Μπορεί να μην χαρακτηρίζονται από τον βαθμό εφευρετικότητας των περιπετειών του Link, όμως τα dungeons του Darksiders 2 είναι πολλά, τεράστια και καλοσχεδιασμένα, με γρίφους που απαιτούν καλή χωρική αντίληψη και συνδυασμένη χρήση των διαθέσιμων εργαλείων. Από ένα σημείο και μετά επεκτείνονται οι επιλογές κίνησής σας μέσω portals στο χώρο και το χρόνο, ενώ ο Death θα είναι σε θέση να χωριστεί σε δύο «αντίτυπα» που μπορούν να ελεγχθούν ανεξάρτητα, οπότε δεν θα λείψουν οι στιγμές έντονου ξυσίματος του κεφαλιού μέχρι να βρεθεί η εκάστοτε λύση. Παράλληλα, οι γρίφοι χαρακτηρίζονται από κλιμάκωση στο χωρικό επίπεδο, αφού κάθε ένας οδηγεί σταδιακά στη λύση του κεντρικού γρίφου ολόκληρου του dungeon, οπότε η ανεπτυγμένη συνδυαστική σκέψη είναι απαραίτητη και η έλλειψή της δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε κλεφτές ματιές σε walkthrough, ιδίως προς το τέλος της 20ωρης-και-βάλε περιπέτειας.
Αν και όλα αυτά αποτελούν δείγμα προσεγμένου σχεδιασμού, από την άλλη θυσιάζεται κάποιες φορές η πειστική αίσθηση του κόσμου του παιχνιδιού, αφού τα πιο πολλά κτίσματα αποτελούν περισσότερο διατριβή στον σχεδιασμό platform δοκιμασιών και γρίφων, παρά πειστικές τοποθεσίες. Επιπλέον, δεν λείπουν και οι στιγμές που ο ευέλικτος Death δεν μπορεί να σκαρφαλώσει έναν χαμηλό τοίχο, επειδή δεν «προβλέπεται» από τον σχεδιασμό, ενώ πολλές φορές δημιουργείται η αίσθηση ότι τα dungeons «τραβάνε» πολύ σε διάρκεια, με αισθητή επανάληψη αρκετών δοκιμασιών. Όταν λοιπόν πλησιάζουν στιγμές κούρασης του παίκτη από την υπερπροσφορά περιεχομένου, την κατάσταση έρχεται να ξελασπώσει η μάχη. Ο Death είναι πιο ευέλικτος και γρήγορος από τον War και στη μάχη πέρα από το platforming. Ο βασικός τρόπος αποφυγής των επιθέσεων που δέχεται είναι το dodge και όχι το block του War, γεγονός που σημαίνει ότι βρίσκεται διαρκώς σε -πολύ γρήγορη- κίνηση. Παρά την ταχύτητά του όμως, τα χτυπήματά του εξακολουθούν να έχουν την βίαιη αίσθηση βάρους του προκατόχου, γεγονός που καθιστά κάθε αναμέτρηση απολαυστική. Οι μηχανισμοί της μάχης εξακολουθούν να μην μπορούν να συγκριθούν με τα κορυφαία δείγματα του είδους, όμως ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της απλής λειτουργικότητας, παρέχοντας πολλές επιλογές για combos, ανάλογα με τον συγχρονισμό του πατήματος των κουμπιών και των όπλων που χρησιμοποιούνται.
Και σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν βέβαια κάποιες παρασπονδίες, αφού το button mashing θα σας βγάλει ασπροπρόσωπους σε μικρότερους εχθρούς, ενώ η κάμερα δυσκολεύεται πολλές φορές να ακολουθήσει τις υψηλές ταχύτητες της δράσης, ειδικά σε πιο κλειστούς χώρους, όπου μπορεί να βρείτε τον εαυτό σας να κρατάει το πλήκτρο του lock-on και να πατάει γρήγορα τα δύο κουμπιά επίθεσης, ελπίζοντας για το καλύτερο. Όσο όμως προχωράτε στο παιχνίδι θα αποκτάτε πλήρη έλεγχο της κατάστασης ακόμη και όταν η κάμερα δεν συνεργάζεται αρμονικά, ενώ η συνολική αίσθηση της μάχης είναι τόσο ικανοποιητική που θα οδηγήσει τους περισσότερους στην άφεση των όποιων τεχνικών αμαρτιών. Ο τομέας όπου το Darksiders 2 προσπαθεί να γίνει για λίγο third-person shooter είναι μια κακή παρένθεση, ευτυχώς πολύ σύντομη για να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Όταν η μάχη καταλαγιάζει, η ικανοποίηση του παίκτη δεν προέρχεται μόνο από την σωστή απόδοση της ισχύος του Death και τα υπόλοιπα προαναφερθέντα θετικά στοιχεία. Το πεδίο μάχης είναι διεσπαρμένο με loot, το οποίο αποτελεί ένα από τα δάνεια του Darksiders 2 από το είδος των RPG. Τα όπλα, οι πανοπλίες και τα υπόλοιπα αντικείμενα με τα οποία σας ανταμείβουν οι ηττημένοι εχθροί διαθέτουν στατιστικά και χρωματικά κωδικοποιημένη κατηγοριοποίηση ποιότητας αντίστοιχη με εκείνη του World of Warcraft, ενώ υπάρχουν ακόμη και αντικείμενα που μπορούν να αναβαθμιστούν και να αποκτήσουν νέα στατιστικά μετά από «θυσία» άλλων αντικειμένων του inventory σας.
Πλέον και ο ίδιος ο Death υπόκειται σε αναβάθμιση μέσω μηχανισμών RPG, με levels που δίνουν skill points, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν να επενδυθούν σε δύο skill trees. Από εκεί προκύπτουν οι ειδικές κινήσεις του παιχνιδιού, όπως ένα teleport slash που αναπληρώνει ποσοστό ενέργειας ή η δυνατότητα καλέσματος undead και κορακιών στη διάρκεια της μάχης. Τα skill trees χρησιμεύουν στην οικειοποίηση των κινήσεων αυτών και την ενδυνάμωσή τους με τα αντίστοιχα passive skills και είναι σχεδιασμένα ώστε το ένα να δίνει έμφαση στη δύναμη και το άλλο στη μαγεία. Φυσικά, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα playthrough δεν είναι αρκετά για όλα τα skills, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το κάθε ένα μπορεί να αναβαθμιστεί τρεις φορές. «Πολύ πράμα», σωστά; Σκεφτείτε ότι ακόμη δεν έχουμε αναφέρει το Crucible, ένα εκτεταμένο arena mode που μπορεί να σας απασχολήσει για ώρες και να αποφέρει εξαιρετικές ανταμοιβές, τα δευτερεύοντα quests που διατρέχουν όλο το campaign, με ανταμοιβές που μπορεί να οδηγήσουν σε επιπλέον μυστικό loot, τα προαιρετικά dungeons, τα μυστικά legendary όπλα, το New Games+ mode, που εδώ έχει πραγματική αξία και πολλά άλλα.
Η προσεγμένη φύση του loot και η συνολική ποιότητα του σχεδιασμού και του συστήματος μάχης σημαίνουν ότι, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια, εδώ θα «ψηθείτε» να κάνετε όλα τα παραπάνω και θα ασχοληθείτε με την αναζήτηση του Death για καιρό. Αν και πρόκειται για sequel, τα γεγονότα του Darksiders 2 διαδραματίζονται παράλληλα με τα αντίστοιχα του πρωτότυπου. Με την έξυπνη αυτή κίνηση, η Vigil δίνει μεγαλύτερο βάθος στα γεγονότα του πρώτου Darksiders, επιτρέποντας ταυτόχρονα σε όσους δεν το έχουν παίξει να ασχοληθούν με το sequel χωρίς να αισθάνονται χαμένοι. Σαν χαρακτήρας, ο Death είναι κυνικός και τον ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα, γεγονός που καθιστά τους διαλόγους απολαυστικούς, με πολύ «κράξιμο» προς τους quest givers. Το σενάριο αυτό καθαυτό ακολουθεί την λογική της αποφυγής των αναμενόμενων ανατροπών, με μία εξαίρεση, εστιάζοντας κυρίως στον πυρήνα της ιστορίας. Έτσι, μπορεί να λείπουν οι εκπλήξεις, αλλά προσδίδεται ένας τόνος σοβαρότητας στα τεκταινόμενα, που ταιριάζει με την βιβλική φύση τους.
Η ελκυστική φύση του art direction του Madureira πλέον δεν περιορίζεται στους -και πάλι εκπληκτικά σχεδιασμένους- χαρακτήρες, αλλά και στον κόσμο του παιχνιδιού, ο οποίος έχει ξεφύγει από τους καλλιτεχνικούς περιορισμούς που επιβάλλει η Γη και τοποθετείται σε διαστάσεις πέρα και από τον Παράδεισο και την Κόλαση. Από τα πράσινα τοπία του κόσμου των Creators μέχρι την μαύρη μαυρίλα του άντρου των δαιμόνων, θα περιπλανηθείτε με το άλογο του Death σε πολλές αλλόκοσμες περιοχές, που και πάλι δεν πείθουν τόσο ως τοποθεσίες, παρά την μεγάλη έκτασή τους, είναι όμως υλοποιημένες με φαντασία και καλλιτεχνική αρτιότητα. Χρησιμοποιείται και πάλι η comic αισθητική του προκατόχου, γεγονός που σημαίνει ότι τα χαμηλής ανάλυσης textures δεν επηρεάζουν αρνητικά το οπτικό αποτέλεσμα. Παράλληλα, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί το εκπληκτικό soundtrack του Jesper Kyd πολλές φορές συνεπαίρνει και συνεισφέρει τα μέγιστα στην απορρόφηση του παίκτη στα Nether Realms.
Μπορεί οι επιρροές του Darksiders 2 να είναι κάτι παραπάνω από προφανείς σε όλο του το φάσμα, όμως η ενσωμάτωσή τους είναι αρκετά αρμονική και οργανική ώστε να αποτελεί αφορμή για επαίνους και όχι αρνητική κριτική, ενώ η γενναία παροχή περιεχομένου σίγουρα δεν βλάπτει, δίνοντας στο νέο βιβλικό έπος της Vigil τεράστια αντοχή στο χρόνο. Τα αρνητικά στοιχεία δεν λείπουν και σε κάποιες περιπτώσεις πλησιάζουν στο να απειλήσουν την ακεραιότητα του πολύπλοκου αυτού gaming οικοδομήματος, όμως εν τέλει δεν είναι σε θέση να επισκιάσουν την συνολική ποιότητα του παιχνιδιού. Οι υπεύθυνοι της Vigil, δεδομένης της άσχημης οικονομικής κατάστασης της THQ, έχουν δηλώσει ότι η πιθανότητα δημιουργίας ενός ακόμη sequel είναι ευθέως ανάλογη των πωλήσεων του Darksiders 2, ζητώντας έμμεσα την βοήθεια των παικτών. Προτείνουμε να ανταποκριθείτε.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity