Η ιστορία είναι αρκετά απλή. Όπως μαθαίνουμε από την ξεκαρδιστική εισαγωγή (και τον θεότρελο αφηγητή), μια παρέα φίλων αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι με πλοίο. Η καταιγίδα δεν αργεί να τους βρει και μετά από μια επεισοδιακή πορεία, το πλοίο ναυαγεί στις ακτές ενός μυστηριώδους νησιού που κατοικείται από γιγαντιαίες… γάτες(!). Αυτές αιχμαλωτίζουν το πλήρωμα και αναγκάζουν τους «φίλους» να υπομένουν μια σειρά από μαρτύρια σε ένα θέατρο, απλά και μόνο για την ευχαρίστησή τους. Το πιο περίεργο όλων είναι ότι όλα αυτά γίνονται με τη βοήθεια του καλύτερου «φίλου» της παρέας, Hatty Hattington, τον οποίο και αναγκάζουν να φοράει ένα ιδιαίτερα ύποπτο καπέλο(!!). Αν τα πράγματα ακούγονται σουρεαλιστικά μέχρι στιγμής, στη συνέχεια είναι που γίνονται… εξωφρενικά. Το μαρτύριο αυτό λοιπόν χωρίζεται σε 8 acts, με το καθένα να αποτελείται από εννέα «σκηνές», ένα μεγαλειώδες φινάλε και τρία προαιρετικά encore. Σε κάθε επίπεδο (σκηνή), οι φίλοι θα πρέπει να μαζέψουν τουλάχιστον τρία διαμάντια, από τα (μέχρι) 7 που βρίσκονται διάσπαρτα, για να μπορέσουν να προχωρήσουν παρακάτω.
Επιπλέον, κρυμμένη βρίσκεται και μια μπάλα από νήμα, καθώς και ένα χρυσό καπέλο (σε ορισμένα επίπεδα), το οποίο ανταμείβει με επιπλέον διαμάντια όποιον καταφέρει να το μεταφέρει μέχρι τον τερματισμό. Τα παραπάνω δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, αφού με τα διαμάντια οι παίκτες μπορούν να απελευθερώσουν φυλακισμένους από την παρέα των φίλων ή αλλιώς καινούρια avatars, ενώ οι μπάλες με το νήμα «λαδώνουν» τους φύλακες για επιπλέον όπλα, όπως boomerangs, ηλεκτρικές σκούπες και σαΐτες με… πλαστικά εκρηκτικά, που θα βοηθήσουν τους φίλους στην αποστολή τους. Τα επίπεδα είναι έξυπνα σχεδιασμένα και το platforming αγγίζει τα επίπεδα τίτλων όπως το Super Meat Boy, με θανατηφόρες παγίδες και δύσκολα άλματα που δοκιμάζουν τόσο την παρατηρητικότητα όσο και τα αντανακλαστικά των παικτών. Το ευχάριστο είναι ότι συνεχώς εισάγονται καινούριες ιδέες, χρησιμοποιώντας τα προηγούμενα επίπεδα σαν ένα tutorial για τα επόμενα, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία μιας διαρκούς πρόκλησης που δεν επαναλαμβάνεται.
Πολύ σύντομα η απόκτηση του κάθε διαμαντιού γίνεται μια δοκιμασία από μόνη της, αλλά οι προθέσεις τις ομάδας ανάπτυξης είναι άλλες, αφού στα περισσότερα επίπεδα ο βασικός στόχος είναι σχετικά εύκολος. Η απόλαυση της εξερεύνησης των επιπέδων και της επίτευξης υψηλής βαθμολογίας είναι τέτοια, που θα κάνει τους παίκτες να επιστρέφουν στα ίδια επίπεδα για να μπορέσουν να μαζέψουν όλα τα αντικείμενα στον μικρότερο δυνατό χρόνο, με το πολυπόθητο «Α++» να αποτελεί το τεκμήριο της προσπάθειας και ικανότητας τους.
Σε αυτό συμβάλλει και ο πολύ καλός χειρισμός των μικρών μας «φίλων» που επιτρέπει άλματα και κινήσεις ακριβείας, κάτι που κρίνεται απαραίτητο για να ξεπεράσουν τις θανατηφόρες παγίδες της κάθε σκηνής. Ακόμα και αν δεν τα καταφέρουν όμως, το γενναιόδωρο σύστημα των checkpoints θα τους επαναφέρει σε μια κοντινή θέση, με τον θάνατό να αποτελεί ουσιαστικά μια μικρή καθυστέρηση δευτερολέπτων. Δυστυχώς όμως, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για το σύστημα μάχης, κάτι που προκαλεί έκπληξη, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως πρόκειται για την ίδια ομάδα ανάπτυξης που βρίσκεται και πίσω από το Castle Crashers. Πιο συγκεκριμένα, όταν έρχεται η ώρα της μάχης ο χειρισμός χάνει αυτήν την αμεσότητα που χαρακτηρίζει την κίνηση, ουσιαστικά καθιστώντας την εξόντωση των αντιπάλων μια άναρχη διαδικασία που ευνοεί τους τυχερούς - και ίσως τους υπομονετικούς.
Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τους μηχανισμούς co-op, αφού τις περισσότερες φορές ο συγχρονισμός των παικτών είναι αρκετά δυσκολότερος απ’ όσο φαντάζει. Σαν ιδέα, η εισαγωγή co-op στα επίπεδα είναι εξαιρετική, με το καθένα από αυτά να δέχεται τις απαραίτητες αλλαγές, απαιτώντας τη συνδυασμένη δράση των χαρακτήρων και μια κάμερα που δεν εμποδίζει. Το πρόβλημα όμως είναι ότι τις περισσότερες φορές τα πράγματα δεν δουλεύουν με την ίδια ευκολία που θα έπρεπε και η όλη διαδικασία καταλήγει κουραστική μετά από κάποια ώρα, αφαιρώντας την γρήγορη «ροή» και την «γοητεία» του single-player. Το ίδιο συμβαίνει και στο multiplayer, το οποίο απαρτίζεται από οκτώ… ευφάνταστα modes που διαθέτουν κάτι για όλα τα γούστα. Ξεκινώντας από το “Muckle” που θέτει αντιμέτωπες δύο ομάδες σε στυλ Team Deathmatch, τα πράγματα γρήγορα ξεφεύγουν σε modes όπως το Ball Game (που θυμίζει… μπάσκετ) ή το Horse, που αναθέτει στους παίκτες να κλέψουν το άλογο της αντίπαλης ομάδας και να το φέρουν στον στάβλο τους. Και εδώ, οι ιδέες είναι πολύ καλές, το… χάος όμως δεν αργεί να έρθει, με τους περισσότερους αγώνες να καταλήγουν σε κάτι ελάχιστα περισσότερο από ανελέητο button mashing.
Αυτό όμως που θα κρατήσει το ενδιαφέρον των παικτών όταν οι περιπέτειες του Hatty Hattington και των «φίλων» τελειώσουν, είναι ο ιδιαίτερα απλός και εύχρηστος level editor, o οποίος επιτρέπει στους παίκτες να δημιουργήσουν τα δικά τους επίπεδα, με πολύ απλές και σχεδόν διαισθητικές κινήσεις. Τα εργαλεία που διατίθενται είναι υπέρ-αρκετά για την κατασκευή μεγαλοπρεπών επιπέδων, ενώ οι δημιουργίες των χρηστών μπορούν να αποθηκευτούν σε playlists και να διατεθούν στην κοινότητα. Εν τέλει έρχεται το αναπόφευκτο ερώτημα αν η αναμονή άξιζε και αν το νέο πόνημα της “The Behemoth” είναι αντάξιο του προκατόχου του. Η απάντηση στο πρώτο σκέλος είναι σίγουρα θετική. Όσο για το δεύτερο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το “Battleblock Theater” στον πυρήνα του είναι ένα platformer - και σε αυτό τα καταφέρνει εξαιρετικά. Όλα τα «συστατικά» είναι εδώ: σαδιστική δυσκολία, εκνευρισμός, σημεία που προκαλούν την υπομονή, αλλά και ακριβής χειρισμός, έξυπνος σχεδιασμός και αυτό το σπάνιο -πλέον- αίσθημα ολοκλήρωσης που προκαλεί εκείνον τον «εθισμό» που στις μέρες μας σπανίζει (και οι παλιότεροι σίγουρα θυμούνται).
Όταν ξεφεύγει από τον πυρήνα, χάνει ένα μέρος της «γοητείας» του, αλλά γρήγορα επανέρχεται δυναμικά, δίνοντας τη δυνατότητα στην ίδια την κοινότητα να δημιουργήσει τις δικές τις περιπέτειες και να ανανεώσει το ενδιαφέρον εκ νέου. Οι λάτρεις του είδους ας ετοιμαστούν για μια… sold out παράσταση που θα μείνει αξέχαστη.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
endiaferon pexnidaki
Πρώτη φορά εδώ το άκουσα. Αν έβγαινε σε PS3 θα το είχα τσιμπήσει σίγουρα. Γουστάρω πολύ τα games της Behemoth.
Πολύ ωραία review για ένα παιχνίδι που προσφέρει την ουσία του gaming,ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!
καλη διασκεδαση...
Τέλειο παιχνίδι.!