Τι είναι το Hell & Damnation; Μα φυσικά το remake του πρώτου “Painkiller” και του πολύ καλού expansion του “Battle out of Hell”. Ή μάλλον… σχεδόν. Για την ακρίβεια έχουμε 14 από τα καλύτερα επίπεδα (κατά τη γνώμη της ομάδας ανάπτυξης, πάντα) επίπεδα του πρώτου τίτλου και του expansion του, «εκμοντερνισμένα» με τη βοήθεια της Unreal Engine 3. Οι περισσότεροι εχθροί επιστρέφουν (μαζί με ορισμένους καινούριους), όπως και τα… εργαλεία του Daniel, έτοιμα και πρόθυμα να στείλουν τα πλάσματα της κόλασης σε… κάποιο άλλο μέρος (χειρότερο ίσως;). Το σενάριο για κάποιο λόγο φαίνεται ακριβώς το ίδιο, με τον πρωταγωνιστή να έχει εξαπατηθεί και για ακόμη μια φορά να του δίνεται η υπόσχεση ότι τελικά θα βρεθεί ξανά με την αγαπημένη του, μόνο που αυτή τη φορά θα πρέπει να μαζέψει 7000 ψυχές και να τις παραδώσει στον ίδιο τον θάνατο. Έτσι λοιπόν, για ακόμη μια φορά, ο ήρωας μας οπλίζεται με υπομονή και ότι όπλο βρίσκει μπροστά του και όποιον πάρει ο… Daniel (για λογαριασμό του Χάρου).
Για άλλη μια φορά λοιπόν, στα ίδια επίπεδα, κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα, με μοναδική διαφορά ότι αυτή τη φορά τα πάντα φαίνονται καλύτερα. Και πιο σύντομα. Για την ακρίβεια, o Χάρος είπε να μη κουράσει, έτσι η όλη περιπέτεια μετά βίας θα ξεπεράσει τις τέσσερις ώρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι έτσι ακριβώς όπως ήταν το 2004. Οι μάχες είναι περισσότερο θέμα ποσότητας παρά ποιότητας, με αμέτρητες ορδές να τρέχουν προς το μέρος μας, περιμένοντας υπομονετικά να «λυτρωθούν» από το όπλο της επιλογής μας. Για την ακρίβεια, το AI δε φαίνεται να είναι ικανό για τίποτε περισσότερο, από ακριβώς αυτό, το να τρέχει προς το μέρος μας. Πράγματι, τα πρώτα λεπτά η αίσθηση είναι ανέλπιστα ευχάριστη και διασκεδαστική, πολύ γρήγορα όμως η παντελής έλλειψη κάποιου σκοπού κουράζει. Για την ακρίβεια το κάθε επίπεδο δεν είναι τίποτε παραπάνω από το «σκότωσε οτιδήποτε κινείται -checkpoint- συνέχισε να σκοτώνεις».
Τα boss fights διακόπτουν την ασταμάτητη δράση, αλλά δυστυχώς οι μάχες με τα bosses είναι εξίσου -αν όχι περισσότερο- βαρετές. Μετά το αρχικό επιφώνημα έκπληξης που έρχεται με τη συνειδητοποίηση του μεγέθους που έχουν ορισμένα bosses, δεν αργεί να γίνει αντιληπτό πως διαθέτουν ελάχιστες επιθέσεις και η εξόντωσή τους απαιτεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο και το άδειασμα αμέτρητων σφαιρών. Επίσης διασκεδαστικό, επίσης όμως για τα πρώτα λεπτά. Για να γίνουν τα πράγματα κάπως πιο ενδιαφέροντα υπάρχει η δυνατότητα co-op, η οποία δε προσφέρει απολύτως τίποτα, ενώ με την ύπαρξη ενός συμπαίκτη η δυσκολία του τίτλου μειώνεται αισθητά. Επιπρόσθετα, για όσους αισθάνονται ανταγωνιστικοί ή θέλουν να επιδοθούν σε γρήγορη old-school multiplayer δράση, υπάρχουν competitive modes όπως Deathmatch, Team Deathmatch και Capture The Flag. Αν φυσικά μπορεί να βρεθεί κάποιο lobby και αν φυσικά δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας η ύπαρξη lag, bugs και πολλών άλλων προβλημάτων.
Η αλήθεια είναι πως η Unreal Engine πραγματικά καταφέρνει να δώσει μια αίσθηση «φρεσκάδας» στον τίτλο, αλλά μόνο όσον αφορά τον οπτικό τομέα. Πράγματι, το να σκοτώνεις αμέτρητες ορδές δαιμονικών πλασμάτων είναι τόσο πιο διασκεδαστικό όταν είναι και… αισθητικά καλύτερο, δεν παραμένει όμως μια βαρετή διαδικασία, όταν δεν υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό. Από ηχητικής άποψης τα πράγματα είναι όπως τα θυμόμαστε, με τα επικά rock/metal tracks να μας συντροφεύουν στην όχι και τόσο ιερή -και συνάμα ιδιαίτερα σύντομη- αποστολή μας.
Γενικότερα, το Painkiller: Hell & Damnation είναι η επιστροφή σε έναν τίτλο που από μόνος του ήταν μια μορφή «επιστροφής» στο παρελθόν. Είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί και μάλιστα πριν από πολλά χρόνια. Η Unreal Engine 3 δεν είναι από μόνη της αρκετή για να κάνει κάποιον να επιστρέψει, ιδιαίτερα όταν είναι η μοναδική βελτίωση σε σχέση με τον πρώτο τίτλο. Αν κάποιος θέλει να γυρίσει στην old-school δράση του Painkiller, τότε μάλλον δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τα γραφικά, αλλά θέλει την ουσία (ή μάλλον, την έλλειψη αυτής). Σε αυτή τη περίπτωση, δύσκολα μπορεί κανείς να προτείνει το Hell & Damnation, ιδίως όταν το περιεχόμενο είναι τόσο λίγο σε σύγκριση με το πρωτότυπο.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Το κείμενο είναι απολαυστικό! :) Και φυσικά θα συμφωνήσω σε όλα μιας και τερμάτισα το πρωτότυπο.Και τότε πολύ καλά γραφικά για την εποχή του αλλά μετά τα αρχικά ουάου ερχόταν γρήγορα η πλήξη μιας και έκανες συνέχεια τα ίδια και τα ίδια.Βασικά μόνο ένα,σκότωνες ορδές αντιπάλων. :P
Σ'ευχαριστώ πολύ mysterious!
Ξέρεις, το Painkiller: Hell & Damnation καταφέρνει να σε κάνει να "κολλήσεις" για τα πρώτα λεπτά με τη καταιγιστική του δράση, ακριβώς όπως έκανε και το πρωτότυπο. Δυστυχώς όμως, πολύ γρήγορα συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα περισσότερο από το "bang-headshot-boom-reload".
"bang-headshot-boom-reload".
Χαχαχα καλό.Γι'αυτό και πιστεύω είναι ιδανική περίπτωση ενοικίασης Σαβ/κου χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις από το παιχνίδι.
Όταν βγήκε το Painkiller θυμάμαι ότι μας είχανε πέσει τα σαγόνια απο το πόσο badassery μπορούσε να χωρέσει σε ένα παιχνίδι.Δηστυχώς έμεινε στάσιμο.Πάραυτα πιστεύω ότι σε επίπεδο soundtrack θα σκοτώνει και πάλι.Στις παλιές καλές pc gaming εποχές θα το είχα χτυπήσει ανετότατα μόνο και μόνο για το καλύτερο fps weapon ever το stake gun.Τι ηδονή ήτανε αυτό το όπλο ρε μάγκες...
τελειος ο καλκανης!
Πάντως δεν είναι κακό να είναι κάποιες φορές ένα παιχνίδι,άμυαλο.Αυτή η έντονη δράση μπορεί να σε διασκεδάσει αν ψάχνεις κάτι για να παίξει λίγες ώρες,άσε που έχει και μεταλιές :)