Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
Διαγωνισμός Wolfenstein: Youngblood - Οι διαγωνισμοί με δώρα videogames συνεχίζονται στο Enternity και αυτή τη φορά χαρίζουμε 4 αντίτυπα του Wolfenstein: Youngblood για PS4 και Xbox One. >>
** ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Ορυχείο: To Matrix και η αλήθεια των microtransactions

*
Ο Ηλίας Παππάς καταγράφει στο νέο του κείμενο για τη στήλη "Ορυχείο" την αλήθεια και τα νούμερα πίσω από τα microtransactions στην αγορά των videogames.

Το 1999 κυκλοφόρησε η ταινία “The Matrix”, το εμβληματικό αυτό έπος των αδερφών Wachowski που κατάφερε να μιλήσει για σημαντικά τεχνολογικά και φιλοσοφικά θέματα, ακριβώς μάλιστα τη στιγμή που η τεχνολογία ήταν έτοιμη να εισβάλει πιο δυναμικά από ποτέ στην καθημερινότητά μας. Ένα χρόνο πριν την απόλυτη εξάπλωση του internet (το 2000 ήταν η χρονιά που το ποσοστό χρήσης του στην παγκόσμια επικοινωνία ξεπέρασε το 51%), την κυκλοφορία του iPod που ήταν ο προπομπός για την απόλυτη φορητή επανάσταση που άλλαξε τη ζωή μας αλλά και την κυκλοφορία των flash drives που μας αποσύνδεσε από τον υπολογιστή μας, το The Matrix μάς παρουσίαζε μια πολύ ισχυρή αλληγορία για τη σχέση μας με τον καπιταλισμό και την τεχνολογία, όταν αυτά φτάσουν στο απώτερο, ολιστικό τους όριο.

Κατά τη διάρκεια της σκηνής που ο Morpheus αποκαλύπτει στον Neo την πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου και την απόλυτη κυριαρχία των μηχανών, της τεχνολογίας, ομολογεί ξεκάθαρα και το αδύνατο της συνύπαρξης μεταξύ της εξάρτησής μας και της ελεύθερης επιλογής: “ο σκοπός είναι να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος σε μια μπαταρία” λέει στωικά στον Neo, λίγο πριν ο τελευταίος δει τα πνευματικά του όρια να καταρρέουν. Αν και αυτή η καταθλιπτική θέση μοιάζει να έρχεται σε αντίθεση με την εσωτερική ελευθερία που πιστεύει ότι βιώνει ο καθένας μας, δεν είναι καθόλου υπερβολικό να υποστηρίξουμε ότι, σε πολλές περιπτώσεις, όταν η τεχνολογία μεταμορφώνεται σε brand-ology και όταν η οικονομία σπάει τους καπιταλιστικούς δεσμούς της, ο παραλογισμός για την επιβίωσή τους έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη μας για ψυχαγωγία, δημιουργώντας ένα κενό λογικής, ένα παράδοξο που δύσκολα γίνεται κατανοητό.

Τα microtransactions είναι ένα από τα αποτελέσματα μιας βιομηχανίας που κάθε χρόνο σπάει ρεκόρ πωλήσεων σε διάφορους τομείς, εξαπλώνεται δίχως ουσιαστικά κανένα όριο και εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ιμπεριαλιστική ψύχωση που κρύβει κάθε τεχνολογικός εθισμός. Δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πλέον την ύπαρξή τους.

Ας σκάψουμε λίγο βαθύτερα.

Αυτό που μας κινεί
Τα microtransactions, όσο κι αν δεν μας αρέσει, βρίσκονται στον οικονομικό πυρήνα της βιομηχανίας από όταν άνθισαν ουσιαστικά οι πρώτοι σπόροι της Atari, μιας και τα coin-ops ήταν η πιο αυθεντική μορφή τους: δίνεις ένα μικρό ποσό για να παίξεις πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά και ύστερα απλά επαναλαμβάνεις τη διαδικασία μέχρι να τελειώσουν τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις. Μάλιστα, ο λόγος που τα coin-ops ήταν τόσο δύσκολα ήταν ακριβώς αυτός: για να αναγκάσουν τον παίκτη να επιστρέψει, ξανά και ξανά, μέχρι το επόμενο boss, την επόμενη πίστα. Αν και τότε φυσικά δεν υπήρχε καν ως ιδέα η λέξη microtransactions, η όλη διαδικασία δεν ήταν παρά μια μικρή συναλλαγή βασισμένη στους κανόνες του εθισμού και της ελεύθερης αγοράς: δίνεις κάτι και σου δίνω κάτι σε αντάλλαγμα ώστε να γίνουμε και οι δύο πλουσιότεροι - εγώ σε χρήματα, εσύ σε ψυχαγωγία.

Βέβαια, δεν έχει νόημα να αναλύσουμε εδώ την έννοια του επιχειρείν ή τους κανόνες της αγοράς, μιας και δεν αλλάζουν ποτέ για τίποτε και για κανέναν. Το σημαντικό είναι να εντοπίσουμε πότε τα microtransactions πήραν τη μορφή που έχουν σήμερα και γιατί, αλλά και κατά πόσο οι σύγχρονοι μύθοι περί αναγκαίας χρήσης τους λόγω του αυξανόμενου κόστους παραγωγής κρύβουν μια μορφή υπερφίαλης και αγανακτισμένης αλήθειας.



Το σημείο που πρέπει να ξεκινήσουμε είναι η οικονομική πορεία της βιομηχανίας. Όταν το μεγάλο κραχ έλαβε τέλος και η Nintendo πρωτοστάτησε στην αναβίωση της αγοράς, ήταν η πρώτη στιγμή που ως βιομηχανία αποκτήσαμε μια σταθερή οικονομική ταυτότητα. Ναι, μπορεί η Nintendo να κρατούσε τα ηνία ως άλλη «Κόζα Νόστρα» αλλά ήταν η πρώτη φορά που η αγορά λειτουργούσε υπό κανονικές τιμολογιακές και ποιοτικές συνθήκες. Όπως αναμενόταν άρχισε να μεγαλώνει και, πολύ σύντομα, με την εμφάνιση άλλων  ιαπωνικών εταιρειών και την αναγέννηση της Δύσης, τα videogames έγιναν ένα παγκόσμιο και πρωτόγνωρο μέσο ψυχαγωγίας. Για να γίνει κατανοητό τι εννοώ όταν γράφω ότι η βιομηχανία βρήκε επιτέλους τον οικονομικό δρόμο της, αρκεί να αναλογιστεί κάποιος το πόσο γρήγορα μεγάλωσε, έπεσε και επανήλθε: το 1982, ένα χρόνο πριν το μεγάλο κραχ, η αξία της βιομηχανίας στην Αμερική, τη μοναδική ουσιαστικά αγορά, ήταν $35δις (οικιακές κονσόλες και coin ops). Για τα επόμενα τρία σχεδόν χρόνια η αγορά πρακτικά εξαφανίστηκε, μέχρι που το 1985 η Nintendo την επανέφερε στη ζωή με το Nintendo Entertainment System. Μέχρι το 1994 και σε χρόνο ρεκόρ τα έσοδα της παγκόσμιας αγοράς είχαν σκαρφαλώσει στα $20,8 δις.

Ο Morpheus ονομάζει αυτή την κίνηση “άλλο το να γνωρίζεις το μονοπάτι και άλλο να το περπατάς”.

Από τότε και ύστερα η βιομηχανία δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Ο ρυθμός ανάπτυξης, τα έσοδά της και η συνολική της αξία κάλπασαν και καλπάζουν σαν την Epona. Η μηχανή άρχισε να κινείται και σταδιακά να απορροφά ολοένα και μεγαλύτερο κοινό, ζητώντας συνεχώς περισσότερα χρήματα, χρόνο και χώρο για εξάπλωση, ακολουθώντας αναμενόμενα τους κανόνες μιας καπιταλιστικής αγοράς. Αυτός ο κόσμος της φαντασίας, αυτό το Matrix των videogames, άρχισε να δημιουργείται και να αποκτά ξεχωριστή οντότητα, ολοένα εξαρτώμενο περισσότερο από το ίδιο το μέγεθός του και λιγότερο από τις προοπτικές του.

Κατά τη διάρκεια της εντυπωσιακής αυτής εξάπλωσης της αγοράς λοιπόν συνέβη το εξής: οι τιμές των videogames δεν προσαρμόστηκαν αναλόγως για το πληθωρισμό κι έτσι δημιουργήθηκε μια ανωμαλία στο σύστημα. Αν εξαιρέσουμε ορισμένες σημαντικές αποκλίσεις την εποχή των cartridges (που με το σημερινό πληθωρισμό το κόστος τους πάει από $50 και $60 στο εξωπραγματικό $120), η τιμολογιακή πολιτική στη μετά - CD εποχή φαίνεται να ξεχάστηκε σε κάποιο συρτάρι. Αυτό σημαίνει ότι ένας τίτλος στο PlayStation που κόστιζε $50, σήμερα θα κόστιζε σχεδόν $80. Η διαφορά είναι τρομακτικά μεγάλη.

Άρα, πρέπει να πάμε βαθύτερα.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • Altair
    • Εξαιρετικός όπως πάντα.
      Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε και κάτι άλλο.Με τις συλλεκτικές εκδόσεις τι γίνεται;Εννοώ ότι εκεί το κόστος απόκτησης είναι μεγαλύτερο,αλλά τι έσοδα έχουν από αυτές οι εταιρείες,τι τους κοστίζει για τα διάφορα έξτρα καλούδια από απλούς χάρτες ως τεράστιες φιγούρες πχ.

