Μέτα από δύο χρόνια (ακολουθώντας τον «κύκλο» που έχει ορίσει η ΕΑ, με ετήσιες εναλλάξ κυκλοφορίες Battlefield - Medal of Honor) το Medal of Honor: Warfighter είναι πιστό στο ραντεβού του, με τη Danger Close να έχει αναλάβει εξολοκλήρου την ανάπτυξη του τίτλου. Όπως και πριν από δύο χρόνια, έτσι και τώρα θα συναντήσουμε τους Tier 1 Operators σε μια ακόμη περιπέτεια εμπνευσμένη από πραγματικές επιχειρήσεις. Θα καταφέρει ο τίτλος να βρει τη θέση του στο κορεσμένο πεδίο των σύγχρονων στρατιωτικών shooters; Ή μήπως τελικά αποστολές σαν κι αυτή είναι καλύτερο να… αποφεύγονται; Το σενάριο του Medal of Honor: Warfighter ακολουθεί την ιστορία της Task Force Mako, η οποία αποτελείται από τους -ήδη γνωστούς- Preacher, Mother, Voodoo και Dusty. Όλα ξεκινούν από μια επιχείρηση ρουτίνας στο λιμάνι του Καράτσι (Πακιστάν), στην οποία κάτι πηγαίνει στραβά και οι πρωταγωνιστές ανακαλύπτουν μια μεγάλη ποσότητα εκρηκτικής ύλης PETN. Από εκεί και μετά η πλοκή μπαίνει στον αυτόματο πιλότο, αφού η ομάδα θα πρέπει να ακολουθήσει τα ίχνη ενός τρομοκράτη, πάντα με τον Dusty επικεφαλής. Σε μια προσπάθεια να δώσει έναν πιο ανθρώπινο τόνο στην ιστορία, η ομάδα ανάπτυξης επικεντρώνεται περισσότερο στον Preacher, δίνοντας μας κομμάτια από τη προσωπική του ζωή και πως αυτή επηρεάζεται από τη δουλειά του, αποξενώνοντας τον ίδιο από την οικογένεια του. Η αλήθεια είναι πως -παρά τις όποιες προθέσεις από πλευράς Danger Close να τιμήσει τους Αμερικάνους στρατιώτες- η ιστορία του Preacher δε καταφέρνει να πείσει ή να κάνει τους παίκτες να ενδιαφερθούν για το δράμα του, ενώ και το γενικότερο σενάριο αποδεικνύεται στη καλύτερη περίπτωση φτωχό, αν όχι προβληματικό.
Η όποια πλοκή γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον της, ενώ μέχρι την τελευταία αποστολή είναι σχεδόν σίγουρο πως οι περισσότεροι θα έχουν «χαθεί» στο δρόμο, αφού ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η ιστορία καταφέρνει περισσότερο να μπερδέψει, παρά να αποσαφηνίσει. Μέχρι η περιπέτεια της Task Force Mako να φτάσει στο τέλος της, οι παίκτες θα περιηγηθούν σε διαφορετικές τοποθεσίες του πλανήτη, οι οποίες φροντίζουν να διαφοροποιούν και ανάλογα το περιβάλλον. Από το λιμάνι του Καράτσι μέχρι τους πλημμυρισμένους δρόμους στις Φιλιππίνες, το μοτίβο της δράσης δε διαφέρει από ότι έχουμε δει στο παρελθόν. Έτσι, θα αντιμετωπίσουμε τις ορδές των εχθρών στους κλασσικούς διαδρόμους μέχρι να βρεθούμε σε ανοιχτά σημεία, αποστολές stealth, ενώ σε κάποια σημεία θα παρέχουμε υποστήριξη πάνω σε ελικόπτερο ή θα συνοδέψουμε αιχμαλώτους πάνω σε βάρκα. Τα door breaches έχουν την τιμητική τους κατά τη διάρκεια του campaign, αφού θα χρειαστεί να εκτελέσουμε κινήσεις αιφνιδιασμού ουκ ολίγες φορές, με τα headshots που θα καταφέρουμε (κατά τη διάρκεια του slow motion breach) να ξεκλειδώνουν περισσότερες επιλογές breaching -που ωστόσο δε προσφέρουν τίποτα ουσιαστικότερο πέραν του προφανούς. Εδώ πρέπει να αναφερθεί πως τα πιο ενδιαφέροντα σημεία είναι οι δύο αποστολές όπου θα πρέπει να οδηγήσουμε αυτοκίνητο, με τη προοπτική πρώτου προσώπου.
Σε γενικές γραμμές η ομάδα ανάπτυξης έχει δώσει ενδιαφέρουσες πινελιές στα γνωστά μοτίβα δράσης, προσπαθώντας να κάνει όσο το δυνατόν πιο ενδιαφέρουσα γίνεται την κάθε αποστολή. Από την άλλη βέβαια, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προσφέρεις κάτι τέτοιο, όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις κάτι το οποίο έχει ήδη παρουσιαστεί στο παρελθόν με -σχεδόν- κάθε δυνατό τρόπο. Από πλευράς ΑΙ τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αρκετά καλύτερα, αφού οι εχθροί παρουσιάζουν έναν… διχασμένο χαρακτήρα, από τη μία εκτελώντας σωστές κινήσεις κάλυψης, αποφυγής και πλαγιοκόπησης, από την άλλη όμως δεν είναι και λίγες οι φορές που απλά αποτελούν εξάσκηση στόχου.
Τα πράγματα είναι αρκετά χειρότερα στους teammates μας, αφού δεν παρέχουν την παραμικρή υποστήριξη, έχοντας έναν καθαρά διακοσμητικό ρόλο στη δράση. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ πως το scripting στις αποστολές είναι ιδιαίτερα αυστηρό, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις η ελευθερία που παρέχεται στους παίκτες είναι ελάχιστη. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το προβληματικό pacing και τη πλήρη έλλειψη κάποιου ξεκάθαρου σκοπού, αφαιρούν πολλούς πόντους από την ατμόσφαιρα που προσπάθησε τόσο πολύ να καλλιεργήσει η ομάδα ανάπτυξης.
Το single-player campaign θα διαρκέσει περίπου έξι ώρες και πολύ δύσκολα κάποιος θα επιστρέψει για μια δεύτερη περιπέτεια, καθιστώντας το multiplayer ουσιαστικά μονόδρομο. Με την DICE να απουσιάζει αυτή τη φορά, το βάρος πέφτει στη Danger Close για να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα που θα πρέπει να απειλήσει τα μεγαθήρια του χώρου. Αν κάποιος κρίνει από τα πρώτα δευτερόλεπτα όμως, τότε αυτή έχει αποτύχει παταγωδώς. Τα δαιδαλώδη menu δυσκολεύουν χωρίς κανένα λόγο τη πλοήγηση των παικτών, καθιστώντας την επιλογή class, όπλου και τύπου αγώνα μια χρονοβόρα και βαρετή διαδικασία. Όταν τελειώσουν τα δύσχρηστα μενού και έρθει η ώρα της δράσης, ο τίτλος παρουσιάζει ένα τελείως διαφορετικό (και ευχάριστο) πρόσωπο. Οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε έξι classes (Sniper, Assaulter, Demolitions, Heavy Gunner, Point Man και Spec Ops), η κάθε μια με τα δικά της χαρακτηριστικά, οπλισμό και εξοπλισμό, ανάλογα με την κάθε χώρα.
Όσο κερδίζουμε XP φανερώνουμε διαφορετικές εθνικότητες στο κάθε class, έχοντας σαν αποτέλεσμα ακόμα μεγαλύτερη γκάμα διαθέσιμων επιλογών. Τα modes δεν ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, με τα κλασσικά Team Deathmatch, Sector Control και Combat Mission (το οποίο θυμίζει αρκετά το “Rush” του Battlefield), ενώ ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα Hotspot και Home Run. Το πρώτο θυμίζει αρκετά το Combat Mission, με πέντε πιθανά σημεία στον κάθε χάρτη, όπου η μία ομάδα θα πρέπει να τοποθετήσει εκρηκτικά και η άλλη να αποτρέψει κάτι τέτοιο, ενώ το Home Run είναι μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή του Capture The Flag, με μια ζωή σε κάθε γύρο. Οι χάρτες είναι αρκετά καλοσχεδιασμένοι, προσφέροντας πληθώρα επιλογών στη προσέγγιση του objective/αντιπάλου, ενώ το βάρος και η αίσθηση των όπλων δύσκολα θα αφήσει κάποιον ανικανοποίητο (δυστυχώς όμως υπάρχουν για ακόμη μια φορά one-shot-kill sniper rifles).
Η ποιότητα της σύνδεσης είναι εξαιρετική (τις περισσότερες φορές), κάτι που θα δικαιώσει όσους απογοητεύονται γρήγορα από το πλεονέκτημα του hosting που συναντάμε στους περισσότερους τίτλους. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στο Fireteam System, όπου οι παίκτες χωρίζονται σε μικρότερες ομάδες των δύο ατόμων. Μέσω του συστήματος αυτού λοιπόν, κάθε φορά που μπαίνουμε σε κάποιο παιχνίδι, θα μπούμε ταυτόχρονα και σε μια μικρότερη ομάδα με κάποιον άλλο παίκτη. Ο fireteam buddy θα είναι και η μεγαλύτερη μας βοήθεια στον αγώνα, αφού μπορούμε να ανταλλάζουμε πυρομαχικά και να αναπληρώνουμε την ενέργειά μας όταν βρίσκεται κοντά, ενώ η όποιες δράσεις (kills/headshots κλπ) προσφέρουν πόντους και στους δύο, όσο βρισκόμαστε σε κοντινή απόσταση ο ένας από τον άλλο. Με τη προσθήκη των Fireteams, το σχεδιασμό των χαρτών αλλά και το objective based gameplay (με εξαίρεση το Team Deathmatch), το multiplayer κομμάτι του Warfighter έχει έναν ιδιαίτερα συνεργατικό χαρακτήρα που ανταμείβει πολύ περισσότερο την ομαδικότητα, αποθαρρύνοντας τους… μοναχικούς τύπους.
Από τεχνικής άποψης η Danger Close τα καταφέρνει αρκετά καλά. Η παρουσία της Frostbite 2.0 δε προκαλεί έκπληξη σε κανέναν -και για ακόμη μια φορά βρίσκεται πίσω από έναν πολύ καλό οπτικό τομέα. Τα γραφικά είναι ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένα, με λεπτομερείς, «καθαρούς» χαρακτήρες και εξίσου όμορφο περιβάλλον. Ορισμένα θολά textures σίγουρα θα κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ το environmental destruction δεν πλησιάζει καν τα επίπεδα που μας έχει συνηθίσει η DICE, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ο οπτικός τομέας υπολείπεται του ανταγωνισμού -ακόμα και αν η Danger Close δεν εκμεταλλεύεται την Frostbite Engine όπως οι Σουηδοί. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στα pre-rendered cutscenes, όπου η αληθοφάνεια εντυπωσιάζει, με μοναδική όμως εξαίρεση τα γυναικεία πρόσωπα, τα οποία είναι -στην καλύτερη περίπτωση- άσχημα. Ηχητικά, ο τίτλος παρουσιάζει ένα πολύ καλό σύνολο, με ηχητικά εφέ υψηλής πιστότητας και εξίσου καλές ερμηνείες. Οι συνθέσεις δε ξεφεύγουν από το στρατιωτικό ύφος που θα περίμενε κανείς σε έναν ανάλογο τίτλο και δύσκολα θα εντυπωσιάσουν.
Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, το Medal of Honor: Warfighter υπήρξε αντικείμενο έντονης συζήτησης και διαφωνίας, με ακραίες απόψεις να εκφράζονται από αμφότερες πλευρές. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Μετά το πέρας της ενασχόλησης με τον τίτλο, είναι σαφές ότι όλη η προώθηση και διαφήμιση από πλευράς Electronic Arts ήταν σίγουρα… υπερβολή, χωρίς όμως να σημαίνει και πως το αποτέλεσμα δεν αξίζει καν αναφοράς. Η Danger Close σίγουρα προσπάθησε να παρουσιάσει έναν τίτλο που θα συνεχίσει άξια τη σειρά Medal of Honor. Σε κάποια σημεία το πέτυχε, σε κάποια άλλα πάλι όχι. Το υπερβολικά scripted single-player campaign δε προσφέρει κάποιο ουσιαστικό ενδιαφέρον, ενώ οι όποιες καλές ιδέες δυστυχώς χάνονται εύκολα. Από την άλλη, το multiplayer είναι αρκετά ενδιαφέρον και χωρίς να ξεφεύγει από τις καθιερωμένες φόρμες καταφέρνει να δώσει μια πιο τακτική και ομαδική προσέγγιση, αποτελώντας μια πρώτης τάξεως εναλλακτική πρόταση, ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο μεγάλα «στρατόπεδα» των multiplayer FPS.
H αλήθεια είναι πως το Medal of Honor: Warfighter απευθύνεται περισσότερο στους πιστούς οπαδούς της σειράς και όσους θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, ενώ το όλο σύνολο διαρκώς δίνει την εντύπωση «διαφήμισης» των Αμερικάνων στρατιωτών. Η ομάδα ανάπτυξης προσπάθησε να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να προσφέρει κάτι διαφορετικό και «φρέσκο» - και μέχρι ενός βαθμού τα κατάφερε. Δυστυχώς όμως θα χρειαστεί αρκετή δουλειά ακόμη, αν σκοπεύει ποτέ να «χτυπήσει» τα μεγάλα ονόματα του χώρου.
6.5. Δεν περίμενα τίποτα περισσότερο. Tο Medal of Honor χάνει σιγά-σιγά το παιχνίδι των FPS ή υπάρχει κάτι που δεν βλέπω;
ΚΛΑΣΣΙΚΟ VIDEO GAME. ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΥΤΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.
Νομίζω έχουν πάρει λάθος στροφή τα τελευταία χρόνια. Εμένα με είχε ενθουσιάσει το MOH επειδή αναφερόταν στην παλιά εποχή. Είχα παιξει το Allied Assault και είχα πορωθεί όταν είχε βγει. Είχε ένα στύλ. Τώρα πάνε να κάνουν τη σειρά ίδια με battlefield και CoD. Nομίζω πρέπει να γυρίσουν εκεί που αρχίσανε. Δεν χρειάζεται όλα τα FPS να αναφέρονται στη σύγχρονη εποχή. Ας κάνει κάποιος τη διαφορά. Και single player μόνο 6 ώρες; Πολύ λίγο.
Θα ηταν σοφοτερο αλλα και δικαιοτερο για το ονομα του τιτλου, να το αφησουν για αυτη τη γενια και να παρουν 3-4 χρονια "αδεια αναπτυξης" ωστε να φτιαξουν μια καλη τριλογια στην επομενη γενια κονσολων!
παιχνιδαραα αλλα σαν Black ops 2 οχι
Πειράζει που νοσταλγώ τις παλιές καλές εποχές του Β Παγκοσμίου Πολέμου; O tempora o mores
Σαν το Call of Duty δεν είναι....
"Πειράζει που νοσταλγώ τις παλιές καλές εποχές του Β Παγκοσμίου Πολέμου;"
Να φανταστώ Call of Duty 2? :D