Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το
Τhe Girl with the dragon tattoo είναι ένα από τα
remakes που δεν προσφέρουν κάτι παραπάνω από το πρωτότυπο αλλά γίνονται μόνο και μόνο για να φέρουν ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, το αμερικανικό εν προκειμένω, κοντά σε ταινίες που έχουν κερδίσει
φήμη και χρήμα στον υπόλοιπο κόσμο. Τέτοιες αγορές προτιμούν την οικειότητα σε σενάριο (ή προσέγγιση), σκηνοθεσία και κυρίως πρόσωπα, και πολύ δύσκολα δέχονται μη αγγλόφωνες ταινίες. Το πρώτο πρόβλημα είναι πως οι μεταφορές ακόμα και καταπληκτικών ευρωπαϊκών ταινιών καταλήγουν απαράδεκτες, με κλασσικό παράδειγμα το
Funny Games του
Michael Haneke, που μάλιστα είχε σκηνοθετήσει και το remake και το πρωτότυπο. Το δεύτερο είναι πως μερικά σημεία μοιάζουν παρμένα καρέ καρέ από τη σουηδική μεταφορά. Τόμπολα δηλαδή.
Αυτό σημαίνει αυτόματα πως η προσέγγιση του
David Fincher είναι για πέταμα; Όχι. Ο πολύ καλός
σκηνοθέτης κινηματογραφεί όπως και στο δικό του
Seven, μόνο που εδώ η βροχή έχει αντικατασταθεί από το ψυχρό σκανδιναβικό φως. Η εγγύτητα της ιστορίας τον βοηθά πάρα πολύ στη χρήση της ίδιας ακριβώς τεχνικής: ο Mikael Blomkvist (
Daniel Craig) είναι ένας ανεξάρτητος
ρεπόρτερ που προσλαμβάνεται από ένα βαθύπλουτο να ερευνήσει την εξαφάνιση μιας νεαρής συγγενούς του πριν από 40 περίπου χρόνια.
Στην πορεία βρίσκεται να συνεργάζεται με τη Lisbet Salander (
Rooney Mara), μια κοινωνικά απροσάρμοστη περιθωριακή
χάκερ με εμφάνιση φρικιού και ξετυλίγουν ένα κουβάρι κτηνωδών φόνων του παρελθόντος, οικογενειακών μυστικών και πολλής διαστροφής. Ο πρώτος είναι επαρκέστατος στο
ρόλο του, βγάζει μια βόρεια ψυχρότητα, αλλά μέχρις εκεί. Καταφέρνει πάντως να περάσει για
δημοσιογράφος και η αλήθεια είναι πως δεν του δίνεται πολύς χώρος να εξελίξει το χαρακτήρα του.