Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι δύο νεαροί, ο Shay και η Vella. Ο πρώτος βρίσκεται σε ένα διαστημόπλοιο με μόνη συντροφιά έναν υπολογιστή στο ρόλο της προστατευτικής, συναισθηματικής μητέρας που λατρεύει το αγοράκι της και το βλέπει σα νήπιο. Όλος ο διάκοσμος αποτελείται από παιδικά παιχνίδια, η διατροφή του είναι ανάλογη, ενώ η μέρα του απαρτίζεται από «περιπέτειες» σε ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια που είναι πάντα ίδιες κι απαράλλαχτες. Χιονοστιβάδες παγωτού που έχουν πλακώσει μάλλινα κουκλάκια ή τρενάκια του λούνα παρκ που είναι έτοιμα να συντριβούν, μέχρι ο Shay να δώσει το σύνθημα για να εμφανιστεί η γέφυρα, είναι μερικά μόνο παραδείγματα μιας αφόρητα πληκτικής ρουτίνας. Η κοπέλα, από την άλλη, κατοικεί σε ήρεμο και χαρούμενο χωριό που θεωρεί μεγάλη του τιμή να προετοιμάζει τα καλύτερα κορίτσια του να φαγωθούν από το τέρας Mog Chothra. Σε μια εορταστική ατμόσφαιρα που οι κοπέλες του χωριού διαγωνίζονται για το ποια θα γίνει αρεστή στο κτήνος και οι κάτοικοι είναι κατενθουσιασμένοι για την περίσταση, η μόνη που σκέφτεται να αντιταχθεί στη μοίρα της είναι η Vella. Όταν ο Shay, λοιπόν, αγαναχτισμένος, σπάσει το φαύλο κύκλο της επανάληψης και ανακαλύψει έναν άγνωστο συνεπιβάτη και η Vella ξεφύγει από το τέρας και αρχίζει να αναζητά ένα τρόπο να το σκοτώσει γλιτώνοντας και τα γειτονικά χωριά, ξεκινούν δύο πορείες που τέμνονται με απρόσμενο τρόπο στο φινάλε. Αξίζει να σημειωθεί πως με το πάτημα ενός πλήκτρου ο παίκτης μπορεί να μεταπηδήσει από τη μια ιστορία στην άλλη σε οποιοδήποτε σημείο. Δεν υπάρχει καν περιορισμός στο από πού θα ξεκινήσει.
Η αισθητική του τίτλου μόνο σαν πρωτότυπη μπορεί να χαρακτηριστεί. Χαρακτηρίζεται από ανάλαφρες, λεπτές γραμμές και καμπύλες, φέρνοντας στο νου ζωγραφιές με κηρομπογιές. Το ότι καταφέρνει να συνδυάσει την εμφάνιση με το πνεύμα της ιστορίας αναμένεται από κάθε αξιόλογο adventure και το Broken Age δεν αποτελεί εξαίρεση. Αυτό που εντυπωσιάζει όμως, πέρα από το ξεχωριστό τελικό αποτέλεσμα, είναι η καλαισθησία αλλά και η ευελιξία με την οποία έχουν κινηθεί οι γραφίστες της Double Fine σε αυτό το πλαίσιο. Έχουν αποδοθεί εξίσου λεπτομερώς και ζωντανά δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι κόσμοι, ένα «sci-fi για παιδάκια» και μια «χώρα μακριά από εδώ», χωρίς ο ένας να επισκιάζει τον άλλο ή να υστερεί σε αποτύπωση. Το σημαντικότερο είναι πως η αισθητική προσέγγιση δε μοιάζει να έχει επιλεγεί τυχαία ή γιατί απλά ταιριάζει. (σύμφωνα με τα όσα έχει δείξει το πρώτο μέρος) Το σενάριο αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης, οπότε υπάρχει σαφής σχέση εμφάνισης και περιεχομένου. Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον τίτλο από άλλα adventures με παιδικά ή καρτουνίστικα γραφικά και δίνει ουσία στην τελική επιλογή. Πολλά μπράβο λοιπόν στη Double Fine για το αποτέλεσμα.
Το πραγματικό ατού του τίτλου όμως είναι το σενάριο, και εδώ ο Schafer θυμίζει σε όλους γιατί είναι ο αγαπημένος παραμυθάς της βιομηχανίας. Δίνεται έντονα η εντύπωση πως πίσω από το χαριτωμένο περιτύλιγμα υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο. Ο Shay βρίσκεται σε ένα περιβάλλον στείρο, απομονωμένο και κολλημένο σε μια υποτιθέμενη ιδανική παιδικότητα. Όταν σπάει αυτό το καλούπι, βρίσκεται άξαφνα σε ένα πιο περίπλοκο περιβάλλον, που ανταποκρίνεται περισσότερο στις ανάγκες της ηλικίας του, μα γρήγορα δείχνει έντονα στοιχεία ενός δεύτερου καλουπιού. Αντίστοιχα, η Vella ξεκινά και περνά από χώρους που έχουν αυτοδεσμευτεί σε έναν άβουλο τρόπο ζωής χωρίς καμία απολύτως φαντασία. Το Broken Age αφηγείται μια ιστορία που δέχεται πολλαπλές αναγνώσεις λοιπόν και προσφέρει υλικό για προβληματισμό, χωρίς παράλληλα να βαραίνει και να γίνεται δυσκοίλια. Σε σχέση με παλιότερους τίτλους της LucasArts, φαίνεται να είναι πιο κοντά στο The Dig. Οι δύο αφηγήσεις τέμνονται απρόσμενα ρίχνοντας νέο φως σε όσα έχουν προηγηθεί, γεννώντας μεγάλη αγωνία για τη συνέχεια.
Όσον αφορά τους γρίφους, το αποτέλεσμα είναι καλό αλλά δεν είναι και το αναμενόμενο. Οι γρίφοι ξεκινούν από πολύ απλοί για να φτάσουν ένα μέτριο επίπεδο δυσκολίας, χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα. Η εμπειρία της Double Fine στο είδος είναι εμφανή, και εμφανίζονται αρκετές στιγμές που θυμίζουν έντονα Lucas, αλλά η όλη κλίμακα είναι μικρή. Ως έχουν πάντως, είναι ευχάριστοι και δε γίνονται τετριμμένοι. Μια επιπλέον προσθήκη είναι τμήματα που ο παίκτης χρησιμοποιεί χειριστήρια, σε στυλ video game. Το ζήτημα, με πολύ απλά λόγια, είναι πως όποιος περίμενε τους τεράστιους, δαιδαλώδεις γρίφους του Day of the Tentacle ή του Monkey Island δε θα τους βρει και υπό αυτή την έννοια το Broken Age δεν είναι μια αναβίωση αυτής της σχολής adventures όσες σφραγίδες και αν βάλει ο Tim Schafer. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την ποιότητα του αποτελέσματος, αλλά πρέπει να επισημανθεί για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις - και, σε κάθε περίπτωση, η εικόνα ίσως αλλάξει στο δεύτερο μέρος.
Επιστρέφοντας στα αναμφισβήτητα θετικά στοιχεία, τα production values είναι πολύ υψηλά και ταυτόχρονα αποτελούν απάντηση στο αν το Kickstarter μπορεί να στηρίξει παραγωγές τέτοιας έκτασης και κόστους. Η δουλειά στον τεχνικό τομέα είναι εξαιρετική, με το ελαφρώς σπαστό animation να είναι περισσότερο καλλιτεχνική επιλογή παρά ατέλεια. Ο χειρισμός είναι απλούστατος, με σαφές highlighting, αν και η απουσία του examine/look ξενίζει ελαφρά. Τα voice overs όμως κλέβουν την παράσταση, και όχι μόνο λόγω ονομάτων. Jennifer Hale (female Shepard στα Mass Effect, σαν Mom), Elijah Wood (Frodo στα Lord of the Rings, σαν Shay), Will Wheaton (από το Star Trek: The Next Generation) και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Jack Black εμφανίζονται σε μικρούς και μεγάλους λόγους, προσφέροντας πολλά στο τελικό αποτέλεσμα. Ενώ τα περισσότερα adventures μαστίζονται από χαμηλού επιπέδου voice overs με ημι-επαγγελματικά, αν όχι ερασιτεχνικά, αποτελέσματα, το Broken Age προσφέρει πραγματική ηθοποιία από ανθρώπους με προϋπηρεσία στον κινηματογράφο και σε προηγούμενους τίτλους του Schafer. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αντάξιο των ονομάτων, καθώς οι χαρακτήρες έχουν μια εκφραστικότητα που αποτυπώνει τα λεπτότερα συναισθήματά τους. Χωρίς αυτούς, το τελικό σύνολο θα ήταν σαφώς χειρότερο.
Καταλήγοντας, η σημασία της κυκλοφορίας του Broken Age (ή έστω του πρώτου μέρους του) είναι πολύ μεγάλη. Από τη μια, υπάρχει ένας γενικότερος προβληματισμός για το όλο εγχείρημα και νοοτροπία του Kickstarter. Καθυστερήσεις, αβεβαιότητα για το τελικό ποσό και κυρίως το ότι μέχρι τώρα οι πιο φιλόδοξοι τίτλοι (με την εξαίρεση του Shadowrun Returns που ήταν καλό αλλά δεν έκανε την υπέρβαση) ήταν άγνωστη ποσότητα, είχαν προκαλέσει αμφιβολίες. Από την άλλη, η πορεία ανάπτυξης πέρασε από διάφορες φάσεις με μεγάλο αγκάθι τη χρηματοδότηση. Τέλος, πέρα από indie, ημι-homebrewed προσπάθειες, είναι ασαφές το τι είδους projects μπορεί να στηρίξει το Kickstarter. Ως εκ τούτου, o τίτλος που τα ξεκίνησε όλα θα έπαιζε και καθοριστικό ρόλο στην περαιτέρω επιτυχία του συστήματος αυτού. Η απάντηση είναι σαφώς θετική - η χρηματοδότηση και η αναμονή άξιζε. Πρόκειται για ένα δουλεμένο τίτλο, φτιαγμένο με κέφι αλλά και πολλή προσοχή στη λεπτομέρεια και κυρίως με υψηλά production values. Είναι, με άλλα λόγια, μια παραγωγή που θα μπορούσε να σταθεί full price μέσα από το παραδοσιακό μοντέλο της αγοράς χωρίς να υστερεί σε κάτι. Ο αστερίσκος βρίσκεται στις προσδοκίες του κοινού - όποιος περιμένει ένα παιχνίδι "σαν αυτά της Lucas" θα δει ένα αντίστοιχα καλό και βαθύ σενάριο αλλά όχι τόσο πολύπλοκους και δύσκολους γρίφους και κυρίως μικρότερης διάρκειας. Ένας έμπειρος παίκτης θα χρειαστεί γύρω στις 5 ώρες, ίσως και λιγότερο, για να ολοκληρώσει το πρώτο μέρος, με το δεύτερο να είναι άγνωστο.
Εκτός αυτού του πλαισίου πάντως, το πρόσημο είναι ξεκάθαρα θετικό. Η πλοκή κρατά τον παίκτη σε εγρήγορση, το gameplay εναλλάσσεται σταθερά και παραμένει φρέσκο, οι χαρακτήρες βοηθούμενοι από την ηθοποιία είναι ζωντανοί και ευχάριστοι και το τέλος του πρώτου μέρους αφήνει τα πάντα ανοιχτά για τη συνέχεια, για την οποία ο παίκτης απλά ανυπομονεί. Η οποιαδήποτε κρίση σε αυτό το σημείο είναι επισφαλής, βέβαια, με μόνο το μισό παιχνίδι να έχει κυκλοφορήσει, αλλά το δείγμα γραφής είναι παραπάνω από ενθαρρυντικό. Όσο για το μέλλον του Kickstarter, κυκλοφορίες όπως τα The Banner Saga, Broken Sword 5, Wasteland 2, Project Eternity και άλλες, που θα καλυφθούν από το Enternity στο επόμενο διάστημα, θα δώσουν σαφέστερη εικόνα.
Από την στιγμή που ανακοινώθηκε είχα εμπιστοσύνη στον Tim και ας μην συνέβαλα στο project. Χαίρομαι που το κατέχει ακόμα σε τέτοια θέματα και περιμένω ένα BL2 κάποια στιγμή! :D
Κρίμα που βγαίνει μόνο για PC.Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και έχει την σφραγίδα ενός απίστευτα χαρισματικού τύπου.Ότι είναι ο Τιμ Μπάρτον για τις ταινίες είναι και αυτός για το gaming.Δεν είναι τυχαίο που έχουν το ίδιο όνομα! ;)
Εξαιρετικό φαίνεται αλλά εγώ περιμένω από τον Tim το Psychonauts 2 με την χρωματική παλέτα του Mario Galaxy γιατί τα όνειρα είναι φτιαγμένα από ζωηρά χρώματα (το πρώτο ήταν καταπληκτικό αλλά άχρωμο τελείως)!!!!