Ξεκινώντας με το σενάριο, γνωρίζουμε τους Aeron και Elena, ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ζει στο βασίλειο της Elyria. Μία σατανική κατάρα θα μπολιαστεί μέσα στο σώμα της Elena, απειλώντας να τη μεταμορφώσει για πάντα σε τέρας. Η μεταμόρφωση είναι σταδιακή αλλά ιδιαίτερα επίπονη… Για να λυθεί, ο Aeron θα πρέπει να… ταΐσει την Elena με σάρκα από τέρατα που βρίσκονται εσώκλειστα σε επιβλητικούς πύργους, γεμάτους εχθρούς, εμπόδια και πολλά μυστικά. Με τη βοήθεια και την καθοδήγηση της μάγισσας Mavda, ο Aeron θα πρέπει μόνος του να εξερευνήσει κάθε πύργο, μέχρι να νικήσει τον τελικό κακό και να πάρει ένα ζουμερό κομμάτι από τη σάρκα του και να το προσφέρει στην αγαπημένη του Elena. Στην πορεία, ξετυλίγονται περισσότερα στοιχεία σχετικά με το αγαπημένο ζευγάρι αλλά αυτά καλό θα ήταν να τα ανακαλύψει ο ίδιος ο παίκτης. Το σενάριο, πέρα από τη μακάβρια υπόστασή του, διακατέχεται και από μία αίσθηση χιούμορ, κάτι που ίσως ξενίσει κάποιους παίκτες ενώ θα ενθουσιάσει κάποιους άλλους.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του Pandora's Tower είναι η μάχη ενάντια στο χρόνο. Δυστυχώς, ο Aeron δεν έχει άπειρο, ή και άπλετο ακόμη, χρόνο στη διάθεσή του, καθώς όσο περισσότερο καθυστερεί να ολοκληρώσει έναν πύργο, τόσο πιο σίγουρο είναι πως η Elena θα μεταμορφωθεί σε τέρας, κάτι που θα σημάνει και τους τίτλους τέλους. Μέσα από μία κυκλική ενεργειακή κλεψύδρα, ο παίκτης θα πρέπει να ισορροπήσει την εξερεύνηση με τη μάχη, προκειμένου να ολοκληρώσει κάθε δοκιμασία στην ώρα της. Αυτό, αυτόματα, καταργεί και την όποια ελευθερία εξερεύνησης, προσθέτοντας άγχος, εκνευρισμό και προβληματισμό στον παίκτη, κάτι που πιθανότατα να δημιουργήσει διττά και διαφορετικά συναισθήματα σε όποιον ασχοληθεί με τον τίτλο. Το Enternity, θεώρησε αρκετά ενδιαφέρον το στοιχείο αυτό και ως μηχανισμός λειτουργεί ικανοποιητικά για το πρώτο μισό της παραγωγής, πριν αρχίσουν δηλαδή τα πράγματα να γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.
Μιας και δε μιλάμε για καθαρόαιμο παιχνίδι ρόλων, το Pandora's Tower, γαντζώνει τον παίκτη από την έγνοια να σώσει το αγαπημένο του πρόσωπο, θυσιάζοντας φαινόμενα όπως grinding/farming (συνεχείς μάχες με σκοπό το level up) αλλά και το looting (τη συνεχή αναζήτηση για λεία) για έναν ανώτερο σκοπό. Το τίμημα είναι ο απόλυτος χρονικός περιορισμός και ο κίνδυνος αποχρωματισμού της απόλαυσης αλλά δεν παύει σα μηχανισμός να εκπέμπει μία ανεξήγητη γοητεία. Ακόμα και farming ή looting να επιχειρήσει ο παίκτης, θα διαπιστώσει πως ούτε χρόνο πολύ έχει στη διάθεσή του ούτε και χώρο στο inventory. Κάθε σημείο έχει checkpoints όπου μπορεί να συνεχίσει την πρόοδό του ο παίκτης αν χάσει.
Σε περίπτωση, όμως, που αποτύχει στο σκοπό του, η οθόνη game over εμφανίζεται και θα πρέπει να αρχίσει εκ νέου από το τελευταίο save point. Η αρχιτεκτονική των πύργων, η επικίνδυνη camera αλλά και το ανελέητο respawning θα οδηγήσουν σε αρκετούς εκνευρισμούς, τυφλά άλματα και παράδοξες καταστάσεις, κάνοντας τον παίκτη να αισθάνεται ενόχληση καθώς και αδικία, ειδικά όταν θα χάσει. Χάνοντας, εξαφανίζονται όλα τα αντικείμενα που είχαν συλλεχθεί και οι εχθροί επιστρέφουν στις θέσεις τους… Ένα ακόμη αρνητικό είναι η ανισσόροπη δυσκολία που παρατηρείται μεταξύ των εχθρών αλλά και των bosses, οι οποίοι είναι ικανοί να σκοτώσουν τον ήρωα με ένα ή και δύο χτυπήματα, ειδικά μετά τη μέση της παραγωγής.
Εκεί, όμως, που λάμπει το Pandora's Tower είναι στο σύστημα μάχης του. Άμεσο, γρήγορο και διασκεδαστικό, ξεφεύγει από τα στερεότυπα των ανατολικών τίτλων ρόλων και εστιάζει σε περισσότερο action καθώς και platform μονοπάτια, θυμίζοντας λίγο τη λογική των τρισδιάστατων Castlevania που γνωρίσαμε στο PlayStation 2. Πέρα από τα σπαθιά, ο ήρωας μπορεί και ελέγχει μία μαγική αλυσίδα που γραπώνει τους εχθρούς, δίνοντάς του το πλεονέκτημα στη μάχη, αφού μπορεί να δένει τέρατα μεταξύ τους, να τα χτυπάει στο έδαφος, να τα εκσφενδονίζει και να τα ακινητοποιεί. Τόσο το classic controller όσο και ο συνδυασμός Wii Remote και Nunchuck υποστηρίζονται αλλά η τελευταία επιλογή μοιάζει ιδανική, ειδικά στη χρήση της αλυσίδας, αφού η ανίχνευση κίνησης του χειριστηρίου εξυπηρετεί άρτια τη στόχευση και χρήση της αλυσίδας. Ο Aeron μπορεί να αμύνεται αλλά και να κυλίεται προκειμένου να αποφύγει επιθέσεις, καθώς και να φορτίζει τις επιθέσεις του για πιο ισχυρά χτυπήματα. Αναμφισβήτητα, οι μάχες (και δη και με τα bosses) είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του Pandora's Tower, αν και θα επιθυμούσαμε περισσότερη μαγεία στις επιθέσεις και στο ρεπερτόριο κινήσεων του χαρακτήρα.
Σε κάθε πύργο, ο παίκτης μπορεί να βρει αντικείμενα, υλικά καθώς και δώρα που μπορεί να τα χρησιμοποιήσει είτε για να φτιάξει νέα αντικείμενα και πιο ισχυρά όπλα είτε να τα προσφέρει στην Elena και να ενισχύσει το μεταξύ τους δέσιμο (κάτι που συναντήσαμε και στο Dragon Age), επηρεάζοντας και το φινάλε που θα παρακολουθήσει ο παίκτης. O οπτικοακουστικός τομέας δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει δείξει το Wii μέχρι σήμερα κι αν θέλουμε να τον συγκρίνουμε, υστερεί σε σχέση με τα Xenoblade Chronicles και The Last Story, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό που να ζημιώνει σημαντικά την εμπειρία που εισπράττει όποιος βυθιστεί στον κόσμο του. Ξεχωρίζει ο σχεδιασμός των χαρακτήρων καθώς και των bosses, όπως και επιλεκτικές τοποθεσίες μεταξύ των 13 πύργων. Το art direction και το animation κινούνται και αυτά σε ικανοποιητικά επίπεδα όπως και το frame rate. Τα μουσικά θέματα που ακούγονται είναι ικανοποιητικά αλλά όχι και επικά ενώ οι διάλογοι και οι ήχοι από επιθέσεις και τέρατα εξυπηρετούν το σκοπό τους χωρίς ωστόσο να ξεχωρίζουν.
Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία αξιοπρεπέστατη παραγωγή, η οποία έχει πολλές καλές ιδέες αλλά σε μερικά σημεία δείχνουν να μην αξιοποιήθηκαν στο μέγιστο βαθμό, καταλήγοντας να τη γεμίζουν με άσκοπα προβλήματα και χαζά λάθη. Ένα υβρίδιο ρόλων, δράσης και πλατφόρμων, ένας σκληροπυρηνικός τίτλος που δε διστάζει να τιμωρεί τον παίκτη σε κάθε λάθος του, αναγκάζοντάς τον να αγωνίζεται για το καλύτερο προσπαθώντας να πειθαρχήσει την ισορροπία μεταξύ δράσης, εξερεύνησης και σεναριακού σκοπού. Δεν απευθύνεται σε όλους αλλά όσοι επιλέξουν να ασχοληθούν μαζί του, σίγουρα δε θα το μετανιώσουν. Μία από τις ελάχιστες πηγές στο Wii που αναβλύζουν εντελέχεια…
Αυτά που διάβασα μου έδωσαν να καταλάβω πως πρόκειται για έναν πολύ καλό και ιδιαίτερο τίτλο, αλλά με τον περιορισμό που δίνει, ξενερώνει τον παίκτη. Σχεδιαστικό λάθος που έγινε για να είναι πιο ρεαλιστικό το παιχνίδι.. Anyway αν είχα Wii θα το έπαιρνα σίγουρα.
Ωραίο review Στάθη! :)
Εξαιρετικό σενάριο...άνετα το έκανε ταινία ο Τιμ Μπάρτον!Καλή ιδέα γενικά αλλά και με αρκετά αυτογκόλ...ειδικά αυτό με τον περιορισμό χρόνου δε χωνεύεται με τίποτα....δε νοείται RPG(ή υβρίδιο του)χωρίς ελευθερία εξερεύνησης ...συγχαρητήρια και από μένα για το review γιατί είναι πλήρες και ειδικά για κάποιον που έχει σκοπό να το αγοράσει θα ξέρει τι τον περιμένει. :)
Θέλω ακόμα 2 πύργους για να το τελειώσω (το παίζω πολύ χαλαρά) και προσωπικά το παιχνίδι το βρίσκω καλό, το 7.5/10 σαν νούμερο είναι αντιπροσωπευτικό θεωρώ, πολύ καλό το review.
Σχετικά με τον χρονικό περιορισμό, είναι το στοιχείο από το παιχνίδι που έχω λατρέψει. Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο έτσι (σε μία προσπάθεια κιόλας να δικαιολογήσει με βάση την ιστορία τις όποιες ελλέιψεις του) που δίνει μεγάλο ρόλο στον τελικό σκοπό του παιχνιδιού, ο οποίος είναι η Elena και η σωτηρία της. Μέσα από τους προεραιτικούς διαλόγους που κάνει ο παίχτης με την Elena κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, το σύστημα bonding μεταξύ τους, τα cutscenes, κατάφερε να με κάνει να νοιαστώ για την Elena και να μπω στον ρόλο του Aeron, και όχι απλά να την αντιμετωπίσω σαν έναν ακόμα NPC. Εκεί έρχεται ο χρονικός περιορισμός και ο στόχος του ήρωα, αν λοιπόν στόχος του ήρωα είναι να βρει και το τελευταίο copper coin στον κάθε πύργο προφανώς ο χρονικός περιορισμός είναι ένας εκνευριστικός μηχανισμός. Αν στόχος του είναι να σώσει την Elena (role playing) και να περιορίσει όσο περισσότερο μπορεί τον πόνο της (γιατί υποτίθεται ότι νοιάζεται) τότε ο περιορισμός δένει απόλυτα. Πρέπει κάποια στιγμή πάντως να σκεφτούμε τι στο καλό σημαίνει αυτο το RP (role playing), αν τώρα σωστό RP είναι ενώ καίγεται ο κόσμος εσύ να εξερευνάς μία σπηλιά στην άλλη άκρη επί 3 ώρες, τότε πάω πάσο.
Επίσης πρέπει να αναφερθεί ότι οι πύργοι στην πλειοψηφία τους είναι χτισμένοι ώστε έτσι ο παίχτης να μπορεί σε κάθε επίσκεψη του να πετυχαίνει κάτι (πχ σπάσιμο αλυσίδας) και στην επόμενη επίσκεψη του να επικεντρώνεται στο επόμενο task, χωρίς να χάνει ιδιαίτερο χρόνο επειδή μπαίνει στον πύργο από την αρχή.
Η ιστορία του παιχνιδιού είναι πολύ καλή, με τα απαραίτητα ερωτήματα για το τι ακριβώς συμβαίνει, τις αμφιβολίες και τις υποψίες. Το σύστημα μάχης είναι όντως διασκεδαστικό και το level desing καλό. To AI έχει τα προβλήματα του, και όντως η δυσκολία των εχθρών ανεβοκατεβαίνει περίεργα. Είναι πολλές φορές που τεράστιοι/βίαιοι εχθροί αν τους δέσεις με την αλυσίδα γίνονται αρνάκια προς σφαγή, και άλλοι θεωρητικά πιο ακίνδυνοι που σου σπάνε τα νεύρα και προτιμάς να τους ξεφεύγεις.
Το παιχνίδι σίγουρα δεν είναι top, αλλά είναι ένα καλό παιχνίδι που ειδικά οι κάτοχοι Wii αξίζει να το δούνε.
@Spahar αυτό κι αν ήταν review που μόλις έκανες! :) Από την στιγμή που σε κάνει να ταυτιστείς με την αγωνία του ήρωα να σώσει το αγαπημένο του πρόσωπο,ναι είναι έξυπνη η ιδέα με τον περιορισμό χρόνου...απλά για μένα RPG σημαίνει βυθίζομαι στον κόσμο του...κι όταν το κάνω αυτό δεν θέλω να με περιορίζει τίποτα.Ναι ίσως λιγότερο ρεαλιστικό(ο κόσμος καίγεται και ο ήρωας μου χτενίζεται :P)αλλά περισσότερο fun.
Πολύ ωραίο το game, άσχετα από τα λάθη του. Μελλοντική αγορά στα σίγουρα.