Για παράδειγμα, ένα ισχυρό πλήγμα για τον… adventurισμό του ήταν το Dreamfall (όπου σχεδόν όλα ήταν στον «αυτόματο πιλότο»…) , ενώ το «νοκ-άουτ» για την ενασχόλησή του με τα σύγχρονα adventure ήταν τα άνοστα Tales of Monkey Island. Ήταν τότε που συνειδητοποίησε ότι η «χρυσή εποχή» του κάποτε αγαπημένου του είδους, δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ και καλά θα κάνει να το πάρει επιτέλους απόφαση. Εντούτοις, εξακολουθεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις στον χώρο των adventures (έστω και ακαδημαϊκά) κι έχει υπ’ όψιν μου την Daedalic και κάποιες από τις πιο γνωστές δημιουργίες τις (Edna & Harvey, The Whispered World, A New Beginning). Θέλοντας λοιπόν να έρθει σε επαφή με τις gaming καταβολές του, είπε να επιχειρήσει να παίξει και πάλι ένα adventure πρόσφατης «φουρνιάς», και μάλιστα να το προσεγγίσει χωρίς καμία (σχεδόν) προκατάληψη και χωρίς καμία (σχεδόν) «παρελθοντολαγνική» εμμονή. Μετά από αυτές τις -πιστέψτε μας αναγκαίες- διευκρινήσεις, ας προχωρήσουμε ακάθεκτοι.
Ο κόσμος της Deponia λοιπόν, είναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος με μολυσμένο τον αέρα, το έδαφος, το υπέδαφος, τον υδροφόρο ορίζοντα, και με τη δυσωδία να βασιλεύει. Πρωταγωνιστής μας είναι o Rufus, ένα νωθρό και ράθυμο τυπάκι με σοβαρό πρόβλημα συμπλέγματος ανωτερότητας(!) και αυξημένης «καφρίλας». Κανένας στον περίγυρό του δεν τον συμπαθεί, αν και το γεγονός αυτό δεν φαίνεται να τον αγχώνει ιδιαίτερα. Εξάλλου, μοναδικός προορισμός στη ζωή του, και μόνη μεγάλη του αγωνία, είναι το να εγκαταλείψει τη Deponia και να φτάσει στον πλανήτη-ουτοπία με το παραδεισένιο όνομα Elysium. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι τον κακίζει επί του συγκεκριμένου, ο καθένας μας θα ήθελε να ξεφύγει από αυτή την απάλευτη χωματερή. Βέβαια, όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια του για «απόδραση» στέφονται με απόλυτα καταστροφική αποτυχία. Για καλή του τύχη όμως, μια νεαρή κοπέλα από τον προνομιούχο κόσμο του Elysium, θα εισέλθει απρόσμενα στη ζωή του -κυριολεκτικά ουρανοκατέβατη- για να βάλει λίγο χρώμα στη μίζερη διαβίωσή του και να του αναπτερώσει τις ελπίδες για την πολυπόθητη διαφυγή του από την τρωγλοδυτική ζωή στη Deponia.
Οπτικά, το παιχνίδι χορταίνει το μάτι με τα λεπτομερή και πολύχρωμα καρτουνίστικα γραφικά του και το ενδιαφέρον καλλιτεχνικό ύφος τους. Και ο ήχος είναι υψηλού επιπέδου, περιλαμβάνοντας πλούσια μουσικά θέματα, με καθαρά ηχογραφημένες και διασκεδαστικές τις διάφορες φωνές που ακούμε. Μοναδικό παράπονο, είναι το animation που ενίοτε δεν είναι αρκούντως ομαλό. Τη γενικά καλή εικόνα συμπληρώνει ο ακριβής και άμεσος χειρισμός. Για να δείξει ο γράφων πόσο «απολιθωμένος» είναι, να σας αποκαλύψει ότι τον ενθουσίασε (για περίπου 4 δευτερόλεπτα) η δυνατότητα του να ανοίγει το inventory με το μεσαίο πλήκτρου του ποντικιού.
Αν βρήκατε τραγικό το παραπάνω, υποψιάζεται τι θα σκεφτείτε όταν μάθετε ότι είχε ξεχάσει παντελώς πως, πλέον, σε αρκετά adventures, τα “hot spots” (δηλαδή τα σημεία της οθόνης με τα οποία γίνεται να αλληλεπιδράσει ο παίκτης) μπορούν να αποκαλύπτονται με το πάτημα ενός πλήκτρου. Το θυμήθηκε μόνο όταν, κατά λάθος, πάτησε το Spacebar. Παρ’ όλες αυτές τις βαρυσήμαντες «ανακαλύψεις», συνέχισε απτόητος το πατροπαράδοτο “pixel hunting”, ενώ του πήρε πολύ ώρα για να σταματήσει το ενστικτώδες τίναγμα του κέρσορα στο πάνω μέρος της οθόνης με σκοπό να εμφανίσει το inventory (ανεπίδεκτος μαθήσεως λέμε).
Αφήνοντας τα τεχνολογικά και λειτουργικά θέματα, που ναι μεν είναι σημαντικά αλλά όχι καθοριστικά ειδικά για ένα adventure, είναι η ώρα να εισέλθουμε στην ουσία ενός τέτοιου παιχνιδιού: τους γρίφους. Tο είδος τους, και το τι προκλήσεις περικλείουν αυτοί. Θα λέγαμε, ότι στη μεγάλη πλειοψηφία τους οι γρίφοι είναι κλασικής/συνδιαστικής μορφής, και υπακούουν σε μια λογική που μπορεί να αντιληφθεί και να «ακολουθήσει» σε μεγάλο βαθμό ο παίκτης. Εντάξει, δεν είναι και αριστουργήματα όπως αυτά που έφτιαχνε η Jane Jensen στην πρώτη της φάση (πριν αρχίσει να μαδάει γάτες με μονωτική ταινία για φτιάχνει μουστάκια), αλλά στέκονται τίμια και αξιοπρεπώς.
Επιπλέον, ας σημειωθεί, ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι χαρακτήρες που συναντάμε “hintάρουν” αρκετά, χωρίς ευτυχώς να “spoilάρουν”. Δεν λείπουν πάντως και 3-4 «κουφοί» γρίφοι, όπου οι σχεδιαστές βγάζουν ολίγη επιθετικότητα προς τον παίκτη, ίσως για να παρατείνουν τη διάρκεια του παιχνιδιού. Εκτός από τους «παραδοσιακούς» γρίφους, υπάρχουν και τα παζλ που απαιτούν συνθετική ικανότητα. Για να προλάβουν αυτούς που πιθανόν να δυσανασχετούσαν με τέτοιες Myst-ικές καταστάσεις (υπερβολικό το παράδειγμα, δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα), οι δημιουργοί δίνουν τη δυνατότητα στον παίκτη να τα παρακάμψει εντελώς.Αφού πιστοποιήσαμε την υψηλή ποιότητα των γρίφων, είναι η ώρα για ένα σχόλιο σε σχέση με την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.
Η αύρα λοιπόν που αποπνέει το Deponia, είναι ένα συνταίριασμα καλού χιούμορ, μικρών δόσεων μελαγχολίας, και αρκετών πινελιών από ωριμότερες ανησυχίες. Θέλουμε να πιστεύουμε, ότι «πιάσαμε» το βαθύτερο μήνυμα που εκπέμπει το παιχνίδι, τόσο στο οικολογικό πεδίο, όσο και στον τομέα της ανθρώπινης ψυχολογίας και συμπεριφοράς. Ο καθένας μπορεί να πει οτιδήποτε για το Deponia, αλλά όχι να το κατηγορήσει ότι δεν είναι «ψαγμένο». Εκεί που τα πράγματα δυστυχώς δεν είναι τόσο ρόδινα για το Deponia, είναι στη δραματουργία του. Με άλλα λόγια: δυστυχώς κατά το ξετύλιγμα της ιστορία, απλά δεν γίνονται τόσα πολλά ούτε τόσο συναρπαστικά πράγματα, έτσι ώστε ο παίκτης να αποκτά την ώθηση και τη ζέση να συνεχίσει να παίζει, ώστε να δει τι του επιφυλάσσει παρακάτω το σενάριο.
Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στους διαλόγους: ενώ περιέχουν αρκετό χιούμορ και ωραίες ατάκες, μερικές στιχομυθίες τραβάνε παραπάνω από όσο θα έπρεπε κάνοντας «κοιλιά». Στον καθαρά τεχνικό τομέα, δυστυχώς δεν έλειψαν και ορισμένα εκνευριστικότατα bugs. Κάποια αντικείμενα του inventory ήταν «αόρατα», ενώ λίγοι υπότιτλοι είχαν ξεχαστεί στα γερμανικά, που είναι και η «μητρική» γλώσσα του παιχνιδιού. Σε έναν καλοκουρδισμένο και μάχιμο «adventurά», το Deponia θα του προσφέρει κάτι παραπάνω από 15 ώρες gameplay (φυσικά με την προϋπόθεση ότι δεν θα φάει κάποιο μεγάλο «σκάλωμα»).
Προσωπικά, η ενασχόληση του γράφοντος με το Deponia αποδείχθηκε μια επωφελής και ψυχαγωγική gaming εμπειρία. Τον έφερε σε επαφή με το ζωντανό «παρόν» του genre, και έσπασε τον πάγο που με χώριζε από αυτό, χωρίς όμως να με κάνει να μετακινηθώ από τις βασικές απόψεις μου επί του θέματος. Αν θέλουμε να το θέσουμε άμεσα: για adventure του 2012, το Deponia είναι μια από τις καλύτερες προτάσεις του χώρου. Όσο για το άρτι αφιχθέν Chaos in Deponia (το δεύτερο παιχνίδι της σχεδιαζόμενης τριλογίας), αν ο -πλέον περιορισμένος- gaming χρόνος του το επιτρέψει, θα επενδύσει επάνω του παρά το ότι τα πρώτα reviews που διαβάζει δεν βοηθούν να ξεκαθαρίσει το εάν μιλάμε για μια καλύτερη συνέχεια ή όχι.
Το αρθρο είναι απολαυστικότατο, μπραβο Τάσο! Το διαβάζεις με ευχαρίστηση! :)
Το παιχνιδάκι το έχω σταμπάρει από τοτε που βγήκε και θα το πάρω τα Χριστούγεννα. Μουαρέσει πολύ το art και τα χρώματα του γενικά. Σιγουρα θα ειναι απολαυστικό και με αυτά που διάβασα, αξίζει τουλάχιστον μια ματιά.
Χριστούγεννα παρέα με ένα adventure,έξω κρύο,μέσα ζέστη και εσύ να μαγεύεσαι από τον κόσμο του παιχνιδιού!
Couldn't say more T_K_L_L_LUIGI ....
Τάσο σχετικά με αυτό που γράφεις για την απομάκρυνσή σου από τα adventures, νομίζω είσαι λίγο υπερβολικός γιατί ακόμα βγαίνουν περιπέτειες που εμπεριέχουν αυτό το κάτι της τότε εποχής. Π.χ. Gemini Rue, Resonance, τώρα το καινούριο το Primordia και για πιο ποιοτικά σύγχρονα adventures, Black Mirror 2 and 3, Secret Files, The Book of Unwriten Tales. Απλά μη τα κατεδαφίζουμε όλα, ακόμα βγαίνουν πολλά και ποιοτικά advetures
mistac75: Μαζί σου, αλλά εγώ έπρεπε να αποκαλυφθώ "adventurικά" μπροστά σας :D
Καλό, μου κινεί την περιέργεια...
Το θέμα είναι, τρέχει σε σαράβαλα PC's σα το δικό μου?:D
Πραγματικά απολαυστικό άρθρο. Περσσότερο το διάβασα για το χιουμοριστικό του ύφος παρά για τη περιέργειά μου για το παιχνίδι :) Όσο για το παιχνίδι καλούτσικο φαίνεται. Είναι ωραία αυτά τα καρουνίστικα γραφικά και φαίνεται να έχει αρκετό χιούμορ.
Πολύ καλό άρθρο Τάσο με εξαιρετική χοιουμοριστική διάθεση.To παιχνίδι και μόνο για το artwork του μ'έχει κερδίσει.
T_K_L_L_LUIGI κι εγώ δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο..για μένα αυτό είναι κατ'επέκταση το νόημα του gaming τον χειμώνα.Κι όπως είπε ο κολλητός μου ένα κρύο πρωινό του χειμώνα:έχω τα πεϊνερλιά και τα καλτσόνε στο πιάτο μου,οι καλοριφεριές βογγάνε,παίζω games στο PS3 ,είμαι ευτυχισμένος.