Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στα Proceedings of the National Academy of Sciences, αναλύει δεδομένα από την επιφάνεια ολόκληρης της ήπειρου και αξιοποιεί δορυφορικές μετρήσεις συνθετικής διαμορφωμένης δέσμης για να παρακολουθήσει τη μετατόπιση της γραμμής πρόσβασης του πάγου, δηλαδή του σημείου όπου ο παγώδης πλακώδης ισκός παύει να είναι στερεωμένος στον πυθμένα και αρχίζει να επιπλέει στη θάλασσα.
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι περίπου το 77% της ανταρκτικής ακτογραμμής παραμένει ουσιαστικά σταθερό, χωρίς εμφανή μετατόπιση της γραμμής πρόσβασης από το 1996 και μετά, ενώ το υπόλοιπο περίπου 23% δέχεται σημαντική απώλεια πάγου. Οι πιο επιρρεπείς ζώνες εστιάζονται στην Δυτική Ανταρκτική, την ακτή της Ανταρκτικής Χερσονήσου και σε μερικές περιοχές της Ανατολικής Ανταρκτικής, όπου οι πάγοι υποχωρούν από τον πυθμένα με μέσο ρυθμό 442 τετραγωνικά χιλιόμετρα τον χρόνο. Στη Λεκάνη της θάλασσας του Αμούντσεν και στη ζώνη Getz της Δυτικής Ανταρκτικής, οι Pine Island Glacier, Thwaites Glacier και Smith Glacier έχουν υποχωρήσει από 33 έως 42 χιλιόμετρα, με την τελευταία περίπτωση να αποτελεί ιδιαίτερα ακραία απώλεια για την περιοχή.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι η κύρια αιτία αυτών των απωλειών είναι η διείσδυση θαλάσσιων νερών υψηλής θερμοκρασίας κάτω από τους παγώδεις πλακώδεις ισκούς, με τη βοήθεια ανέμων που προωθούν το ζεστό νερό σε κρίσιμα σημεία, όπου ο πάγος «τρώγεται» από τη βάση. Ωστόσο, σε μια άλλη περιοχή, στην βορειοανατολική ακτή της Ανταρκτικής Χερσονήσου, η υποχώρηση της γραμμής πρόσβασης είναι σημαντική ακόμη και σε τμήματα όπου δεν υπάρχει ξεκάθαρη απόδειξη για παρουσία ζεστών νερών, κάτι που αφήνει ανοιχτό το ερώτημα για άλλους πιθανούς μηχανισμούς, όπως η αναδιοργάνωση της ροής των παγώδων πλακώδων ισκών. Πολλοί παγώδεις σχηματισμοί σε αυτή τη ζώνη έχουν απομακρυνθεί κατά δεκάδες χιλιομέτρα από τις θέσεις τους το 1996, όπως οι Edgeworth, Boydell, Sjogren, Bombardier, Dinsmoor αλλά και οι Hektoria, Green και Evans, που έχουν υποστεί σημαντική απώλεια προσβάσιμης πάγου στη θάλασσα.
Η μελέτη βασίζεται σε ένα πακέτο δορυφορικών προγραμμάτων, περιλαμβανομένων των ERS 1/2 και Sentinel 1 του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, των RADARSAT 1/2 και RADARSAT Constellation Mission του Καναδά, των ALOS/PALSAR και ALOS/PALSAR 2 της Ιαπωνίας, των COSMO SkyMed της Ιταλίας, TerraSAR X της Γερμανικής Διαστημικής Υπηρεσίας και SAOCOM της Αργεντινής, καθώς και σε δεδομένα από εμπορικούς παρόχους όπως η Airbus U.S. και η ICEYE, με την ενσωμάτωση των οποίων η έρευνα θεωρείται πρώτη σημαντική επιτυχία του προγράμματος Commercial Satellite Data Acquisition της NASA για την πολική παρακολούθηση.
Το πλέον σημαντικό στοιχείο από την άποψη της προβλεψιμότητας είναι η δημιουργία ενός μακροπρόθεσμου καταγραφικού προφίλ της γραμμής πρόσβασης του πάγου, το οποίο πρέπει να αντιγράφουν τα μοντέλα πρόβλεψης της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, ώστε να θεωρηθούν αξιόπιστα. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η ίδια η ύπαρξη τέτοιων δεδομένων αποτελεί κρίσιμο βήμα προς πιο ακριβείς προβλέψεις, ενώ ταυτόχρονα το γεγονός ότι μέχρι σήμερα οι περισσότερες περιοχές της Ανταρκτικής παραμένουν σχετικά σταθερές δεν σημαίνει ότι δεν θα ακολουθήσει ευρύτερη αντίδραση του συστήματος στο μέλλον, αν η ζέστη του ωκεανού και η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη συνεχιστούν στον τρέχοντα ρυθμό.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity