Κάθε φορά λοιπόν που ένα νέο Final Destination βρίσκει το δρόμο του προς τις αίθουσες, εμείς είμαστε εκεί για να το καλωσορίσουμε. Γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι το αποτέλεσμα θα είναι κατώτερο του μετρίου. Αυτό δε μας εμποδίζει όμως να απολαύσουμε το περιεχόμενο του για αυτό που είναι. Αρρωστημένα μελετημένη χυδαία βία, ταυτόχρονα σχεδιασμένη να φαντάζει άμυαλη, πάντα παντρεμένη με τεράστιες δόσεις κακοτυχίας. Το μυστικό της επιτυχίας στην εν λόγω σειρά, ήταν ανέκαθεν η συνειδητοποίηση από πλευράς του θεατή του τι πρόκειται να συμβεί, πριν αυτό συμβεί. Πριν δηλαδή 3.645 πράγματα πάνε στραβά και ο χάρος έρθει να συλλέξει με τους πιο δημιουργικούς των τρόπων. Κάτι που παρεμπιπτόντως έλαμπε δια της απουσίας του από το προπέρσινο αποτυχημένο, δήθεν τελευταίο για τη σειρά The Final Destination, που άνετα κερδίζει το τίτλο του χειρότερου, με τη τρίτη ταινία να ακολουθεί - αν και λατρεύουμε Mary Elizabeth Winstead.
Ευτυχώς για την πέμπτη ταινία, το προαναφερθέν στοιχείο είναι παρόν, και μάλιστα με ένα μεγάλο twist. Η φράση «από αλλού το περίμενα, από αλλού μου ήρθε» αποκτά νόημα, αφού ο κατά καιρούς συνεργάτης του James Cameron, Steven Quale, καταφέρνει να κάνει το σκηνικό των περισσότερων θανάτων -αν όχι όλων-, να λαμβάνουν μέρος με διαφορετικό τρόπο απ' ότι η σκηνή επί αρκετά λεπτά τους χτίζει. Θα δείτε τη μάχη της sexy Jacquelline MacInnes Wood με ένα μηχάνημα οπτικής διόρθωσης laser να τελειώνει άδοξα, αφού μετά την κατακρεούργηση του ματιού της και ορισμένα ομολογουμένως βαθιά εγκαύματα στο σώμα της, ο θάνατος την περιμένει 10 ορόφους κάτω. Καταραμένα τακούνια, τι να πεις...
Οι χαρακτήρες δε βρίθουν βάθους ή και χαρακτήρα, αφού αναλώνονται σε -ω ναι, you guessed it-cheesy ατάκες και συμπεριφορές, με αποκορύφωμα τον wannabe Tom Cruise της ταινίας, Miles Fisher, που καταφέρνει να σε κάνει να τον μισήσεις ακαριαία. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η ταινία πηγαίνει κόντρα σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα cliché των thrillers, που θέλουν τον αφροαμερικανό χαρακτήρα να βρίσκει τραγικό θάνατο πρώτος. Εδώ θα τον δείτε να χάνει τη ζωή του τελευταίος, σε ένα μοιραίο κόλπο του «τροχού» της τύχης.
Άκρως θετική είναι και η επιστροφή του Tony Todd στο ρόλο του ιατροδικαστή William Bludworth, ως η προσωποποίηση του θανάτου, αφού μετά το αγαπημένο Final Destination 2 κι έπειτα, απουσίαζε, αφήνοντας το χάρο δίχως πρόσωπο. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων των δύο κύριων χαρακτήρων, είναι σε γενικά πλαίσια αδιάφοροι, ακόμα και του κατά τα άλλα θεούλη David Koechner. Χαμένη ευκαιρία αν μη τι άλλο, αφού θα μπορούσε να είχε προσφέρει αρκετούς πόντους στο comic relief.
Το βάρος λοιπόν πέφτει στη σκηνογραφία, τα special effects και το “ΓΚΛΟΡΙΟΥΣ” 3D για να κλέψουν την παράσταση. Όπως προαναφέραμε, όλοι οι θάνατοι είναι προσεκτικά μελετημένοι, σε σημείο αηδίας. Ενώ λοιπόν θα δείτε συστήματα να υπολειτουργούν, βλάβες να λαμβάνουν μέρος, και γενικά ό,τι είναι δυνατό να πάει στραβά να πηγαίνει τρεις φορές στραβότερα, ο σκηνοθέτης φροντίζει να κρύβει καλά τα πραγματικά αίτια του επικείμενου θανάτου, μέχρι και τη στιγμή που θα λάβει μέρος. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα δοθεί στο θεατή ένα μικρό hint, κάτι που θα υποπέσει στην αντίληψη μόνο των πιο παρατηρητικών - ποιος είπε ότι το να τρίβεις την κοιλίτσα του Βούδα είναι καλή τύχη;
Η δουλειά που έχει γίνει στα special effects είναι στη χειρότερη αξιόλογη και στην καλύτερη εντυπωσιακή, ενώ για πρώτη φορά εδώ η ποσότητα της βίας είναι ιδιαίτερα αυξημένη, γιατί όχι και υπερβολική. Η σκηνή με τις ασκήσεις ενόργανης γυμναστικής είναι αρκετή για να σας πείσει. Συνδυασμένα με την επίσης πολύ καλή αξιοποίηση της 3D απεικόνισης, κάτι που έλειπε από την προηγούμενη «και καλά» RealD 3D, καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας αυτό ακριβώς για το οποίο σχεδιάστηκαν. Να διασκεδάσουν, μέσα από την αλύπητη βία, που οδηγεί σε μακάβριο γέλιο. Extra πόντοι ελέω του γεγονότος πως σχεδόν όλες οι σκηνές προβάλλονται σε 3D, και όχι μόνο αυτές με αντικείμενα να εκτοξεύονται προς την οθόνη.
All in all, δε θα σας κρύψουμε πως περάσαμε καλά αυτά τα 90 λεπτά που διήρκεσε το Final Destination 5. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, τουλάχιστον όχι τόσο κακό όσο το προηγούμενο. Κι αυτό γιατί εξυπηρέτησε εξαίσια το σκοπό του. Γελάσαμε με τη ψυχή μας στη θέα οστών να σπάνε με τρόπους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν είναι καν εφικτοί, χαμογελάσαμε όταν η τύχη έπαυε να χαμογελά στους χαρακτήρες και διπλώσαμε στο γέλιο με ορισμένους από τους τραγικά ευφάνταστους θανάτους. Σβήστε το μυαλό σας λοιπόν και δείτε το θάνατο τους, σε αυτό το prequel (κάτι που οι λιγότερο προσεκτικοί δε θα αντιληφθούν μέχρι και το τέλος, το οποίο δε θα σας αποκαλύψουμε) της κουρασμένης μεν, έχοντας ακόμα ζωή μέσα της σειράς.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity