Τι ακριβώς είναι το Liberation; Που ακριβώς τοποθετείται στο saga της σειράς; Αποτελεί ένα απλό spin-off, ή μήπως αποτελεί ένα δομικό πρότυπο για τους επόμενους Assassin's Creed τίτλους; Ένα πρότυπο που θα θέλει την κάθε ιστορία να εξιστορείται από την Abstergo μέσω μίας εκβιομηχανοποιημένης έκδοσης του Animus ως μορφή καθαρής ψυχαγωγίας, ένα videogame μέσα σε ένα videogame με άλλα λόγια. Βλέπετε, η Aveline de Grandpré δεν είναι άμεσα ή και γονιδιακά συνδεδεμένη με τον Desmond, και το concept θέλει να τη βιώνουμε μέσω μιας συσκευής παρόμοιας με αυτή που χρησιμοποιήθηκε για να δώσει βάση ύπαρξης στο multiplayer των Assassin's Creed τίτλων. Εκεί η Abstergo ελέγχει τα νήματα, με απώτερο στόχο να μας παρουσιάσει τη δική της εκδοχή των πραγμάτων ανάμεσα στη μάχη Templars και Assassins. Ή μήπως όχι; Τα γεγονότα διαδραματίζονται στη Νέα Ορλέανη του 18ου αιώνα, και πιο συγκεκριμένα την περίοδο μεταξύ 1765-1780, μία περίοδο φωτιά για την αμερικανική ιστορία, αφού ουσιαστικά αποτέλεσε τα χρόνια του μεσοπολέμου μεταξύ Γαλλικού και Ινδιάνικου πολέμου, καθώς και τη απαρχή της Αμερικανικής Επανάστασης. Θα σας βγάλουμε από τον κόπο ευθύς εξαρχής δηλώνοντας πως λίγα κάνει το Liberation για να αξιοποιήσει τα δεδομένα της περιόδου εκείνης, εστιάζοντας αποκλειστικά και μόνο στη ζωή της Aveline, τη δουλεία και τη μάχη ενάντια σε αυτή, αγνοώντας επικίνδυνα όλα τα υπόλοιπα ιστορικά ερεθίσματα.
Εδώ να αναφέρουμε πως η Aveline προέρχεται κι αυτή από οικογένεια δούλων, με τη διαφορά ότι ο αφέντης της μητέρας της αποφάσισε να την απελευθερώσει, κάνοντας έτσι τους απογόνους αυτόματα ελεύθερους πολίτες. Σα να μην έφτανε αυτό, όταν η Aveline μένει ορφανή, οι αφέντες της μητέρας της την υιοθετούν, παρέχοντας της μια ζωή γεμάτη ανέσεις. Αυτό δε φαίνεται να επηρέασε ιδιαίτερα την Aveline σα χαρακτήρα, με το πάθος της για την εξάλειψη της δουλείας να παραμένει πιο ισχυρό από ποτέ, συνεχώς πολεμώντας γι' αυτό και αναζητώντας απαντήσεις για την εξαφάνιση της μητέρας της. Το gameplay τιμά τους προηγούμενους console τίτλους, αφού ελάχιστες θυσίες έχουν γίνει λόγω περιορισμών hardware. Το PS Vita τα καταφέρνει άψογα στο να μεταφέρει την Assassin's Creed εμπειρία στο δρόμο, με αποστολές γεμάτες δράση που σπάνια παραστρατούν από τους κύριους στόχους, αποφεύγοντας έτσι την ενόχληση του παίκτη από δευτερεύοντα, συχνά ανούσια objectives.
Οι αποστολές χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: αυτές που η Aveline ολοκληρώνει ντυμένη ως Ασσασσίνα, αυτές που τη θέλουν να αναλαμβάνει ρόλο δουλικού προσωπικού, και αυτές στις οποίες φορά τα καλά της και το παίζει λαίδη ανάμεσα σε αλήτες. Τα objectives των κύριων αποστολών είναι τόσα πολλά και διαφοροποιημένα, που συχνά δουλεύουν εις βάρος του παιχνιδιού, αφού τα γεγονότα πηδούν από τη μία χρονολογία στην άλλη, σπάζοντας τη ροή που προσπαθεί να δημιουργηθεί. Ως συνέπεια ο παίκτης αποτυγχάνει στο να δεθεί με το story, τη στιγμή που αυτό περνά σαν σφαίρα μπροστά στα μάτια του. Εκτός του ότι γίνεται δύσκολο να καταλάβεις πότε ο ένας κύκλος γεγονότων κλείνει και υποδέχεται τον άλλο, κύρια ιστορικά γεγονότα υπερπηδούνται δίχως δεύτερη σκέψη, όπως η αλλαγή πλεύσης των Ισπανών και η υποστήριξη από πλευράς τους απελευθέρωσης των δούλων.
Αρκετά όμως για τα του story. Σημασία έχει πως το gameplay παραμένει γνώριμο καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με μάλιστα αρκετές προσθήκες να κάνουν την εμφάνιση τους εδώ κι εκεί. Το λάσο είναι μία από αυτές, επιτρέποντας στην Aveline να πηδά μεγάλα σαν αναγεννησιακός Spider-Man, καθώς επίσης και να αφοπλίζει ή να τραβά αντιπάλους κατά τη μάχη. Η δυνατότητα για εξερεύνηση του υδάτινου κόσμου είναι επίσης μια ευπρόσδεκτη προσθήκη, αφού πλέον μπορούμε να βουτήξουμε στο νερό, με την Aveline να αναλαμβάνει ρόλο δύτριας.
Σε αντίθεση με το Assassin's Creed III, τα καταστήματα όπλων και υφασμάτων εδώ είναι παρόντα, με μεγάλη ποικιλία σε μάχαιρες, τσεκούρια, ξίφη, πιστόλια και αξεσουάρ στην πρώτη κατηγορία, και υφάσματα για όλα τα γούστα στη δεύτερη κατηγορία - εμείς λόγου χάρη σπεύσαμε να αλλάξουμε το “πειρατικό” καπέλο της ηρωίδας με την παραδοσιακή κουκούλα των Assassins. Ισχυρό δάνειο δέχεται το παιχνίδι στο τομέα του platforming, με την Aveline να είναι το ίδιο επιδέξια στην αναρρίχηση με τον Connor. Τα δέντρα και τα κλαδιά του Bayou της Νέας Ορλεάνης μπορεί να μην προσφέρουν την ελευθερία του Frontier του Assassin's Creed III, αλλά κάνουν μία αρκετά καλή δουλειά στο να προσφέρουν μία μερικώς open-world αίσθηση εξερεύνησης στον παίκτη.
Μιας και θίχτηκε το κομμάτι του open-world, οφείλουμε να αναφέρουμε πως το Asassin’s Creed III: Liberation είναι γραμμικό, ίσως και σε επικίνδυνο βαθμό. Στην προσπάθεια του να αφαιρέσει εξωτερικά ερεθίσματα από την εξιστόρηση των κύριων γεγονότων, φτάνει σε σημείο να αποτελεί συχνά μία διαδικασία που θέλει τον παίκτη απλά να ταξιδεύει από το σημείο Α στο σημείο Β, πάντα σε σχεδόν προκαθορισμένο μονοπάτι. Η σειρά είναι γνωστή για τους περιορισμούς επιλογών όταν έρχεται στην ολοκλήρωση αποστολών, αλλά εδώ το φαινόμενο αυτό καταντά το λιγότερο κουραστικό, αν όχι βαρετό. Οι αποστολές στο Bayou κάνουν μία προσπάθεια να επαναφέρουν τα πράγματα στην φυσιολογική τους κατάσταση, αλλά δίχως επιτυχία. Το Liberation ως συνέπεια φαντάζει σα να κυλά πάνω σε ράγες, πάνω μάλιστα σε ένα τραίνο που επιταχύνει αστραπιαία από σταθμό σε σταθμό, ζαλίζοντας ως αποτέλεσμα τους επιβάτες - κοινώς του παίκτες. Προσοχή: παρά τη γραμμικότητα στις επιλογές ολοκλήρωσης μίας αποστολής, τα objectives αυτά καθαυτά παραμένουν άκρως ικανοποιητικά, με σωστά ισορροπημένη ποικιλία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για την δραστηριότητα μέσα στην πόλη, αφού σε καμία περίπτωση δε φαίνεται το hardware του Vita να περιόρισε τη ζωντάνια της Νέας Ορλεάνης. Σε αυτό το τομέα, το Liberation είναι ένα Assassin's Creed με τα όλα του.
Το φορητό της Sony κρύβει αρκετούς ίππους κάτω από το καπό του και γι' αυτό το λόγο πολλοί από εμάς περιμέναμε πολλά από τον οπτικοακουστικό τομέα του Liberation. Αν και βαρετή από άποψης αρχιτεκτονικής και σχεδίου πόλης, η Νέα Ορλεάνη παρουσιάζεται όπως της αρμόζει, γεμάτη ζωή, με NPCs να περπατούν στα στενά της, ζώα όπως και στο AC III να κάνουν την εμφάνιση τους, mini αποστολές διάσπαρτες, ευκαιρίες για pickpocketing, σεντούκια και πολλά vantage points που μέσω της παραδοσιακής πλέον Synchronize διαδικασίας αποκαλύπτουν τον χάρτη. Κρίμα λοιπόν που όλα τα προαναφερθέντα παρουσιάζονται μέσα από ένα αργό frame-rate που σε στιγμές πολυκοσμίας απλά παραδίδει πνεύμα, τη στιγμή που το pop-up δίνει και παίρνει. Τι ακριβώς συμβαίνει λοιπόν με τον οπτικό τομέα; Επιτρέψτε μας να εξηγήσουμε: από τη μία έχουμε έναν όμορφο τίτλο που σφύζει ζωής και χρώματος, και από την άλλη ένα προβληματικό τεχνολογικό σύνολο, απόρροια είτε απειρίας είτε βιασύνης. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η προχειροδουλειά που έχει γίνει σε πολλούς τομείς της απεικόνισης, ειδικά τη στιγμή που τίτλοι όπως το Uncharted: Golden Abyss λίγα είχαν να ζηλέψουν από τις εκδόσεις για PlayStation 3.
Σα να μην έφτανε αυτό, η προσθήκη gamepaly χαρακτηριστικών που μόνο το Vita είναι σε θέση να επιτρέψει, αποτελεί άλλη μία χαμένη ευκαιρία. Ενώ η δυνατότητα εναλλαγής όπλων και περιήγησης στο χάρτη μέσω της αφής αποτελούν λειτουργίες άκρως λειτουργικές, υπάρχουν άλλα “gimmicks” που πολλές φορές δε δουλεύουν καν. Το pickpocketing για παράδειγμα, πλέον αποτελεί παιχνίδι καθαρής τύχης, αφού για να κλέψεις κάποιον, οφείλεις να χρησιμοποιήσεις την πίσω επιφάνεια αφής του συστήματος. Κατά την ενασχόληση μας με το Liberation, ελάχιστες φορές το touchpad υπάκουσε σε αυτά που κάναμε, με μοναδική εξαίρεση την κωπηλασία στα τμήματα με τα κανό, όπου εκεί δούλεψε άψογα. Σε μία άκρως άχρηστη προσθήκη, καλούμαστε να ανοίγουμε φακέλους “σκίζοντας” το πάνω μέρος τους, κάτι που επιτυγχάνεται μόνο όταν σύρουμε τα δάχτυλα μας στις δύο επιφάνειες της συσκευής. Τέλος, έχουμε και χρήση της πίσω κάμερας, αφού όταν λόγου χάρη ένα έγγραφο φαίνεται να κρύβει ένα μυστικό μήνυμα, πρέπει να στρέψουμε το Vita σε μία πηγή φωτός, και να περιστρέψουμε έως ότου αποκαλύψουμε το κρυφό περιεχόμενο.
Προσπαθήσαμε να κάνετε κάτι τέτοιο τη στιγμή που ήμασταν μέσα στο tram, και μόνο όταν επιτέλους τα καταφέραμε παρατηρήσαμε τους γύρω μας να μας κοιτούν σαν να πήραμε μόλις εξιτήριο από κάποια κλινική. Το ηχητικό κομμάτι ευτυχώς τα πηγαίνει άψογα, με πολλά λεπτά voice-over να έχουν χωρέσει στο Game Card του PS Vita. Το soundtrack μάλιστα, το οποίο εδώ υπογράφει η Winifred Philips (LittleBIGPlanet), υπάρχουν στιγμές που φαντάζει ανώτερο από αυτό του Assassin's Creed III, με τις συνθέσεις να είναι εντυπωσιακότατες και επικές. Δυστυχώς, η συμπίεση που έχουν υποστεί τόσο τα ορχηστρικά κομμάτια αλλά ακόμα περισσότερο οι φωνές των χαρακτήρων κάνουν το Liberation να ακούγεται σαν ξεκούρδιστο βιολί. Η χρήση ακουστικών μόνο χειρότερα έκανε τα πράγματα, μιας κι ενώ η ποιότητα της μουσικής έγινε υποφερτή, οι φωνές παράμειναν απαράδεκτες. Αγοράστε το επίσημο soundtrack παρόλα αυτά, αξίζει όσο αυτό του Revelations.
Το Assassin's Creed III: Liberation είναι ένας άξιος Assassin’s Creed τίτλος, ικανός να συγκριθεί με τα μεγάλα του αδέλφια. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο, οφείλουμε να το βαθμολογήσουμε αντίστοιχα. Δίχως να 'ναι κακό, αποτυγχάνει να αιχμαλωτίσει το κυριότερο συστατικό ενός Assassin's Creed τίτλου. Αυτό του σεναρίου και της εξιστόρησης του. Φίλοι της σειράς, και ιδίως όσοι αρέσκεστε στο αίμα, σπεύσατε. Οι υπόλοιποι, περιμένετε για μία γενναία πτώση τιμής, μιας και σε καμία περίπτωση δεν έχουμε το system seller που η Ubisoft ίσως ήλπιζε να μας προσφέρει.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity