Δίνεται λοιπόν το κίνητρο τόσο σε αυτούς που είχαν ασχοληθεί με τον πρωτότυπο τίτλο να το ξανακάνουν όσο και στους υπόλοιπους να δουν ένα από τα καλύτερα adventure game της δεκαετίας του 90 και μάλιστα σε εμπλουτισμένη έκδοση. Η κυρίως ιστορία ξεκινάει με τον George Stobbart, έναν Αμερικάνο τουρίστα, να είναι παρών στην έκρηξη βόμβας σε καφετέρια του Παρισιού, υπεύθυνος για την οποία φέρεται να είναι ένας μυστηριώδης κλόουν. Με έναυσμα το συγκεκριμένο περιστατικό ο George και η Nico βρίσκονται στα χνάρια μίας οργάνωσης που προσπαθεί να ανακτήσει τις δυνάμεις των Knight Templars, ενός τάγματος ιπποτών, του οποίου τα ίχνη χάνονται από τον 14ο αιώνα. Το έξτρα κεφάλαιο της Nico πραγματεύεται μία υπόθεση βίας στις γαλλικές αποικίες στην Αφρική. Το παιχνίδι εξελίσσεται σε πέντε διαφορετικές χώρες όπου ακολουθούμε τις περιπέτειες των ηρώων μας από την Ιρλανδία μέχρι και τη Συρία. Όπως σε κάθε adventure που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και εδώ το χιούμορ είναι ένα από τα δυνατά σημεία του τίτλου. Αυτό που δίνει μία επιπλέον ιδιαιτερότητα είναι ότι το χιούμορ δεν απορρέει μόνο από τις ατάκες και τις αντιδράσεις των πρωταγωνιστών αλλά σημαντικό ρόλο παίζει και η παρουσία των υπολοίπων χαρακτήρων οι περισσότεροι εκ των οποίων θυμίζουν καρικατούρες.
Οι ουκ ολίγες στιγμές αμηχανίας του George αλλά και η αφήγηση της ιστορίας από τον ίδιο σε βαθμό που θυμίζει προσωπικό ημερολόγιο δίνουν μία ακόμα ευχάριστη νότα. Στο τμήμα του gameplay o παίκτης παίρνει τον έλεγχο και των δύο βασικών χαρακτήρων, του George και της Nico, αλλά η πορεία που ακολουθεί είναι πλήρως γραμμική. Το στοιχείο αυτό για το έτος 1996 δεν αποτελούσε σε καμία περίπτωση πρόβλημα αλλά στη σημερινή εποχή που οι μηχανισμοί έχουν εξελιχθεί σημαντικά κάποιοι ίσως να περίμεναν κάτι διαφορετικό σε αυτό το κομμάτι. Το παιχνίδι είναι inventory based με τους γρίφους του να κινούνται σε λογικά πλαίσια, γεγονός που είναι αρκετά σημαντικό ώστε να είναι Playable ακόμα και σήμερα. Κάποιες προσθήκες σε puzzles είναι μάλλον αδιάφορες χωρίς όμως να αφαιρούν και κάτι από τη συνολική εμπειρία.
Οι περιοχές είναι μικρές αλλά η πληθώρα ύφους, η πληθώρα χαρακτήρων που τις γεμίζουν και η ομαλή ροή της ιστορίας που δίνει την αίσθηση της συνεχόμενης εξέλιξης, το μετριάζουν σαν γεγονός. Επίσης μία σημαντική προσθήκη στους μηχανισμούς του παιχνιδιού είναι η παρουσία ενός διαβαθμιζόμενου hint system το οποίο δεν έχει in games ποινές και κάνει τον τίτλο ακόμα πιο προσιτό σε παίκτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με την κατηγορία. Η αλήθεια είναι ότι το Broken Sword δεν έφερε την επανάσταση στον χώρο τον 2D point and click adventures.
Κανένας από τους επιμέρους τομείς του δεν έδωσε το κάτι παραπάνω από όσα είχαμε δει μέχρι την κυκλοφορία του. Αυτό που πέτυχε το Broken Sword ήταν ο,τι κάνει να το κάνει καλά και όλα αυτά να τα συνδυάσει αρμονικά για να προκύψει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δίνει στο χρήστη τη δυνατότητα να ασχοληθεί με την ιστορία του χωρίς να υπάρχουν "ενοχλητικά" στοιχεία που θα τον αποσπάσουν από αυτή την ευχαρίστηση. Όλα αυτά αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία καθώς μιλάμε για ένα είδος το οποίο από την καταξίωση στον πρώτο καιρό του gaming είχε πέσει στην απόλυτη αφάνεια τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός λοιπόν ότι ένας τίτλος της παλιάς σχολής του είδους επανακυκλοφορεί και μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς ακόμα και με τις σημερινές απαιτήσεις ενός gamer, του δίνει επιπλέον πόντους ώστε να ασχοληθεί κάποιος μαζί του.
Οπτικά το παιχνίδι είναι πανέμορφο. Όλες οι περιοχές είναι προσεγμένες στην λεπτομέρεια και στο ύφος που ταιριάζει στην καθεμία ενώ σημαντική δουλειά έχει γίνει και στο animation από τον Dave Gibbons (γνωστός για την δουλειά του στο Watchmen). Ένα ακόμα καινούριο στοιχείο στον τίτλο είναι η προσθήκη καρέ στο πάνω μέρος της οθόνης, στα οποία βλέπουμε τα facial expressions των χαρακτήρων κατά τη διάρκεια των διαλόγων. Σίγουρα δεν είναι αυτό που κάνει τη διαφορά αλλά είναι μία προσθήκη που βελτιώνει ακόμα περισσότερο την αισθητική του τίτλου και φανερώνει τη διάθεση των παραγωγών να μας δώσουν κάτι φρέσκο. Τα cut scenes θα μπορούσαν να είναι λίγο καλύτερα αλλά έτσι και αλλιώς δεν διαδραματίζουν κάποιον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Τα voice overs ίδια με αυτά της κανονικής έκδοσης και παίζουν και αυτά σε πολύ υψηλά επίπεδα ποιότητας, ενώ και η μουσική δένει αρμονικά τόσο με το οπτικό μέρος όσο και με την εξέλιξη της ιστορίας.
Ο χειρισμός είναι αυτός που θα περίμενε κανείς, με το δάχτυλο του παίκτη να προσομοιώνει τον κέρσορα. Το στιγμιαίο άγγιγμα της οθόνης μετακινεί τον χαρακτήρα στο αντίστοιχο σημείο, ενώ το παρατεταμένο φανερώνει τα στοιχεία με τα οποία μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε στην αντίστοιχη περιοχή της οθόνης, είτε εκτελώντας κάποια ενέργεια είτε απλά να δούμε περί τίνος πρόκειται και να συλλέξουμε πληροφορίες. Σίγουρα το συγκεκριμένο είδος λειτουργεί καλύτερα με την παρουσία ποντικιού αλλά η υλοποίηση του συστήματος χειρισμού είναι όσο καλή χρειάζεται ώστε να μην μας προβληματίσει σε κανένα σημείο του παιχνιδιού.
Ολοκληρώνοντας, το Broken Sword: Shadow of the Templars μαζί με τις βελτιώσεις της Director's Cut έκδοσης μας έδειξε ότι έχει γεράσει καλά. Στις περίπου 10 ώρες που διαρκεί καταφέρνει να δώσει μία αίσθηση νοσταλγίας στους μυημένους στο είδος ενώ παράλληλα αποτελεί και ένα απόλυτα playable δείγμα της παλιάς σχολής των adventure games για όποιον καινούριο θέλει να πάρει μία γεύση από αυτή. Ο τίτλος κλείνει το ίδιο εντυπωσιακά όπως ανοίγει, καθώς μετά τον τερματισμό ο παίκτης αποκτά πρόσβαση σε ένα κείμενο του δημιουργού σχετικά με τη σύλληψη και την ανάπτυξη της ιδέας του Broken Sword. Μια καλή ευκαιρία να ετοιμαστούμε ενόψει της 5ης συνέχειας της σειράς που πέτυχε την χρηματοδότηση της μέσω του Kickstarter και αναμένεται σύντομα.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity