Στο Wolfenstein 3D, υποδυόμασταν έναν στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε πιαστεί αιχμάλωτος από τους Ναζί, και προσπαθούσε να αποδράσει από το αχανές και τρομακτικό κάστρο τους. Παρακολουθούσαμε την περιπλάνηση του ήρωα μας μέσα από τα μάτια του, και πασχίζαμε να βρούμε την έξοδο του εκάστοτε επίπεδου, κατατροπώνοντας κάθε φασιστική μονάδα που συναντούσαμε στο διάβα μας. Το παιχνίδι φυσικά μας είχε αφήσει με θετικότατες εντυπώσεις. Όμως, μέχρι τότε, η περιπλάνηση μέσα σε μπουντρούμια και οι μάχες σε πρώτο πρόσωπο ήταν συνυφασμένη με τα RPGs, και τίτλους όπως τα Might and Magic και τα Eye of the Beholder. Στην αυθόρμητη και ακούσια σύγκριση με αυτά τα μεγαθήρια, το «ταπεινό» Wolfenstein 3D φάνταζε «ρηχό» και πρόβαλλε ως «εισβολέας» σε ξένη ιδιοκτησία. Αλίμονο μας: κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι μόλις είχαμε γίνει μάρτυρες της γέννησης του νέου είδους των FPS, και φυσικά τίποτα δεν μπορούσε να μας προετοιμάσει για αυτό που θα επακολουθούσε…
Το DOOM έφτασε στο τέλος του 1993 και προκάλεσε πάταγο με τον πρωτοπόρο σχεδιασμό του. Η ιστορία του εκτυλίσσεται κάπου στο όχι πολύ μακρινό μέλλον όταν η ανθρωπότητα έχει πια καταφέρει να αποικήσει τον Άρη και τους δορυφόρους του: δυστυχώς, κάτι πάει εξαιρετικά στραβά στα πειράματα τηλεμεταφοράς που γίνονται εκεί, και οι δαιμονικές δυνάμεις δεν αργούν να περάσουν στη διάστασή μας, μέσω μιας χωροχρονικής πύλης. Όλοι οι άποικοι θανατώνονται, και την κατάσταση τώρα μπορεί να αντιστρέψει μόνο ο τελευταίος επιζών. Δηλαδή, ο σκληροτράχηλος διαστημικός πεζοναύτης που χειριζόμαστε, στον οποίο πλέον επαφίεται η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους… Το υποτυπώδες σενάριο ήταν μόνο η δικαιολογία για να αρχίσει η πωρωτική σφαγή. Για πρώτη φορά ως τότε, μπορούσαμε σε πραγματικό χρόνο με γρήγορη και στρωτή κίνηση να εξολοθρεύουμε αντιπάλους σε μικρές, μέσες και μεγάλες αποστάσεις, που βρίσκονταν στο ίδιο υψομετρικό επίπεδο με εμάς, είτε σε χαμηλότερο ή ψηλότερο. Τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, και πολλοί κλώνοι θα ξεπηδούσαν τα επόμενα χρόνια προσπαθώντας να κλέψουν λίγη από την αίγλη αυτού του ρηξικέλευθου τίτλου. Με νέα εποχή θα ανέτειλε, και μια ριζική αλλαγή σκηνικού θα σημειωνόταν σε μια αγορά όπου μεσουρανούσαν τα Adventures.
Πέρα από την καταλυτική του επίδραση στο Gaming, το DOOM προκάλεσε και έντονες αντιδράσεις για τη άπλετη βία που περιείχε, καθώς και για τη «διαβολική» θεματολογία του. Ουσιαστικά εγκαινίασε μια περίοδο όπου τα παιχνίδια πλέον θα τολμούσαν να πειραματιστούν με ακόμα «σκοτεινότερα» αντικείμενα, και να αποτυπώσουν τη βία με πολύ εντονότερο τρόπο από τον μέχρι τότε συνηθισμένο. Η ιστορία μάλλον δικαίωσε το DOOM (και εδώ) αφού η επιστήμη όλο και ευρύτερα αποφαίνεται ότι η ηλεκτρονική βία έχει μάλλον καθαρτική δράση παρά μιμητική επίδραση.
To DOOM II: Hell on Earth ήρθε λιγότερο από έναν χρόνο μετά, πρακτικά χωρίς καμία ουσιαστική δομική αλλαγή ή διαφοροποίηση, αλλά με την «αποστολή» να εδραιώσει το νεότευκτο είδος και να καταστήσει ξεκάθαρο ότι τα Shooter πρώτου προσώπου είχαν έρθει για να μείνουν. Η μάχη ενάντια στο Κακό τώρα γινόταν στην επιφάνεια της Γης, αν και οι μόνες εύκολα παρατηρήσιμες διαφορές των δύο παιχνιδιών ήταν η προσθήκη του δίκαννου (ώ ναι!) και οι νέοι τύποι εχθρών. Εντούτοις, το DOOM II έχει έναν περισσότερο σκοτεινό, υποβλητικό, και αποτρόπαιο τόνο. Αυτό οφείλεται τόσο στο στήσιμο των επιπέδων, αλλά και στην απίστευτα ατμοσφαιρική μουσική. Απολαύστε:
Τα ακόρεστα, για πόνο και κατακρεούργηση, στίφη των οπαδών των DOOM διψούσαν για περισσότερο αίμα και κραύγαζαν για συνέχιση του μακελειού. Η id έσπευσε να τους ικανοποιήσει με βροχή από νέα levels σε παιχνίδια-πακέτα όπως το Ultimate DOOM, το Final DOOM κλπ.
To 1996, η id αποφάσισε ότι το νέο τεχνολογικό της άλμα θα παρουσιαζόταν με την εγκαινίαση μιας καινούργιας σειράς. Με τον ίδιο τρόπο που από το Wolfenstein περάσαμε στο DOOM, τώρα ήταν η ώρα της μετάβασης στο QUAKE, ένα όνομα που διέγραψε τη δική του ξεχωριστή πορεία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα, ιστορία… Σημασία έχει ότι τα DOOM, και η διαιώνισή τους, μπήκαν στην κατάψυξη μέχρι το 2004. Τότε, μετά από μια μακρά διαδικασία παραγωγής, πολύ hype (ποιος να ξεχάσει εκείνη την alpha version που είχε διαρρεύσει και είχε γίνει ανάρπαστη) και αρκετή φανφάρα περί «μεγάλης επιστροφής», ήρθε η ώρα να υποδεχτούμε το DOOM 3. Ο τίτλος ήταν μια απόπειρα επανεκκίνησης (reboot) της σειράς, που δυστυχώς δεν «πάτησε» σε σωστές βάσεις. Μπορεί ο τεχνικός τομέας να ήταν άψογος, με αιμοβόρα και ζοφερά γραφικά, κι αυτή τη φορά να υπήρχε ένα πειστικότερο σεναριακό υπόβαθρο, αλλά παρ’ όλα αυτά το παιχνίδι δεν ήταν ο άξιος συνεχιστής που όλοι επιθυμούσαμε διακαώς...
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να ξεκαθαρίσουμε ότι -κοιτώντας το μεμονωμένα- το DOOM 3 είναι ένας καταπληκτικός και εμπορικά επιτυχημένος τίτλος. Αλλά το παιχνίδι αυτό, δεν είναι DOOM. Και αυτή πιστεύουμε ότι είναι μια -γενικά παραδεκτή- ιστορική αλήθεια και όχι απλά η υποκειμενική άποψη του γράφοντος. Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πρώτων DOOM απουσίαζαν σχεδόν ολοκληρωτικά: η ανοιχτή σχεδίαση, τα αχανή levels, η φρενήρης δράση, η ποικιλία τοποθεσιών/εχθρών/όπλων, τo υπερβατικ;o περιβάλλον, και τα μυστικά μέρη... Όλα είχαν πάει περίπατο. Ναι, το DOOM 3 ήρθε σε έναν «gaming κόσμο» πολύ διαφορετικό από αυτό στον οποίο βρέθηκαν οι προκάτοχοί του. Αλλά η παρακαταθήκη των DOOM είναι να δείχνουν το δρόμο και όχι να ακολουθούν πεπατημένες άλλων… Για κακή του τύχη, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του, το DOOM 3 είχε την ατυχία να συγκριθεί με το ανυπέρβλητο Half-Life 2 και να εξοστρακιστεί πλήρως από το προσκήνιο. Την ίδια τύχη είχε και το expansion που ακολούθησε το επόμενο έτος, το Resurrection of Evil.
Παρενθετικά να αναφέρουμε ότι το 2005 είχαμε και μια αμφιλεγόμενη απόπειρα το «DOOM σύμπαν» να περάσει στο κινηματογραφικό πεδίο, με αποτέλεσμα μια τραγική ταινία άξια για πολλά «χρυσά βατόμουρα». Κάποιοι δεν είχαν αντιληφθεί μάλλον ότι η εποχή (αθάνατα 90s) που τα DOOM μπορούσαν να γίνουν κάτι σαν «μόδα» τύπου Lara Croft, Street Fighter και Mortal Kombat, είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί…
Κάπου στο απροσδιόριστο μέλλον περιμένουμε και το DOOM 4, η πορεία της ολοκλήρωσης του οποίου καλύπτεται από ένα πέπλο μυστικότητας. Μέχρι και φήμες περί ακύρωσης του όλου project κυκλοφόρησαν, που τελικά διαψεύστηκαν. Όλη αυτή η μυστικοπάθεια δεν είναι φυσικά άσχετη με την «πατάτα» που λέγεται Rage και η οποία έκοψε πολλή από τη «φόρα» της id. Υποθέτουμε ότι όλο αυτό τον καιρό γίνεται μια τεράστια απόπειρα, που ίσως να περιλαμβάνει και επανασχεδιασμό, για να μην έχει το DOOM 4 την τύχη του «διάττοντος αστέρος» που λέγεται Rage. Τι θα θέλαμε από το DOOM 4; Μα, φυσικά αυτό που δεν κατάφερε το τρίτο μέρος της σειράς: το να είναι μια τίμια επιστροφή στις καταβολές του είδους, και να χαράξει το δρόμο της εξέλιξης των FPS που εσχάτως δείχνουν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο σκηνοθετημένου/ανελεύθερου gameplay, εφήμερου «κινηματογραφικού» εντυπωσιασμού και μιας κακώς εννοούμενης «φιλικής» αντιμετώπισης του παίκτη που φτάνει στα όρια της προσβολής της νοημοσύνης και της gaming ικανότητάς του
Πάντως, όπως και να έχει, η κοσμογονική οικογένεια των DOOM -παρά τη λοξοδρόμηση της, παρά τις εσωτερικές αντιφάσεις και την «κρίση ταυτότητας» ως σειρά- θα απολαμβάνει πάντα το σεβασμό που της αρμόζει. Κάθε νέο παιχνίδι που θα φέρει αυτό το βαρύ όνομα, άσχετα από την αξία του, θα τυγχάνει πάντα της προσοχής μας ως μέρος μιας από τις σημαντικότερες και πιο επιδραστικές εποποιίες του gaming.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
ωραιο αφιέρωμα αλλα εχω καποιες ενστασεις ...Το rage δεν ειναι ΠΑΤΑΤΑ... Απλως ειχε την ατυχια να βγει μετα το borderlands κατα αλλα ειναι αξιόλογος τιτλος με πολυ ωραια γραφηκά και η ταινια παλι δεν την χαρακτηριζω κακη...αν δεν εκανε το πεντάλεπτο πειραμα (φορο τιμης στον παιχνιδι ..) ειναι μια μετρια αλλα ΟΧΙ κακη ταινια φαντασιας....
Παντως μου θυμισες εποχιες 94-95 που μαζευα χρηματα να παρω δυνατο υπολογιστη 486 66hz για να το παιζω τελεια το doom...
Ημουν μόλις 6 χρονών όταν έβλεπα τους φίλους μου να παίζουν τόπι στο πάρκο, ενώ εγώ, χάρη στον νονό μου, απολάμβανα το DooM II στον 486/100άρι μου και σε μία 14'' CTX CRT οθόνη (μετά, αφότου τους το έδειξα, παράτησαν και αυτοί το τόπι:D)
Δεν ήξερα ποιά ήταν η id Software, ήξερα απλά ότι το DooM II ήταν παιχνιδάρα, όπως ακριβώς ήταν και το Wolf3D. Από τότε η id καθιερώθηκε στην συνείδησή μου από τις καλύτερες στο χώρο και σε μια εποχή όπου τα games σε ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑΝ πάνω απ'όλα.
Τώρα το Doom 3 το βάζω στα καλύτερα FPS της δεκαετίας (εννοείται πίσω πάντα από το HL2) και δε πιστεύω πως απογοήτευσε. Απλά οι εποχές σιγά-σιγά άλλαζαν (λέγε με CS και CoD) και οι νεότεροι παίκτες δε μπορούσαν να καταλάβουν τα μεγαλεία των run 'n' gun FPS και θέλανε πιο ρεαλιστικά πράγματα.
Τέλος, να πω ότι διαφωνώ με τον χαρακτηρισμό του RAGE ως "πατάτα", μάλλον ψέμματα θα είναι. Κατ'α τ'άλλα. ήταν μία νόστιμη πατάτα:)
Με καλυψαν πλήρως οι προλαλησαντες!
Θεός ο Carmack,είναι ο καλύτερος σε ότι έχει να κάνει με φωτισμούς!
Ah... sweeeeeeet taste of feedback :D
Lionheart: Δεν είπα ότι το Rage είναι "μάπα", "πατάτα" το είπα :P
G3n3raL86: Ε, μέσα στα 30 καλύτερα FPS της δεκαετίας θα είναι το Doom 3 :P
Shepard: Καλύφθηκες... με τη διαφωνία των προλαλησάντων για το Rage :P
T_K_L_L_LUIGI: Ε όχι και καλύτερος στους φωτισμούς, ολόκληρος διαστημικός σταθμός στο Doom 3 και ήταν πίσσα σκοτάδι :P
Είμαι σε πειρακτική διάθεση όπως καταλάβατε :D
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όλους: http://www.youtube.com/watch?v=xOxyNjv_IcA
@Crom, Πάντως το κομμάτι του DooM II που έβαλεσ, ακούγεται καλύτερα έτσι:
http://www.youtube.com/watch?v=nKKXteY9oIk
G3n3raL86: Και οι δύο εκδόσεις, αυξάνουν την υγρασία των ματιών μου στο ίδιο επίπεδο :D
ααααχ ωραιες εποχες.ατελειωτες ωρες gaming.Και οποιος θυμαται και επεξε μια λεξη μονο υπενθυμιζω.
SIRDOOM.Αθανατη Matrix,Eurolink και λοιπες BBS.
:`(
Ιστορικος τιτλος γεννησε ενα ολοκληρο ειδος και αλλαξε το gaming για παντα. για μενα μεσα στη 15αδα των πιο σημαντικων τιτλων στην ιστορια του gaming παρεα με pac man , τετρις , defender, civilization, secret of the monkey island, dune 2 , super mario bros, defender of the crown. Mortal kombat, street fighter 2 κτλπ. Τιτλος που ΕΦΕΡΕ ανθρωπους στο κοσμο των video/computer games. εκατομυρια ανθρωποι που σημερα ζουν και βγαζουν το ψωμι τους απο τη βιομηχανια ηλεκτρονικων υπολογιστων , κονσολων, βιντεοπαιχνιδιων κτλπ πρεπει να ευγνωμονουν τα παιδια της id. Γενικα τα mid 90΄ς γεννησαν 2 νεα ειδη παιχνιδιων τα fps και τα real time strategy που εκτιναξαν τη βιομηχανια εκει που ειναι τωρα και εφερα ν την επανασταση γιατι η κατασταση ειχε κολλησει σε αδιεξοδο εκει με τα adventure και τα rpg της αμιγκα και των PC kai με τα Platformers των κονσολων. Οι gamers διψαγαν για νεες ιδεες κατι που φανηκε απο την επιτυχια τιτλων οπως το cannon foder Πχ που προσεφεραν νεες ιδεες φρεσκο πραμα που λεμε. Ειμαι απολυτα σιγουρος οτι σημερα δε θα υπηρχε διαφημιστικο σποτ βιντεοπαιχνιδιου (blackops) στο ημιχρονο του τελικου του σουπερ μποουλ αν δεν ηταν το Doom. ειμαι σιγουρος για αυτο. Και παροτι το Wolfenstein3d γενησε το ειδος και παλαιοτερα ειχαν βγει "semifps" τιτλοι οπως το xybots της αταρι αν δεν απατωμαι ηταν το doom που ξεκινησε την επανασταση. Τελειωνοντας θελω να πω οτι περασαν σχεδον 20 χρονια και ακομα δεν εχει βγει οπλο σε κανενα fps Που να εχει πιο cool και πιο badass reload απο τη shotgun στο DOOM2
^^^(Προσπαθώντας να εξομειώσει τον ήχο της δίκαννης...)
ΤΡΟΟΥΦΦ! ΚΛΙΚ! ΚΛΑΠ-ΚΛΟΥΠ (repeat till they down!!!)
Πολυ ωραιο αφιερωμα για ενα απο τα αγαπημενα μου παιχνιδια. Περιμενω το τεταρτο μερος πως και πως.
Πολλές αναμνήσεις!