Can you keep them in the dark for life?
Can you hide them from the waiting world?
Oh mother….
...Όχι Μητέρα, δεν μπορείς. O πρωτότοκος σου γιος θα ξεκινήσει για αυτό το ταξίδι που θα αλλάξει πρωτίστως τον εαυτό του και ύστερα τον κόσμο τον ίδιο. Γιατί το ήξερες από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε πως το παιδί σου είχε κάτι το ιδιαίτερο και πως η μάχη με τον Giygas θα απαιτούσε τον ίδιο σου τον γιο, τον Ness.
Με ένα σενάριο που άνετα θα παρέπεμπε σε b-movie επιστημονικής φαντασίας ξεκινάει το δημιούργημα του Shigesato Itoi, η συνέχεια δηλαδή του αρχικού Mother που κυκλοφόρησε στο Famicom το 1989. Πέντε χρόνια αργότερα θα κυκλοφορήσει στην Ιαπωνία η συνέχεια του και για πρώτη φορά, η σειρά θα έρθει και στη Δύση με την ονομασία Earthbound, αλλά δυστυχώς μόνο στην Αμερική. Να όμως που η δύναμη του Miiverse ίσως και σε συνδυασμό με την ένδεια κυκλοφοριών για το Wii U, φέρνουν το παιχνίδι για πρώτη φορά επίσημα και στη Γηραιά Ήπειρο.
Για αυτούς που δε γνωρίζουν, το EarthBound είναι ένα παιχνίδι ρόλων, σε πλήρη όμως αντιδιαστολή με τα συνήθη μεσαιωνικά πρότυπα που κατέκλυαν εκείνο τον καιρό τις 16-bit κονσόλες. Βλέπετε, το EarthBound τιμά τις αστικές του καταβολές και διαδραματίζεται το σωτήριο έτος 199Χ, σε μία πόλη που κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί δείγμα τυπικό μιας (πόλης) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής τη δεκαετία του 60. Τα σπαθιά, οι πανοπλίες, τα μαγικά φίλτρα δίνουν τη θέση τους σε μπαστούνια του baseball, σε yo-yos, σε τηγάνια και σε χορταστικά hamburgers, τη στιγμή που ο Ness, αυτό το ιδιαίτερο αγόρι με τις ψυχοκινητικές δυνάμεις και η συντροφιά του θα έρθουν αντιμέτωποι με εξαγριωμένους hippies, ψυχαναγκαστικούς οπαδούς αιρέσεων, δαιμονισμένα ζώα καθώς και τις εξωγήινες δυνάμεις του Giygas, αυτού του προαιώνιου Κακού. Ο κόσμος του EarthBound ξεδιπλώνεται μέσα από ένα 2D χάρτη, στον οποίο συνταιριάζονται τα dungeons με τις πόλεις. Οι εχθροί κυκλοφορούν μέσα στις πόλεις και έτσι εξαρχής καταρρίπτεται το κουραστικό μοτίβο του “Dungeon-Πόλη κοκ”, ενώ παρά την αρχική εντύπωση πως όλα διαδραματίζονται σε αστικά τοπία, υπάρχει σημαντική ποικιλία και πιο εξωτικών περιβάλλοντων. “Random battles” με την στενή έννοια του όρου δεν υπάρχουν. Αντιθέτως, οι εχθροί όταν σε αντιληφθούν κοντά τους τότε μόνο ξεκινούν τη μάχη, αν και για να είμαστε ειλικρινείς αυτό συμβαίνει σχεδόν πάντα.
Η μετάβαση στην φάση της μάχης απεικονίζει τους εχθρούς σε πρώτο πρόσωπο, στα αυστηρά πλαίσια των Dragon Quest, μαζί με το σύνολο των επιλογών που διαθέτει η ομάδα μας, το οποίο δεν ξεφεύγει από τις κλασσικές επιλογές του είδους. Ξεφεύγει όμως σε μια λαμπρή δημιουργική προσθήκη, ο τρόπος με τον οποίο αφαιρούνται τα Hit Points, μιας και έχοντας τη μορφή ενός μετρητή που μειώνεται κατά τη διάρκεια της μάχης, μπορείς να σταματήσεις την μείωση τους, είτε πχ νικώντας τη μάχη, είτε κάνοντας healing, ακόμα και όταν ο εχθρός σου έχει προξενήσει ζημιά ικανή να στείλει την συντροφιά στα αμερικανικά θυμαράκια. Με αυτόν τον τρόπο και παρά το turn based σύστημα, οι μάχες αποκτούν μια δυναμική, ρευστή γοητεία, ενώ σε μία ακόμη καταβαράθρωση των στεγανών του είδους, εχθροί, οι οποίοι έχουν μεγάλη διαφορά επιπέδου από τους ήρωες μας, είτε είδαν το boss τους να νικιέται, θα απομακρύνονται από το δρόμο σου ή θα υποκύπτουν άμεσα, χωρίς καν μάχη.
Η επιβίωση στον κόσμο του EarthBound είναι σκληρή, ειδικά στην αρχή του ταξιδιού. Κάθε πόλη κρύβει τα δικά της μυστικά μονοπάτια και ο Νess καλείται να τα διαβεί προσεκτικά, μιας και ο σκληρός πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει ένα δύσκολο παιχνίδι ρόλων με απαιτητικούς εχθρούς και ακόμα πιο απαιτητικούς npcs. Συχνότατα, η αλληλεπίδραση με αυτούς αποκτά σημαίνοντα ρόλο, μιας και πολλές φορές μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο προωθείται η πλοκή του παιχνιδιού. Η δυνατότητα όμως για save, οποιαδήποτε στιγμή, μέσω της οθόνης αφής του Gamepad, καθιστά την εμπειρία πιο προσβάσιμη, ενώ η ίδια η Νintendo προφανώς αντιλαμβανόμενη πως οι υπομονές των σύγχρονων gamers έχουν μειωθεί κυκλοφόρησε και τον οδηγό του παιχνιδιού σε digital μορφή και προσαρμοσμένο στο browser του Wii U.
Σε ένα παιχνίδι όμως σαν το EarthBound, όλα τα παραπάνω είναι απλώς η προσπάθεια να ανοίξεις το περιτύλιγμα, το σκληρό τσόφλι για να φτάσεις στο γευστικό, γευστικότατο καρπό που κρύβεται μέσα. Και αυτός ο καρπός δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από τον ίδιο τον κόσμο που ζει και αναπνέει μέσα από το ταξίδι του Ness, μαζί με όλες τις ιδέες, τις εμμονές, τα τραύματα και τα κοινωνικά σχόλια από τα οποία εμφορείται η ύπαρξη του Ιtoi. Παρά τα παιδικά γραφικά, την μινιμαλιστική απόδοση τους και τις υπέροχες μα παραπλανητικές μελωδίες που παραπέμπουν σε jazz ηχοτόπια, στους Beach Boys και στον ηλεκτρονικό avant-garde ήχο, το παιχνίδι κρύβει μια σκληρή, σκοτεινή γωνία θέασης της πραγματικότητας. Πόσα θέματα δεν διαπερνάνε την ραχοκοκκαλιά του; Η αστυνομική βία με την επιλεκτική περιφρούρηση των ισχυρών, η νεανική εγκληματικότητα και οι “καραμέλες” για την αντιμετώπιση της, οι σπατάλες των πλουσίων, ακόμα και η εμμονή για ένα μονίμως κούφιο χαρούμενο προσωπείο διασταυρώνονται με τον Νess σε κάθε του βήμα. Επιτρέψτε μας όμως να αναφερθούμε σε αυτό που είδαμε σαν την επιτομή αυτής της κρυφής ατζέντας του παιχνιδιού. Σε όλο το παιχνίδι, ούτε για μία φορά δεν βλέπουμε τον πατέρα του Ness. Αντίθετα, τον ακούμε μόνο στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου, να μας παρέχει τα λεφτά που μαζεύουμε μετά από τις μάχες. Ο πατέρας σαν να μην υπάρχει, τη στιγμή που η μάνα είναι αυτή που κρατάει ζωντανό το παιδί της μέσα σε όλο αυτό το ταξίδι. Πως είπαμε τώρα πως λέγεται η σειρά αυτή στα ιαπωνικά…;
Το EarthBound είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της Nintendo, κομμάτι που δείχνει τόσο εύλογα τα καλά μα και τρωτά αυτής της εταιρείας. Κυκλοφόρησε στην Αμερική, μα οι χαμηλές πωλήσεις δεν το έφεραν ποτέ στην Ευρώπη. Στην τιμή των 10 ευρώ, είναι μια μοναδική ευκαιρία να βιώσετε από πρώτο χέρι για ποιο λόγο αυτή η σειρά έχει έναν τόσο φανατικό κύκλο οπαδών. Είναι μια ευκαιρία για να δείτε πως μπορούν να αποδομηθούν πολλά από τα κουραστικά τερτίπια των iαπωνικών παιχνιδιών ρόλων, πως μπορούν να ζωντανέψουν οι κόσμοι τους με τις αστεία τραγικές ιστορίες των κατοίκων τους και τις αναφορές στην pop κουλτούρα, πως μπορούν τα παιχνίδια να ξαναπούν ιστορίες ενηλικίωσης και ωρίμανσης και πως δομείται αριστοτεχνικά η τελική μάχη με τον Giygas, για να μείνει στο μυαλό χαραγμένη ανεξίτηλα.
Θυμηθείτε απλώς πως η προσευχή πάντα σώζει.....
η 16βιτ εποχη ειναι απλα αξεχαστη
Εχω παθει πλακα απο το πρωτο τρειλερ που ειδα για το παιχνιδι! Τι απιστευτο και ποσο 80's b-movie νοσταλγια! Το οτι τιτλος τοσο παλιος παιρνει 9 σε review λεει πολλα, τι δε θα δινα να κυκλοφορουσε στο 3ds αυτη τη στιγμη... Να που η κοινοτητα του miiverse εχει δυναμη!
Με λίγα λόγια είναι φανταστικό παιχνίδι. Περίεργο πολύ και δύσκολο αλλά είναι πολύ ευχάριστο και παρά το πως φαίνεται κρύβει αρκετό σκοτάδι μέσα του και μπόλικο μαύρο χιούμορ.
Και παρεμπιπτόντως, καλή αρχή!
Δηλαδή γιατί να μην κυκλοφορήσει σε 3DS;
Φίλτατε Alex, το 9 δεν το πήρε χαριστικά. Το αξίζει απόλυτα ο τίτλος και βάζει τα γυαλιά σε πολλούς σύγχρονους τίτλους, κυρίως όσον αφορά την τη δομή του παιχνιδιού και το πόσο σφιχτό και γεμάτο είναι, χωρίς fillers και περιττά στολίδια. Αφοσιωμένο και επικεντρωμένο στον παίκτη και την ιστορία που αυτός βιώνει.
Scott-Pilgrim, εκτός και αν γίνει κανά θαύμα και η Ν ενοποιήσει τους λογαριασμούς για τους χρήστες WiiU και 3ds και παράλληλα επιτρέψει και την απρόσκοπτη μεταφορά από το ένα στο άλλο, τότε ίσως να έχεις κάποιες ελπίδες, αλλά και πάλι λιγοστές..:)
Peke, thanx και μακάρι να δούμε και το Μother 3...:)
Τι διάρκεια έχει;
Το έχω και σκοπεύω να το παίξω, αλλά θέλω να ξέρω για πόσες ώρες μιλάμε για να είμαι προετοιμασμένος ψυχολογικά και να το οργανώσω ανάλογα.
Ευτυχώς που η VC έχει σε όλα τα παιχνίδια off-TV play, γιατί αλλιώς δεν θα το συζητούσα καν...
Καταρχάς, Βασίλη καλώς όρισες στη συντακτική ομάδα του Enternity.
Το παιχνίδι πραγματικά μας θύμισε τις ωραίες εποχές των 16bit. Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ μαζί του και ελπίζω και εγώ κάποια στιγμή να κυκλοφορήσει και για 3DS.
Lovesfool, κανά 25 ώρο..Και ναι θα συμφωνήσω πως η off tv λειτουργία είναι πάρα πολύ χρήσιμη σε τέτοιες περιπτώσεις!
Νικήτα σ ευχαριστώ!
Πολύ ωραιο game!! Μακάρι να μπορέσει να το παίξει περισσότερος κόσμος.
δεν φενεται και ασχημο αντιθετως πολυ καλο