεντρικό κομμάτι της ιστορίας του απίστευτα scripted, αναγκάζοντας απλά τον παίκτη μετά τη δεύτερη ή τρίτη προσπάθεια σε ένα σημείο, να πυροβολεί σχεδόν με κλειστά μάτια. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία δείχνει να τον καθοδηγεί τόσο έντονα που είναι εμφανές ότι τον… διατάζει να κινηθεί αποκλειστικά και μόνο στην προ-αποφασισμένη διαδρομή. Η ελευθερία είναι μια έννοια που δείχνει να εμφανίζεται σε ελάχιστα σημεία της κεντρικής ιστορίας, κάτι που βέβαια είναι, εν μέρει, δεκτό, αφού μιλάμε για ένα τεχνικό τομέα που «τσακίζει κόκκαλα» και σίγουρα η DICE δε θα ήθελε να δει τους παίκτες να περιφέρονται άσκοπα στις πόλεις και να πειραματίζονται με τις δυνατότητες της μηχανής γραφικών της.
Από την άλλη πλευρά, η τεχνητή νοημοσύνη δείχνει να κινείται σε μέτρια επίπεδα, με τους αντίπαλους στρατιώτες να κινούνται κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο και να φέρουν ποσοστά ευστοχίας ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας που έχει ρυθμίσει ο παίκτης. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρεθήκαμε πίσω από την πλάτη εχθρών και τους εξοντώσαμε μαζικά χωρίς να μας πάρουν είδηση (αν και δεν κινηθήκαμε αθόρυβα), ενώ είδαμε περιπτώσεις να σκοτώνουμε έναν εχθρό στην μία άκρη της πίστας και αυτόματα να ενημερώνονται όλοι οι υπόλοιποι και να παίρνουν θέσεις μάχης, ακόμη κι αν βρίσκονται σε τεράστια απόσταση. Όλα τα παραπάνω δε θα είχαν ιδιαίτερα μεγάλη σημασία αν μιλούσαμε για παραγωγή μικρού budget, αλλά σε τίτλο που έχουν επενδυθεί τόσα χρήματα, κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να γίνουν εύκολα αποδεκτά (αντίστοιχη περίπτωση με τις διαμαρτυρίες των φανατικών για το shooting κομμάτι του Uncharted 3, που μας έκανε να του κόψουμε βαθμό).
Παρόλα αυτά, δε γίνεται να μην τονίσουμε ότι όλο το παραπάνω σενάριο πορεύεται ταυτόχρονα μέσα σε ένα μαγικό σκηνικό που σίγουρα θα πρέπει να απολαύσετε υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Η έκδοση του PC δείχνει να είναι μία σκάλα πάνω από τις αντίστοιχες για τα συστήματα οικιακής ψυχαγωγίας, με τεράστια επίπεδα λεπτομέρειας στα ενεργά σημεία του χάρτη και έξυπνες τεχνικές απόκρυψης των «περιττών» στοιχείων του περιβάλλοντος που δεν παίζουν μεγάλο ρόλο. Οι κατάλληλες σκιάσεις και τα μακρινά πλάνα θα σας κάνουν να νομίζετε πως όλη η περιοχή που θα διασχίσετε είναι σχεδιασμένη άρτια, την ώρα που η DICE έχει εστιάσει υπερβολικά μόνο στα σημεία που παίζουν ρόλο. Το animation των ηρώων είναι εξαιρετικό, τα physics καταφέρνουν να σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό, ενώ και ο ήχος είναι για Όσκαρ! Σε περίπτωση που έχετε ένα «ισχυρό» ηχοσύστημα και το αξιοποιήσετε, είναι σίγουρο πως θα κάνετε τους γείτονες να νομίζουν ότι γίνεται πόλεμος.
Η παράδοση της εταιρίας στον τομέα του multiplayer παραμένει και αυτή τη φορά φέρνει αυτή την κατηγορία του είδους αρκετά βήματα προς τα μπροστά. Τι γίνεται όμως με όλα τα υπόλοιπα; Το single player campaign φαίνεται πως υπάρχει… για να υπάρχει. Αν μάλιστα κάποιος έκρινε αυστηρά και μόνο αυτό τον τομέα, ίσως να είχε πολλές ενστάσεις για το αν το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό που ανέμενε μετά από τόσους μήνες διαφήμισης και προώθησης του Battlefield 3. Ο παίκτης τοποθετείται στο ρόλο ενός στρατιώτη, ο οποίος καλείται να αφηγηθεί διάφορες σκηνές πολέμου, με μία λογική που θα θυμίσει έντονα το Call of Duty. Μάλιστα, είναι τόσο αδιάφορο το σενάριο, που δεν είναι απίθανο να το προσπεράσει κανείς χωρίς καν να θυμάται τι έχει συμβεί αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους του single player campaign.
