Με την έκτη ταινία Fast & Furious, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Η Activision αποκτά τα δικαιώματα και αναθέτει στην Firebrand Games (εργάζεται κυρίως σε μεταφορές για το Nintendo 3DS) τη δημιουργία του Fast & Furious: Showdown, που έρχεται να συνδέσει τα γεγονότα της πέμπτης ταινίας με αυτά του Fast & Furious 6. Όσοι απόλαυσαν τις δύο τελευταίες ταινίες θα διαπιστώσουν πως το παιχνίδι ακολουθεί την ίδια ιστορία, μόνο που εδώ οι πρωταγωνιστές… αλλάζουν. Για παράδειγμα, στη δεύτερη αποστολή -και την πιο εντυπωσιακή μάλιστα- ενώ στο Fast Five ο Brian και ο Toretto είναι στη σκηνή που τραβούν το χρηματοκιβώτιο στους δρόμους του Rio, στο παιχνίδι συναντάμε τους Brian και Tej Parker (Ludacris), μιας που ο Vin Diesel δεν παραχώρησε τα δικαιώματα στην Activision. Και καλά έκανε κατά την άποψη του γράφοντα. Το γιατί θα το καταλάβετε διαβάζοντας παρακάτω… Καλό θα ήταν να αναφερθεί πως αν και τα σχέδια των χαρακτήρων μοιάζουν με τους ηθοποιούς των ταινιών, το voice acting δεν έχει γίνει από τους ίδιους. Βέβαια, αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα θετικό ή αρνητικό κριτήριο για το παιχνίδι, με το The Walking Dead: Survival Instinct να αποτελεί αδιάψευστο παράδειγμα. Το κακό είναι πως το voice-over θα αφήσει ασυγκίνητο και τον πιο τρελαμένο fan του franchise.
Ο χειρισμός των αυτοκινήτων στο Fast & Furious: Showdown είναι απλά τραγικός. Σε καμία περίπτωση ρεαλιστικός, τόσο arcade που κάνει το SEGA Rally να μοιάζει simulation. Physics; Μάλλον λέξη άγνωστη στα παιδιά της Firebrand Games. Handling; Όποιο αμάξι και να επιλέξουμε -είτε αυτό είναι ένα Dodge Charger SRT, είτε ένα Jeep είτε μια νταλίκα- η οδηγική εμπειρία παραμένει το ίδιο απαίσια. Επιπροσθέτως, τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που κινούνται στο δρόμο, συμπεριλαμβανομένων και των αντιπάλων μας, είναι λες και ακολουθούν μια on-rails τεχνική. Στρίβουν ακριβώς το ίδιο, την ίδια στιγμή, ανεξάρτητα με την ταχύτητα που έχουν αναπτύξει. Το μοναδικό θετικό στοιχείο που συναντάμε είναι οι εναλλαγές στο gameplay του παιχνιδιού. Εκτός από τους απλούς αγώνες, καλούμαστε να ξεφύγουμε από την αστυνομία και από αντίπαλες συμμορίες, ενώ υπάρχουν και άλματα προς άλλα οχήματα, με σκοπό να πάρουμε τον έλεγχό τους. Είναι άξιο απορίας, όμως, πως το δικό μας αυτοκίνητο -το οποίο κινείται χωρίς οδηγό, μιας που ο πρωταγωνιστής βρίσκεται στο καπό του προσπαθώντας να «επιβιβαστεί» σε ένα άλλο- αναπτύσσει ταχύτητα και παραμένει σταθερό στην πορεία του…
Βέβαια, οι συγκεκριμένες εναλλαγές πραγματοποιούνται χωρίς καμία σύνδεση μεταξύ τους. Δηλαδή, ενώ τελειώσαμε μια από τις 30 αποστολές οδηγώντας μια νταλίκα, στην επόμενη βρισκόμαστε πίσω από το τιμόνι ενός αγωνιστικού, χωρίς να υπάρχει κανένα cut-scene ή έστω μια εικόνα να μας εξηγήσει τι απέγινε η νταλίκα και το πώς βρεθήκαμε από το κυνηγητό στην εθνική οδό να τρέχουμε με αγωνιστικό μέσα στην πόλη. Τα ελάχιστα cut-scenes που υπάρχουν εμφανίζονται μονάχα κατά την εναλλαγή των κεφαλαίων του story, τα οποία είναι κακοφτιαγμένα και δε διαρκούν περισσότερο από ένα λεπτό.
