Η Mjolnir Edition περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω συν ένα αγαλματίδιο του Master Chief, ύψους 12 ιντσών. Το συλλεκτικό αυτό αγαλματίδιο έχει αποσπώμενα χέρια ώστε να μπορείτε να δημιουργήσετε διαφορετικές πόζες με τον Master Chief, ενώ ο λαιμός και η μέση περιστρέφονται ως ένα βαθμό για περισσότερη ποικιλία. Η Limited Edition κοστολογείται προς το παρόν στις 52.99 λίρες, ενώ το κόστος της Mjolnir ανέρχεται στις 169.99 λίρες, με τη δυνατότητα για προπαραγγελία να είναι ήδη διαθέσιμη. Υπενθυμίζουμε ότι το Halo: The Master Chief Collection θα περιλαμβάνει τα Halo: Combat Evolved, Halo 2 Anniversary, Halo 3, Halo 4 και πρόσβαση στην beta του Halo 5: Gurdians και θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά για το Xbox One στις 11 Νοεμβρίου.
Μέχρι 200€ μπορώ να διαθέσω για το αγαλματίδιο. Αν το βάλλουν στα 300€ όπως το Titanfall θα αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά τον MC της Sideshow που είναι καλύτερη εταιρία από την Kotobukiya και θα αρκεστώ στην έκδοση με το steelbook.
To statue νομίζω πως κανείς δεν θα αμφισβητήσει πως είναι από τα πιο όμορφα και καλύτερα του Master Chief. Από την άλλη κρίμα για την τιμή, είναι way overpriced...
Επίσης, κλασική περίπτωση βλάβης το exclusivity του Game, εξαντλήθηκε η έκδοση μέσα σε λίγες ώρες από την ανακοίνωση. Έπεσαν σαν αρπακτικά οι resellers και θα τη δούμε στο ebay στη διπλάσια τιμή.
Για τις συλλεκτικές τα έχουμε πει και στις εκπομπές. Είναι οι υπερβολές αυτής της βιομηχανίας και δυστυχώς υπάρχει ακόμα κόσμος που τρέχει στα preorder για να ακριβοπληρώσει ένα πλαστικό παιχνιδάκι.
Είναι καθαρά θέμα φανατισμού, όπου σε κάνουν να νομίζεις ότι «η απλή αγορά δεν είναι αρκετή για ένα τέτοιο παιχνίδι» και μάλιστα σου προσφέρουν και διαβαθμίσεις έτσι ώστε να δηλώσεις ανοικτά «το πόσο φανατισμένος είσαι»:
-Απλή έκδοση μόνο με το παιχνιδάκι: Για τους «βρομιάρηδες». Σας κάνουμε χάρη που σας αφήνουμε να παίξετε το παιχνίδι μας.
-Limited Edition: Για τους ανερχόμενους φανατισμένους, που δεν είναι έτοιμοι να κάνουν το επόμενο βήμα.
-Mjolnir Edition: «Τερματισμένη» περίπτωση φανατισμένου, με επιπλέον χρήμα και μπόλικο χώρο στο -άδειο απο βιβλία- ράφι του δωματίου του, που χωράει για κάθε λογής συλλεκτικές. Συνήθως τις κοιτάει και σκέφτεται «καλά, έχω γίνει και πολύ Gamer», χωρίς όμως να σκέφτεται κάτι άλλο.
Δυστυχώς ισχυει αυτό που λέει ο Γιαννης.Επειδή παρολο που είχα 360 δεν είχα ασχοληθεί(κακώς) με τη σειρα Halo, γιατί δεν έχουνε βάλει μέσα το reach?
Ήταν στην εκπομπή #5 (κάπου μετά από τις πρώτες 2 ώρες), αλλά με την ευκαιρία θα πω κάποια πράγματα που θέλω εδώ.
Η άποψή μου είναι ότι οι συλλεκτικές αποτελούν σπατάλη χρημάτων, ακριβώς όπως και οποιαδήποτε κακγουρο-αγορά σε οποιοδήποτε hobby: Αγοράζεις κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τη βασική ανάγκη αυτού που θέλεις να κάνεις και το κάνεις γνωρίζοντάς το.
Στα αυτοκίνητα, θα βάλεις τη πιο καγκούρικη και ακριβή ζάντα, ενώ έχεις την επιλογή να κάνεις τη δουλειά σου με μια πολύ φτηνότερη και generic. Οι λόγοι που επιλέγεις κάθε φορά το πιο ακριβό και πιο «φανταχτερό» είναι: Λόγω του φανατισμού που έχεις για τα αυτοκίνητα, που σε έχει μετατρέψει σε επιπόλαιο καταναλωτή τον οποίον μπορούν πανεύκολα να εκμεταλλευτούν, απλώς και μόνο «κτυπώντας» στο αδύναμο σημείο του -τον φανατισμό του για τα αυτοκίνητα (ή τα παιχνίδια). Άλλος λόγος είναι η αυτοϊκανοποίηση που νιώθεις από μια τέτοια αγορά, ξέροντας ότι ικανοποίησες με τον πιο έντονο, τον πιο «Mjolnir» τρόπο το ενδιαφέρον σου για έναν τίτλο. Νιώθεις ως ο «πιο πιστός» gamer της σειράς, ακριβώς επειδή έχεις ένα πλαστικό παιχνιδάκι που, ρεαλιστικά δεν έχει αξία, αλλά ανάμεσα στον κύκλο των ατόμων που σκέφτονται όπως και εσύ, έχει ΤΗΝ μέγιστη αξία. Ο επόμενος λόγος είναι η συνέχεια του προηγούμενου: Ο εγωισμός, η μόστρα και επίδειξη του οικονομικού σου status, μέσω «του πιο ακριβού πακέτου», ειδικά σε περιπτώσεις που θέλουν να τα επιδεικνύουν, να τα ξεπακετάρουν ή να τα χρησιμοποιούν ως «φόντο» σε μια gaming συζήτηση.
Στο gaming η βασική ανάγκη είναι να παίξεις το παιχνίδι μέσα στην εβδομάδα της κυκλοφορίας. Αυτή η gaming ανάγκη υποτίθεται κοστίζει κάπου από 50 έως 60 ευρώ (που και αυτό εγώ το αμφισβητώ, αφού θεωρώ ότι η αξία πολλών παιχνιδιών είναι πολύ μικρότερη από την τιμή των πρώτων μηνών), όμως ακριβώς επειδή σου δίνουν την επιλογή των ακριβότερων πακέτων και των διαβαθμίσεων, μπαίνεις στην λογική -για τους ίδιους λόγους- να ξοδέψεις ένα ποσό που υπερβαίνει κατά πολύ αυτή την ανάγκη.
Η συλλεκτική είναι περιττή αγορά: Από τη στιγμή που δεν προσθέτει κάποια αξία στην εκπλήρωση της βασικής σου ανάγκης. Αυτό θα δεις ότι δημιουργεί ορισμένες ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις, που όμως έχουν βάση. Για παράδειγμα, ένα αγαλματάκι ΔΕΝ προσφέρει κάτι στην βασική σου ανάγκη, η οποία είναι το παίξιμο του παιχνιδιού. Το να βλέπεις μια φιγούρα όσο παίζεις, δεν κάνει με κάποιον τρόπο καλύτερη την εμπειρία του παιχνιδιού, επομένως αποτελεί περιττή καγκουρο-αγορά. Αν όμως μια συλλεκτική προσφέρει 2 επιπλέον επίπεδα και 3 Multiplayer χάρτες, εκεί πράγματι τα επιπλέον χρήματα βελτιώνουν την ανάγκη σου και δικαιολογούνται. Το ίδιο ισχύει για όταν μια συλλεκτική σου δίνει πρόσβαση 1 εβδομάδα νωρίτερα σε έναν τίτλο, ακριβώς επειδή και αυτό βελτιώνει τη βασική σου ανάγκη, η οποία είναι το παίξιμο του τίτλου στην πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας (ή μια εβδομάδα νωρίτερα για σένα).
[...]
[...]
Επομένως, εγώ τα ξεχωρίζω αυτά, δηλαδή το πότε μια συλλεκτική αποτελεί πέταμα χρημάτων και προσφέρει κάτι που δεν βελτιώνει τη βασική ανάγκη και πότε προσφέρει πράγματι κάτι το επιπλέον, κάτι το ουσιαστικό.
Λίγο πολύ θεωρώ ότι οι περισσότερες συλλεκτικές δεν έχουν αξία και απλώς εκμεταλλεύονται τον φανατισμό και την ανάγκη που έχουν οι gamer για να «εκδηλώσουν» όσο πιο δυνατά μπορούν το χόμπι τους, να τους κάνουν αισθανθούν «λίγο ανώτεροι» από τον μέσο gamer. Είναι αποτέλεσμα marketing και ένας εύκολος τρόπος να ανέβει -πάνω από τα 60 ευρώ- η αξία ενός τίτλου, η οποία μετά από 1-2 χρόνια θα βρίσκεται στα 10 ευρώ στο Steam. Θα έχει περάσει ο μήνας της κυκλοφορίας, θα έχει εκπληρωθεί με 200 ευρώ μια η ανάγκη που μπορούσε να καλυφθεί με 50-60 ευρώ και θα έχει μείνει ο MasterChief στο ράφι να σε κοιτάει και να σου θυμίζει το «πόσο πολύ με ενδιαφέρει αυτός ο τίτλος».
Για μένα, το πραγματικό ενδιαφέρον ενός gamer για έναν τίτλο δεν φαίνεται στις συλλεκτικές, αλλά στο να αναλύει τον τίτλο, να καταλαβαίνει τους μηχανισμούς του, να συζητά γι τους, να γίνεται καλύτερος στο gameplay του και γενικότερα να αφιερώνει ΧΡΟΝΟ στον τίτλο -όχι χρήμα. Ο 30ρης που έχει να δώσει 200 ευρώ σε μια συλλεκτική του Halo και θα παίξει από μια φορά στο Easy τα Campaign, δεν ενδιαφέρεται περισσότερο για τον τίτλο από τον 15χρονο, που θα δώσει 50-60 ευρώ από το χαρτζιλίκι του, για να πάρει μόνο το παιχνίδι, να το τερματίσει στο Legendary και να λιώσει μετά για τα επόμενα χρόνια στο Multiplayer. Ο 15χρονος είναι σε θέση να εκτιμήσει περισσότερο την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αξία του τίτλου και -όσο και αν φαίνεται περίεργο- καταναλωτικά δρα πολύ ωριμότερα από τον 30χρονο.