Τα προβλήματα αυτού του τμήματος δε σταματούν εδώ και επεκτείνονται σε πολλαπλά επίπεδα που σίγουρα θα μας κάνουν να κουνήσουμε με νεύρο το δάχτυλο στο πρόσωπο της DICE, αφού λάθη και «παιδικές ασθένειες» της κατηγορίας κάνουν κι εδώ την εμφάνισή τους. Ο τίτλος είναι στο κεντρικό κομμάτι της ιστορίας του απίστευτα scripted, αναγκάζοντας απλά τον παίκτη μετά τη δεύτερη ή τρίτη προσπάθεια σε ένα σημείο, να πυροβολεί σχεδόν με κλειστά μάτια. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία δείχνει να τον καθοδηγεί τόσο έντονα που είναι εμφανές ότι τον… διατάζει να κινηθεί αποκλειστικά και μόνο στην προ-αποφασισμένη διαδρομή. Η ελευθερία είναι μια έννοια που δείχνει να εμφανίζεται σε ελάχιστα σημεία της κεντρικής ιστορίας, κάτι που βέβαια είναι, εν μέρει, δεκτό, αφού μιλάμε για ένα τεχνικό τομέα που «τσακίζει κόκκαλα» και σίγουρα η DICE δε θα ήθελε να δει τους παίκτες να περιφέρονται άσκοπα στις πόλεις και να πειραματίζονται με τις δυνατότητες της μηχανής γραφικών της.
Από την άλλη πλευρά, η τεχνητή νοημοσύνη δείχνει να κινείται σε μέτρια επίπεδα, με τους αντίπαλους στρατιώτες να κινούνται κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο και να φέρουν ποσοστά ευστοχίας ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας που έχει ρυθμίσει ο παίκτης. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρεθήκαμε πίσω από την πλάτη εχθρών και τους εξοντώσαμε μαζικά χωρίς να μας πάρουν είδηση (αν και δεν κινηθήκαμε αθόρυβα), ενώ είδαμε περιπτώσεις να σκοτώνουμε έναν εχθρό στην μία άκρη της πίστας και αυτόματα να ενημερώνονται όλοι οι υπόλοιποι και να παίρνουν θέσεις μάχης, ακόμη κι αν βρίσκονται σε τεράστια απόσταση. Όλα τα παραπάνω δε θα είχαν ιδιαίτερα μεγάλη σημασία αν μιλούσαμε για παραγωγή μικρού budget, αλλά σε τίτλο που έχουν επενδυθεί τόσα χρήματα, κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να γίνουν εύκολα αποδεκτά (αντίστοιχη περίπτωση με τις διαμαρτυρίες των φανατικών για το shooting κομμάτι του Uncharted 3, που μας έκανε να του κόψουμε βαθμό).
Παρόλα αυτά, δε γίνεται να μην τονίσουμε ότι όλο το παραπάνω σενάριο πορεύεται ταυτόχρονα μέσα σε ένα μαγικό σκηνικό που σίγουρα θα πρέπει να απολαύσετε υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Η έκδοση του PC δείχνει να είναι μία σκάλα πάνω από τις αντίστοιχες για τα συστήματα οικιακής ψυχαγωγίας, με τεράστια επίπεδα λεπτομέρειας στα ενεργά σημεία του χάρτη και έξυπνες τεχνικές απόκρυψης των «περιττών» στοιχείων του περιβάλλοντος που δεν παίζουν μεγάλο ρόλο. Οι κατάλληλες σκιάσεις και τα μακρινά πλάνα θα σας κάνουν να νομίζετε πως όλη η περιοχή που θα διασχίσετε είναι σχεδιασμένη άρτια, την ώρα που η DICE έχει εστιάσει υπερβολικά μόνο στα σημεία που παίζουν ρόλο. Το animation των ηρώων είναι εξαιρετικό, τα physics καταφέρνουν να σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό, ενώ και ο ήχος είναι για Όσκαρ! Σε περίπτωση που έχετε ένα «ισχυρό» ηχοσύστημα και το αξιοποιήσετε, είναι σίγουρο πως θα κάνετε τους γείτονες να νομίζουν ότι γίνεται πόλεμος.
προηγούμενο
επόμενο
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