      • Talk Show Host
      • Να είσαι καλά. Να σου πω την αλήθεια, τις συλλεκτικές δεν τις σκέφτηκα καν να τις βάλω, διότι τις θεωρώ "πολυτελές προϊόν" και είναι μικρές σε νούμερο. Αλλά σίγουρα θα κοστίζει ο κούκος αηδόνι, όπως και στον καταναλωτή. Καλό point Altair, θα το ψάξω κι άλλο. :)

      • yaponvezos
      • Αυτές οι εκδόσεις ακολουθούν διαφορετικούς κανόνες. Έχουν πάψει να θεωρούνται software και κάτι. Είναι πλέον fan merch και ολίγον από software και αν. Σε τέτοιες κατηγορίες είναι άλλο το εμπορικό παιχνίδι τελείως.

        • T_K_L_L_LUIGI
        • Ίσως και γιαυτο βλέπουμε και συλλεκτικές χωρίς το software. Μπορεί να μπαίνουν σε άλλη κατηγορία λόγο έλλειψης του παιχνιδιού.

    • PORTAL
    • Και ολοι οι κυριοι της λιστας πληρωνουν τον τυπο απο τα game awards και αλλους ομοιους του για να ειναι τα δικα τους παιχνιδια αυτα που θα βραβευτουν και θα ακουστουν, οι καταναλωτες πανε και τα αγοραζουν και τα λεφτα κανουν εναν ωραιο κυκλο και γυρνανε παλι στις παχουλες τσεπες τους.

      • Talk Show Host
      • Υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά σε όλα αυτά, αλλά μην πάμε και στο άλλο άκρο ότι όλα είναι πουλημένα κτλ. Θέλει προσοχή για να έχουμε μια ισορροπία. :)

        • Silverblade
        • Απόδειξη για αυτό είναι ότι το πιο βραβευμένο videogame όλων των εποχών, το Witcher 3, προήλθε από μια πολώνική εταιρεία η οποία αποτελεί ανύπαρκτο μέγεθος δίπλα στους γίγαντες που αναφέρεις. Το ότι τέτοιου τύπου τακτικές εφαρμόζονται ενίοτε, δε σημαίνει ότι εφαρμόζονται παντού και πάντα.

    • mysterious
    • Το κλεισιμο του κειμενου τα λεει ολα.Ας σου πασαρουν οτι θελουν,το θεμα ειναι εσυ τι κανεις.Περιττο να πω οτι τα microtransactions και οι 70αρες των videogames μου φαινονται ακρως γελοια.Δυο μηνες μετα την κυκλοφορια του εκαστοτε videogame και η τιμη εχει πεσει ηδη στα μισα,για ποιο τρελο λογο να σκασεις 70 ευρω;για να κανεις μαγκα τον χαρτογιακα CEO που θησαυριζει εις βαρων των εργαζομενων;

      Και πραγματικα ποτε δεν καταλαβα πως ειναι δυνατον να υπαρχει κοσμος που βλεπει ξεκαθαρα οτι τον περνανε για μ@λ@κ@,γιατι για μενα αυτη ειναι η λογικη των microtransactions,κι αυτος να ενδιδει.Να πληρωνει εξτρα για ενα παιχνιδι που ηδη αγορασε.Να παιζει ενα δωρεαν παιχνιδι και να φτανει σε σημειο-τοιχος οπου του λενε πληρωσε για να συνεχισεις.Για το "δωρεαν" παιχνιδι.

      Εξαιρετικο αρθρο γι'αλλη μια φορα και η επιτομη του τροφη για σκεψη.Ειναι απιστευτο πως ενα γιγαντιαιο κειμενο οχι μονο δε σε κουραζει αλλα το διαβαζεις αχορταγα :)

      • Talk Show Host
      • Να είσαι καλά φίλε μου. Πολύ καλό point αυτό που είπες για τις μειώσεις τιμών και έπρεπε να το βάλω στο άρθρο, αλλά μου διέφυγε. Το γεγονός ότι οι τιμές πέφτουν τόσο γρήγορα είναι μια ακόμα ένδειξη ότι υπάρχουν κάποιες ανωμαλίες στο πώς λειτουργεί η αγορά. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο θα επεκταθούν τα microtransactions στο μέλλον, τώρα που είναι και επισήμως αποδεκτά.

    • PeterPan
    • ;) ;) :) :D :D :highfive: #1 !!!
      --------------------------------------------

      (Το 2012 ειχα ενα ατυχημα. Παρακατω κατα βαθμο/βαρυτητα: Αφασια - απραξια)

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!