Πρακτικά, αυτό σήμαινε ότι επιτέλους ο Jackson ήταν ελεύθερος να εξιστορήσει τα γεγονότα χωρίς το περιοριστικό άγχος της ανάγκης συμπύκνωσης των τεκταινομένων, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να εμβαθύνει στο αρχικό περιεχόμενο, ενσωματώνοντας υλικό από τα παραρτήματα του Tolkien στο Lord of the Rings. Έτσι κι έγινε λοιπόν στο The Hobbit: An Unexpected Journey, το οποίο περιλάμβανε μεγάλο αριθμό επιπλέον σκηνών που είτε προέρχονταν απευθείας από τα παραρτήματα, είτε βασίζονταν σε αυτά για να μας παρουσιάσει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια κάποια γεγονότα ή χαρακτήρες. Επιπλέον, έχοντας πλέον τα χρονικά περιθώρια, ο Jackson δεν φοβήθηκε να συμπεριλάβει χρονοβόρες σκηνές εγκαθίδρυσης χαρακτήρων, που άρεσαν στους αναγνώστες των βιβλίων, αλλά όχι στους υπόλοιπους. Φυσικά, όπως συνέβαινε και στο Lord of the Rings, προστέθηκαν κάποιες εντελώς καινούριες σκηνές και μεταβλήθηκε η σπουδαιότητα κάποιων χαρακτήρων, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την μετακίνηση του αρχηγού των Orc, του Azog, σε ρόλο κεντρικού «κακού» της πρώτης ταινίας.
Το Desolation of Smaug καλείται να παίξει τον άχαρο ρόλο του μεσαίου μέρους της τριλογίας, εξιστορώντας τα γεγονότα στο σπίτι του Beorn, στο Mirkwood, στο Woodland Realm, στο Dol Guldur, στην Lake-town και στο Erebor. Όπως είναι εύκολο να μαντέψει ο αναγνώστης του βιβλίου, η αλληλουχία γεγονότων εδώ είναι πολύ πιο φιλική προς μεταφορά στην μεγάλη οθόνη, αφού η επίσκεψη στο σπίτι του πανίσχυρου Skin Changer είναι η τελευταία σχετικά χαλαρή στιγμή της συντροφιάς των 13 νάνων και του Bilbo. Από το σημείο εκείνο και έπειτα οι ρυθμοί της ταινίας ανεβάζουν ταχύτητα και δεν επιβραδύνουν ποτέ, γεγονός που έχει ήδη καταστήσει το Desolation of Smaug πολύ πιο αγαπητό στους κύκλους όσων δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο και το κρίνουν καθαρά ως ταινία.
Πράγματι, το “Hobbit 2” είναι μία εξαιρετικά καλοφτιαγμένη ταινία fantasy action, με πολύ καλά σκηνοθετημένες και ευρηματικές σκηνές δράσης, εντυπωσιακά κάδρα και αξιοπρεπέστατες ερμηνείες από το σύνολο του cast, αν και η μεγαλύτερη έμφαση στη δράση σε σχέση με το πρωτότυπο, η οποία επιβάλλεται από την φύση της εξέλιξη της ιστορίας, δεν αφήνει στους ηθοποιούς να αναδειχθούν στον βαθμό του πρωτότυπου. Πράγματι, τα περιθώρια για εξέλιξη χαρακτήρων εδώ είναι περιορισμένα, με εξαίρεση την ολοένα αυξανόμενη έλξη του Bilbo προς το δαχτυλίδι και του Thorin προς την Arkenstone, όμως, όπως προαναφέραμε, αυτό επιτάσσει η ροή των γεγονότων. Το Desolation of Smaug είναι γεμάτο από αξιομνημόνευτα set-pieces, που περιστρέφονται κυρίως γύρω από μάχες μικρής κλίμακας με γιγάντιες αράχνες και orcs, με πιο ευρηματικό από αυτά την κατάβαση του ποταμού με τα βαρέλια, όπου οι πολεμικές ικανότητες των Wood Elves συνδυάζονται με την ξεκαρδιστική εφευρετικότητα των νάνων για την αντιμετώπιση του κοινού εχθρού. Φυσικά, όπως θα περίμενε κανείς από το συνεχές teasing του Smaug στα trailer, ο ένας εκ των σημαντικότερων δράκων της λογοτεχνίας κλέβει την παράσταση στο τελευταίο μισάωρο, μέσω της επιβλητικής παρουσίας του, της εκπληκτικής CGI υλοποίησής του και της βροντόφωνης ερμηνείας από τον Benedict Cumberbatch, που συναντάει ξανά τον Martin Freeman (Bilbo) σε αρκετά διαφορετικές συνθήκες σε σχέση με το Sherlock Holmes.
Σε ό,τι αφορά την πιστότητα των τεκταινομένων στο βιβλίο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και δεν θα μας προκαλέσει έκπληξη αν οι αναγνώστες του Tolkien διαφωνήσουν με κάποιες από τις αποφάσεις του Jackson. Όπως προαναφέρθηκε, ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης από την εποχή του Fellowship of the Ring έχει τροποποιήσει πολλάκις το αρχικό υλικό με ποικίλο βαθμό επιτυχίας, ώστε να ταιριάξει το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο στο κινηματογραφικό format εξιστόρησης. Πρόκειται για μία κατάσταση που έχουν αποδεχθεί ακόμη και οι λιγότερο ανοιχτόμυαλοι οπαδοί του θρυλικού συγγραφέα, για πρακτικούς λόγους.
Ξεκινώντας από τα θετικά στον τομέα των πρωτοβουλιών που πήραν οι συντελεστές της ταινίας, έχουμε την επαναφορά του Legolas στα γεγονότα των Woodland Realms, η οποία δεν αναφέρεται με κανέναν τρόπο στα βιβλία μεν, αλλά συμφωνεί με το timeline των βιβλίων, το οποίο δικαιολογεί την παρουσία του σε εκείνο το μέρος εκείνη την περίοδο. Το ίδιο ισχύει και για την επίσκεψη του Gandalf στο Dol Guldur, η οποία μάλιστα είναι πολύ σημαντική ως συνδετικός κρίκος με το Lord of the Rings. Όσο για τη σκηνή με τα βαρέλια, η οποία κυλά ήρεμα στο βιβλίο, η μετατροπή της σε μάχη μοιάζει περιττή αρχικά, αλλά εν τέλει δεν ζημιώνει την πιστότητα στο πνεύμα του πρωτότυπου, αποζημιώνοντάς μας στην πορεία με μία αξιομνημόνευτη σκηνή. Επιπλέον, η ενίσχυση του ρόλου του χαρακτήρα του Bard the Bowman έχει νόημα και μάλιστα μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελεί βελτίωση σε σχέση με την απότομη εισαγωγή του συγκεκριμένου χαρακτήρα στο βιβλίο. Εκεί που δύσκολα θα βρούμε υποστηρικτές, είναι στην περίπτωση της Tauriel, του πρώτου χαρακτήρα που εισάγεται στην σειρά καθαρά από τους συντελεστές της ταινίας. Δεν αναφερόμαστε στην ίδια την Tauriel ή στην ερμηνεία της από την χαρισματική (και ταιριαστή στο ρόλο του ξωτικού) Evangeline Lilly, αφού είναι απόλυτα λογικό να υπήρχε ένας τέτοιος χαρακτήρας στο Woodland Realm, ενώ και η ιδιοσυγκρασία της συμφωνεί με τις γενικότερες περιγραφές των Wood Elves.
Το ρομάντζο με τον «ωραίο νάνο» Kili τι το θέλανε όμως; Πρόκειται για ένα ανούσιο subplot που αναπτύσσεται επιφανειακά και πρόχειρα, καταλαμβάνοντας μεγαλύτερο screen time από όσο θα έπρεπε να του αναλογεί και τροποποιώντας στην πορεία τα γεγονότα του βιβλίου σε βαθμό που θα δοκιμάσει τις αντοχές των φίλων του αρχικού υλικού. Για πολλοστή φορά τονίζουμε ότι δεν περιμένουμε -και δεν θέλουμε εν τέλει- πλήρη και πιστή μεταφορά του βιβλίου, ούτε ακολουθούμε την ηλιθιωδώς απαξιωτική και άτοπη λογική «το βιβλίο ήταν καλύτερο», όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση η μία αυτή αλλαγή έφερε μια αλυσιδωτή αντίδραση τροποποιήσεων που αφήνουν την αίσθηση του ανούσιου.
Όπως συνέβαινε και στο Unexpected Journey, το Desolation of Smaug θα είναι διαθέσιμο σε HFR 3D σε συγκεκριμένες αίθουσες των Village Cinemas, δίνοντας τη δυνατότητα στους θεατές να απολαύσουν την ταινία σε 48 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Η συζήτηση για το αν αυτή η τεχνική συνεισφέρει θετικά ή όχι στο τελικό αποτέλεσμα έχει παλιώσει και για μία ακόμη φορά δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη, αφού η δημοσιογραφική προβολή ήταν στα 24 fps. Το 3D, όπως και πριν, ήταν ποιοτικό και προσέθετε βάθος στις σκηνές, ενώ αναδεικνυόταν περισσότερο προς το τέλος, στις σκηνές με τον Smaug. Όσο για το soundtrack, ο Howard Shore εξακολουθεί να ντύνει την ταινία με ποιοτικές ορχηστρικές εκτελέσεις, όμως έλειπαν εδώ τα αξιομνημόνευτα κομμάτια του πρωτότυπου, όπως το τραγούδι των νάνων και το φανταστικό end credit song, που έχει αντικατασταθεί εδώ με ένα ποιοτικό, αλλά λιγότερο ατμοσφαιρικό acoustic κομμάτι.
Η «Ερημιά του Νοσφιστή» λοιπόν αλλάζει λίγο τις ισορροπίες ως προς την κατηγορία κοινού που απευθύνεται, αφού είναι καλύτερο ως ταινία δράσης, αλλά ελαφρώς χειρότερο ως fan service σε σχέση με το πρωτότυπο, παίρνοντας κάποιες γενναιότερες σε σχέση με πριν αποφάσεις αποστασιοποίησης από το αρχικό lore. Σε όποια κατηγορία θεατών όμως κι αν ανήκετε, η συνολική ποιότητα είναι τέτοια που απαγορεύει τις δεύτερες σκέψεις: δείτε το οπωσδήποτε και μπορείτε να αναλύσετε όσο θέλετε τα περί πιστότητας μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014. Η ώρα της Μάχης των 5 Στρατών πλησιάζει…
Διαβάστε το review του freecinema.gr για το Χόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή (7/10) εδώ.
Νωρίτερα η κυκλοφορία του Resident Evil Veronica λόγω του κύκλου ανάπτυξης δίχως προβλήματα
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity