Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Broken Joysticks

*
Η αφορμή για Μουσική δωματίου ήταν, ως συνήθως, συζήτηση που έγινε στο Facebook Group του Enternity. Για αυτό υπάρχει και η συγκεκριμένη στήλη άλλωστε.

Ξεκίνησε από χιούμορ αλλά, αναμενόμενα, η κουβέντα πήγε στα βραβεία που εστιάζουν στα games, μιας και πρόσφατα απονεμήθηκαν τα Golden Joystick Awards και σύντομα θα δούμε και τα The Game Awards. Κι ακόμη ψαχνόμαστε για να δούμε ποια έχουν αξία, πόση, ποια είναι αυτή και υπό ποιες συνθήκες προκύπτει ή είναι λογικό να προκύπτει. Το κλίμα είναι γιορτινό δηλαδή. Που λέει ο λόγος.

Έκτωρ Αποστολόπουλος
Με τα βραβεία για βιντεοπαιχνίδια δεν τα πήγαινα ποτέ καλά και τα τελευταία χρόνια θα μπορούσα να πω ότι δε τα πάω γενικότερα καλά με βραβεία, ανεξαρτήτως είδους διασκέδασης. Ενώ πιτσιρικάς παρακολουθούσα σαν τρελός MTV Awards, Grammy, Oscar και πάει λέγοντας, τα τελευταία χρόνια αρκούμαι στο να διαβάζω τίτλους, υποψηφιότητες και νικητές. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει προφανώς και με τα βραβεία τύπου Golden Joystick Awards και The Game Awards.

Ο λόγος βρίσκεται σίγουρα στις επιλογές που έχουμε λόγω internet και εξαιτίας των πάμπολων μέσων που βγάζουν τα δικά τους best of. Όταν έχεις τα δικά σου αγαπημένα κανάλια YouTube και αρθρογράφους αγαπημένων online μέσων που εμπιστεύεσαι ή ξέρεις ότι τα γούστα σας είναι κοντά, δεν σε ενδιαφέρει μετά και ιδιαίτερα να κάτσεις να δεις ένα show με υποψηφιότητες και βραβεία τα οποία στηρίζονται κυρίως στην εμπορικότητα ενός τίτλου. Το mainstream στοιχείο βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των βραβείων, οπότε για ενημερωτικούς/«εκπαιδευτικούς» λόγους δεν παρακολουθεί κανένας τα εν λόγω βραβεία.

Άρα επιστρέφουμε στην έννοια του τζέρτζελου των βραβείων ως show, το οποίο έχει κάπως σουλουπωθεί. Όσα αποσπάσματα έχω δει από τα συγκεκριμένα βραβεία, μου φάνηκαν απλώς ΟΚ, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Με αυτές τις παρατηρήσεις, λοιπόν, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι βραβεία τύπου Golden Joystick και The Game Awards βοηθούν πολύ στη συζήτηση που γίνεται στις τάξεις του κοινού. Άδικες υποψηφιότητες, δίκαιες επικρατήσεις, υπερτιμημένα παιχνίδια και γενικότερα όλες οι κλασικές κουβέντες που γίνονται κατά τη διάρκεια αυτών των βραβείων.

Συμμετέχοντας, λοιπόν, κι εγώ σε αυτήν τη συζήτηση, οι υποψηφιότητες έχουν μία άκρως αναμενόμενη εικόνα, αφού το Death Stranding ήταν και είναι το πλέον πολυσυζητημένο παιχνίδι της χρονιάς. Από τον δημιουργό του (Kojima) μέχρι το χολιγουντιανό του καστ, δεν γινόταν να μη βρεθεί με τόσες υποψηφιότητες. Ή, για να το πούμε καλύτερα, δε γινόταν να μην έχει τόσες υποψηφιότητες στα πιο mainstream βραβεία στο χώρο των videogames, τα The Game Awards. Mόνο και μόνο η αστερόσκονη, το hype και το star system που υπάρχει σε αυτόν τον τίτλο, ταιριάζουν τέλεια στα δεδομένα του show.

Οπότε προφανώς και δεν περιμένω από τέτοια show να ανακηρύξουν το Disco Elysium GOTY, αν και πολύ θα ήθελα να προβάλλονται αυτά τα παιχνίδια στις μεγάλες κατηγορίες, ειδικά όταν πρόκειται για τόσο ποιοτικές κυκλοφορίες. Το ότι το Control πήρε τόσες υποψηφιότητες, ότι το Gears 5 να είναι απόν από το Multiplayer και ότι απουσιάζουν τα Devil May Cry 5 και Astral Chain από τις σημαντικές κατηγορίες είναι ατοπήματα που πλέον δεν μου προκαλούν εντύπωση.

Αντίθετα, στα Golden Joystick μου κέντρισε την προσοχή ότι τα Days Gone και Resident Evil 2 είχαν τόσο ισχυρή παρουσία, μιας και πρόκειται για παιχνίδια που άρεσαν σε πολύ κόσμο. Σίγουρα, το Days Gone είναι πιο αμφιλεγόμενο, μιας και υπήρχαν αρκετά θέματα, αλλά το remake του Resident Evil 2 αποτελεί μία κυκλοφορία που αγάπησε πάρα πολύ ο κόσμος. Το ότι το ένα remake κερδίζει το GOTY δημιουργεί σίγουρα υλικό προς συζήτηση, αλλά στο τέλος της ημέρας πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι μιλάμε για αστραφτερά βραβεία. Για shows τα οποία εστιάζουν στη λάμψη, στην επιβράβευση του «ντόρου» που προκλήθηκε από τον εκάστοτε τίτλο και στην έναρξη καφενειακών διαδικτιακών συζητήσεων. Η καθαρά ποιοτική ματιά περνάει σε δεύτερη μοίρα, κάτι που συμβαίνει άλλωστε και στα υπόλοιπα μέσα διασκέδασης.

Μάνος Βέζος
Είναι λίγο πολύ γνωστό ότι μου είναι δύσκολο να πάρω στα σοβαρά διαφόρων ειδών βραβεία στο gaming, με τα BAFTA να αποτελούν τη, μέχρι τώρα, αγαπημένη εξαίρεση. Σίγουρα δεν μπορώ να ενδιαφερθώ για τα Golden Joystick Awards ως βραβεία, ακριβώς επειδή βασίζονται σε επιλογές κοινού. Το μόνο που μου προσφέρουν είναι να δείχνουν ποιοι μεγάλοι κυρίως τίτλοι εξακολουθούν να μένουν στη σκέψη αρκετών παικτών μετά το λανσάρισμά τους. Το ότι ο κόσμος έδειξε τέτοια προτίμηση στο remake του Resident Evil 2 είναι σίγουρα τροφή για σκέψη, χρήσιμη τροφή κιόλας, η ίδια η βράβευση δεν βλέπω πώς μπορεί να σημαίνει κάτι στο τέλος. Είναι το άλλο άκρο των PlayStation Awards που υπολογίζουν αποκλειστικά και μόνο πωλήσεις στην ιαπωνική αγορά. Άρα άπαξ και ένας τίτλος που κυκλοφόρησε για PlayStation ξεπεράσει έναν αριθμό, βραβεύεται. Κι εκεί η χρησιμότητα της διαδικασίας εντοπίζεται στην αποκάλυψη των πωλήσεων και όχι στα βραβεία τα ίδια.

Τα The Game Awards, από την άλλη, παραείναι show για μένα, και show που προσπαθεί πάρα πολύ να είναι ταυτόχρονα και άλλα πράγματα προκειμένου να τραβήξει το ενδιαφέρον, πράγμα που ορισμένες φορές μεταφράζεται σε “World Premiere” trailer για DLC. Το ειδικότερο θέμα μου με τα The Game Awards είναι πως, σε αντίθεση με τα Golden Joystick Awards, δεν δείχνει να καταλήξει με τα χρόνια τι είδους σύμβολο θέλει να αποτελέσει για τη βιομηχανία και τον κόσμο.

Το αγαλματίδιο που παίρνει κάθε νικητής συμβολίζει την άνοδο των games ως μέσο έκφρασης, δείχνοντας έναν άγγελο να αναδύεται μέσα από, ας πούμε, pixels. Ποιος άγγελος αναδύεται όταν όλες οι υποψηφιότητες στην κατηγορία Best Family Game προέρχονται από την Nintendo; Ποιος άγγελος αναδύεται στην κατηγορία Best Community Management; Πόσο «fresh» πρέπει να είναι ένα indie game για να μεταπηδήσει από την κατηγορία Fresh Indie Game σε Best Indie Game; Και όταν είναι και στις δύο, τι εννοεί ο ποιητής; Ποιος ρημάδης άγγελος αναδύεται στην κατηγορία Best Content Creator Of The Year όταν τα στοιχεία δείχνουν ότι οι γυναίκες gamers δεν βασίζονται σε αυτούς όσο βασίζονται στον περίγυρό τους για να διαλέξουν τι θα παίξουν; Τουλάχιστον δεν έχουμε κατηγορία ανά πλατφόρμα όπως στα Golden Joystick Awards. Είναι κι αυτή μιας πρόοδος.

Ούτε κουβέντα δεν έγραψα για Geoff Keighley. Φτιάχνω χαρακτήρα.

Σταύρος Βέργος
Στο μυαλό μου τα The Game Awards είναι κάτι μεταξύ των MTV Movie Awards και τους αγώνες στίβου που συμμετείχα όταν ήμουν μικρός στο σχολείο με τους γονείς να δίνουν λεφτά ώστε και τα παιδάκια που βγήκαν τελευταία να πάρουν ένα μετάλλιο. Στα Golden Joystick Awards το βραβείο Most Wanted Games σαν να λέμε βραβείο «είμαστε πολύ hyped!», βραβείο Best New Streamer/Broadcaster το ίδιο χρήσιμο με βραβείο «καλύτερου πρώην λιμενεργάτη» και το Ultimate Game of the Year με ενοχλεί το ίδιο με το να διαβάζω σε κατάλογο ταβέρνας με την επωνυμία «Μήτσος» πως υπάρχει η «σπέσιαλ σαλάτα Μήτσος». Όσο για τα The Game Awards έχουν παρουσιαστή τον Geoff Keighley άρα δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο.

Τα βραβεία είναι εξαιρετικά σημαντικά αν κάποιος αποφάσιζε να τα κάνει σωστά. Δεν είναι πως στον κινηματογράφο πάντα έχουμε λογική στις υποψηφιότητες και στις απονομές αλλά τουλάχιστον στα πιο μεγάλα υπάρχει μια λογική στο ποιος ψηφίζει και γιατί ψηφίζει. Δεν βγάζουν νόημα οι κατηγορίες αρκετών βραβείων, δεν βγαίνει νόημα γιατί χρειάζονται 20 χορηγοί και παράλληλα να κερδίζουν (Ω! Τι έκπληξη!) βραβεία άτομα που υποστηρίζονται απ' αυτούς τους χορηγούς, δεν πρέπει να έχουμε τα τσαλίμια του Keighley με τον Kojima. Δεν γίνεται τα βραβεία σαν θεσμός να προσκυνούν ανθρώπους και εταιρείες για να συμμετάσχουν ώστε να υπάρχει η αίσθηση πως τα videogames είναι επιτέλους mainstream. Πρέπει να είναι πάνω απ' όλα ο θεσμός. Και για να υπάρξει αυτός ο θεσμός πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι σε αυτές τις θέσεις που μπορούν να πάρουν τη δουλειά τους στα σοβαρά.

Μέχρι τότε θα υπάρχουν υποψηφιότητες και κερδισμένοι που θα δικαιώνονται και θα αδικούνται. Αλλά δεν θα πάρω στα σοβαρά τις βραβεύσεις εφόσον το σύστημα είναι χαλασμένο. Ακόμη και ένα σπασμένο ρολόι δύο φορές την ημέρα λέει σωστά την ώρα.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • BruceGr
    • Μάνος Βέζος "Ούτε κουβέντα δεν έγραψα για Geoff Keighley." : Are you sure?

      • yaponvezos
      • Που λέει ο λόγος.

        Είχα ήδη δει τη συνέντευξη στη Valve και είχα πιάσει όριο.

    • paulgouv
    • "στοιχεία δείχνουν ότι οι γυναίκες gamers...βασίζονται στον περίγυρό τους για να διαλέξουν τι θα παίξουν" από υποχείρια ... υποΧειριστήρια :p #δενκρατηθηκα

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!