Όταν μας καταδιώκουν εχθροί έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε χαρακτήρα και να πάρουμε το ρόλο του συνοδηγού που προσπαθεί πυροβολώντας -με άπειρα πυρομαχικά- να καταστρέψει τα αυτοκίνητά τους. Εδώ, λοιπόν, θα παρατηρήσουμε το λεγόμενο «ξεπετάγονται από το πουθενά» φαινόμενο, καθώς τα εχθρικά οχήματα πραγματικά εμφανίζονται ξαφνικά, από το μηδέν, στο δρόμο. Αν καταφέρουμε και καταστρέψουμε ένα (πυροβολώντας μάλιστα το πίσω του μέρος) θα γίνουμε μάρτυρες πολλών θαυμάτων που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Το αυτοκίνητο φλέγεται από μπροστά, στη μηχανή, ενώ οι επιβάτες του φαίνεται πως δεν ενοχλούνται καθόλου από το γεγονός πως μόλις έχουν πάρει φωτιά και παραμένουν καθισμένοι με το ίδιο βλέμμα, στραμμένο προς το μέρος μας. Αλληλούια! Επίσης, μερικές αποστολές όχι μόνο είναι αδικαιολόγητα δύσκολες αλλά είναι τόσο κακοσχεδιασμένες που θα εκνευρίσουν τον παίκτη. Το παιχνίδι σε παρακαλάει να το βγάλεις από το tray! Για παράδειγμα, στις αποστολές που διαδραματίζονται στη Γερμανία υπάρχουν αρκετές νάρκες σε άκυρα και χωρίς κανένα νόημα σημεία. Ποιός τις έβαλε εκεί; Πώς βρέθηκαν τοποθετημένες αφού πριν ελάχιστα δευτερόλεπτα περάσαμε από το ίδιο σημείο και δεν υπήρχε τίποτα; Πώς θα καταφέρουμε να τις περάσουμε χωρίς να ανατιναχθούμε με το αυτοκίνητό μας που πάει σαν βάρκα; 2310-521010!
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και η μιζέρια παρέα, λέει μια λαϊκή παροιμία. Αν, λοιπόν, έχετε ένα φίλο που θέλετε να τιμωρήσετε, αν κάποιος σας πείραξε, βάλτε τον να παίξει μαζί σας Fast & Furious: Showdown, μιας που το παιχνίδι υποστηρίζει και διπλό local co-op. Η εντύπωση που αφήνει το παιχνίδι βελτιώνεται, ελάχιστα βέβαια, αλλά τουλάχιστον θα έχετε και παρέα σε αυτό το βασανιστήριο. Και αν ακόμα δεν έχετε πάρει την απόφαση να μείνετε μακριά από το συγκεκριμένο παιχνίδι, διαβάστε και την επόμενη παράγραφο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλήσουμε για τον οπτικό τομέα. Σε παρόμοια παιχνίδια αναφέρουμε πως τα γραφικά είναι περασμένης γενιάς, επιπέδου PlayStation 2 και τέτοια.
Το Fast & Furious: Showdown πρωτοτυπεί, καθώς τέτοια γραφικά, τέτοιο απλοποιημένο περιβάλλον και τόσο «κακοποιημένα» σχέδια αυτοκινήτων δε συναντάμε ούτε καν στις φορητές συσκευές. Σαν επίλογο θα μπορούσαμε να γράψουμε με μεγάλα γράμματα ΜΑΚΡΙΑ. Η Activision θέλησε να εκμεταλλευτεί την κυκλοφορία του Fast & Furious 6, παρουσιάζοντάς μας ένα… «παιχνίδι» που μας γυρνάει πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια πίσω…
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity