Η πρώτη εικόνα είναι σίγουρα θετική. Η λεπτομέρεια στους χάρτες, τα μενού και τα μοντέλα είναι πολύ μεγάλη χωρίς παράλληλα να κουράζει το μάτι. Όλα είναι καλαίσθητα, ξεχωρίζουν μεταξύ τους και τα χρώματα δένουν αρμονικά. Αυτό είναι πιο εμφανές σε μεγάλους χάρτες, που μπορούν να χωρέσουν περισσότερα είδη εδάφους και η ποικιλία τους είναι φανερή. Οι μονάδες και οι ήρωες παρουσιάζουν τα ίδια στοιχεία και ακολουθούν τις παραδόσεις της σειράς και το high fantasy χαρακτήρα της. Το animation τους είναι προσεγμένο και ομαλό και ζωντανεύει την όλη εμπειρία με τρόπο που δε συνέβαινε στο παρελθόν. Αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη ποικιλία πλασμάτων και τεράτων στο χάρτη, που ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο το θέαμα. Από τεχνικής άποψης, ο τίτλος είναι βαρύς χωρίς ιδιαίτερο λόγο (εμφανίζονται frames και σπασίματα ακόμα και σε recommended υπολογιστές) αλλά τρέχει ανεκτά σε πιο αδύναμα μηχανήματα, ενώ οι επιλογές στα γραφικά παραδόξως δεν αλλάζουν κάτι. Δεν παρατηρήθηκαν πάντως crashes ή άλλα τεχνικά προβλήματα. Στον τομέα του ήχου, η ηθοποιία της αφήγησης είναι απρόσμενα καλή, με ποιότητα που δε συναντάται εύκολα. Τα ηχητικά εφέ και οι ήχοι της μάχης είναι τα συνηθισμένα, χωρίς εξάρσεις, αλλά τουλάχιστον δεν ενοχλούν. Κάτι ασυνήθιστο είναι οι ιδιαίτερα εκτεταμένοι πρόλογοι σε κάθε κεφάλαιο του campaign, που εμφανίζονται με τη μορφή κυλιόμενου κειμένου σε φόντο. Όσο και αν ο γράφων αγαπά το καλογραμμένο κείμενο, ειδικά αν συνοδεύεται από τόσο ποιοτικά voice overs, είναι υπερβολή να υπάρχουν τρία ή τέσσερα τέτοια πλαίσια πριν από κάθε κεφάλαιο. Αναπόφευκτα έρχεται κούραση και κάποια επανάληψη, παρά την ποιότητα. Μέσα στο παιχνίδι κάθε μονάδα έχει το δικό της συνοδευτικό κείμενο που είναι επίσης ασυνήθιστα μεγάλο αλλά εξίσου όμορφο. Τέλος, η μουσική είναι ευχάριστη και ταιριαστή αλλά όχι κάτι παραπάνω, ενώ το σενάριο είναι κοινότοπο και δεν ενθουσιάζει.
Ο διάκοσμος λοιπόν είναι περισσότερο από ικανοποιητικός, αλλά το κυρίως πιάτο είναι το gameplay. Εδώ, όπως αναμενόταν, το Age of Wonders 3 πατά στις κλασσικές συνταγές της σειράς. Μεγάλοι (ως τεράστιοι) χάρτες από εξάγωνα, που συχνά χωρίζονται στα επίπεδα surface, underground και depths, πόλεις από διάφορες φυλές (άνθρωποι, νάνοι, ξωτικά, καλικάντζαροι, ορκ και draconians συν ανεξάρτητες φυλές με πόλεις και λημέρια που μπορούν να καταληφθούν όπως γίγαντες, νεράιδες και απέθαντοι), ήρωες με διαφορετικές classes που περιπλανούνται στο χάρτη πολεμώντας, εξερευνώντας μπουντρούμια και συλλέγοντας εξοπλισμό και εμπειρία αποκτώντας νέες ιδιότητες, ο παίκτης ερευνά νέες ικανότητες και ξόρκια που αναβαθμίζουν τις μονάδες του ή χρησιμοποιούνται στις μάχες και στο χάρτη καταναλώνοντας mana, και, κυρίως, ένα στοιχείο-υπογραφή της σειράς: συνδυασμοί κύριου ήρωα και φυλών που οδηγούν σε διαφορετικούς στρατούς και τακτικές.
Η φράση που ταιριάζει στους μηχανισμούς, όμως, είναι "ουκ εν τω πολλώ το ευ". Οι συνδυασμοί είναι όντως πολλοί, τα ξόρκια και αναβαθμίσεις ακόμα περισσότερα, αλλά γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως οι διαφορές είναι επιφανειακές. Οι φυλές διαφοροποιούνται ελάχιστα, καθώς έχουν τις ίδιες κατηγορίες μονάδων με μόνο το racial unit να αλλάζει, ενώ και τα στατιστικά τους είναι σχεδόν ταυτόσημα. Από την άλλη το class του κύριου ήρωα αποδεικνύεται σημαντικότερη παράμετρος, που όμως οδηγεί στις ίδιες ειδικές μονάδες ανάμεσα στις φυλές οπότε και εδώ οι διαφορές βρίσκονται στα ξόρκια. Καθώς η δομή του παιχνιδιού είναι τέτοια που, θεωρητικά, σε ένα και μόνο χάρτη ο παίκτης μπορεί να έχει πρόσβαση σε όλες τις φυλές (και συχνά θα έχει πόλεις από τρεις ή τέσσερεις διαφορετικές) , το αποτέλεσμα είναι οι στρατηγικές να είναι διαρκώς οι ίδιες. Το βάθος περιορίζεται και από την έλλειψη penalties, πέρα από τη δυσαρέσκεια των πόλεων λόγω εδάφους - οι devout ή good μονάδες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να βρίσκονται στον ίδιο στρατό με undead ή evil μονάδες, αν και το alignment του ήρωα παίζει ρόλο. Το βάθος του gameplay που προκύπτει είναι αυτό ενός τυπικού TBS και σίγουρα πολύ λιγότερο από όσο θα περίμενε κανείς κοιτάζοντας μόνο τους αριθμούς.
Υπάρχουν και θετικά στοιχεία όμως. Οι ήρωες έχουν αρκετά ενδιαφέροντες ικανότητες και διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους. Κάποιοι ειδικεύονται στο να ενδυναμώνουν με passive abilities ή ξόρκια το στρατό και το ηθικό του, άλλοι είναι πολύ δυνατοί στη μάχη, άλλοι είναι spellcasters ή rogues. Κανείς όμως δε μπορεί να κερδίσει μια μάχη μόνος του, όπως γινόταν στο παρελθόν, αν και η απλή παρουσία του μπορεί να μετατρέψει μια πιθανή ήττα σε πιθανή νίκη ή να σιγουρέψει την έκβαση της μάχης. Χαρακτηριστική είναι η ευκολία που πεθαίνουν αν χρησιμοποιηθούν άτσαλα, πράγμα που συχνά σημαίνει αυτόματη ήττα καθώς το "ο τάδε πρέπει να επιβιώσει" είναι μόνιμη συνθήκη. Το alignment των ηρώων είναι δυναμικό και αλλάζει ανάλογα με τις πράξεις τους. Παρεμβάσεις μαγείας στο έδαφος, επίδειξη ελέους σε ουδέτερους στρατούς, χρήση Good ή Evil ξορκιών κ.α. είναι συχνές ενέργειες που αλλάζουν αργά αλλά σταθερά το πρόσημο. Η πιο φανερή επίδραση είναι στο ηθικό των μονάδων αντίθετου χαρακτήρα, στις σχέσεις με τις ουδέτερες πόλεις και στο πόσο κρατάει η ενσωμάτωση κατακτημένων πόλεων. Είναι αλήθεια πως το alignment θα μπορούσε να επηρεάζει περισσότερες πλευρές του παιχνιδιού, αλλά η υλοποίησή του είναι επαρκής.
Στον έμπειρο και παρατηρητικό παίκτη τα παραπάνω δε σημαίνουν πάρα πολλά, καθώς αποτελούν γνωρίσματα αρκετών ποιοτικών (ή τουλάχιστον ευχάριστων) TBS. Αυτό που προκαλεί πολλά ερωτηματικά είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Η συμπεριφορά της στις turn-based μάχες και στο στρατηγικό χάρτη είναι πραγματικά η μέρα με τη νύχτα. Όταν ξεκινήσει η μάχη όλα είναι υψηλού ως πολύ υψηλού επιπέδου - από το συνήθως ευνοϊκό auto-resolve χωρίς αδικαιολόγητες απώλειες ως τη σωστή χρήση μονάδων. Ο υπολογιστής δε θα επιτεθεί άτσαλα, θα επιτεθεί στις στρατηγικά σημαντικότερες και πιο εκτεθειμένες μονάδες, θα χρησιμοποιήσει ανελέητα όλες τις ικανότητες που έχει στη διάθεσή του, δε θα αφήσει εκτεθειμένους τους μάγους και τους τοξότες του, θα κρατήσει ενωμένο το στρατό του ώστε το "διαίρει και βασίλευε" να μη λειτουργεί (και οι δυνατότερες προκεχωρημένες μονάδες του να μην περικυκλωθούν), δε θα ξεχάσει να χρησιμοποιήσει πολιορκητικές μηχανές και γενικά είναι ένας πολύ αξιόμαχος αντίπαλος που για να νικηθεί απαιτείται προσοχή, σχεδιασμός, μαεστρία ή απλά εξοντωτική υπεροπλία. Εκεί που αποδίδει καλύτερα είναι στις πολιορκίες, μακράν το καλύτερο τμήμα του παιχνιδιού.
Το ΑΙ δεν έχει κανένα πρόβλημα να καθίσει στα τείχη λιθοβολώντας τον παίκτη, που θα πρέπει να πλησιάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα . Θα κάνει έξοδο μόνο όταν δεν έχει άλλη επιλογή (πχ αν δεν έχει πια ranged μονάδες), με σωστό τρόπο και χωρίς να εκτίθεται. Ειδικά σε περιπτώσεις βαριά οχυρωμένων πόλεων, όπου οι συνολικές μονάδες που συμμετέχουν στη μάχη είναι κοντά στο επιτρεπτό όριο, η ευρηματική στρατηγική είναι απολύτως απαραίτητη και θα χρειαστούν κάποια reload μέχρι να βρεθεί. Τα μόνα ψεγάδια είναι η πλήρης, εντελώς αδικαιολόγητη, απουσία deploy στην αρχή της μάχης και η άτσαλη χρήση hero units σε auto-resolve, που οδηγεί σε αναίτιους θανάτους. Η συνολική εικόνα λοιπόν είναι πολύ θετική και σαφώς ανώτερη από το μέσο όρο του είδους. Τα ακριβώς αντίθετα ισχύουν για τη συμπεριφορά του ΑΙ στο στρατηγικό χάρτη. Είναι τόσο ασυνάρτητη και ασταθής που αλλάζει τελείως το χαρακτήρα του Age of Wonders 3 από χάρτη σε χάρτη, σε βαθμό που ο γράφων να αναρωτιέται αν πρόκειται για μια διαβολική συγκυρία bugs ή όντως κάτι τόσο πρόχειρο. Πρώτον, είναι ξεκάθαρο πως λειτουργεί προδιαγεγραμμένα στο χάρτη και αυτό φαίνεται από το ότι όποτε συνέβαινε κάτι που άλλαζε αυτό το σχεδιασμό (πχ ο παίκτης να ίδρυε μια πόλη στο "λάθος" σημείο), ο υπολογιστής ή θα έμενε άπραγος χωρίς να προσπαθεί να ανταπεξέλθει ή θα έκανε κάτι ανόητο (εν προκειμένω να ιδρύσει πόλη στο μοναδικό hex εκτός συνόρων, όπου όμως τα σύνορα της νέας πόλης του δεν περιελάμβαναν κάποιο πόρο). Δεύτερον, η ΑΙ συνήθως είναι υπερβολικά αμυντική και παθητική, ως το σημείο της ηλιθιότητας. Υπήρχαν σενάρια, σε μεγάλους μάλιστα χάρτες, που οι επιθετικές ενέργειες ήταν απλά ανύπαρκτες, ο υπολογιστής απλά στοίβαζε μονάδες στις μεγαλύτερες πόλεις και περίμενε τον παίκτη να έρθει.
Στις περισσότερες περιπτώσεις ο παίκτης (και με σωστή χρήση του charm/befriend/mind control) μπορούσε να επιτεθεί και να καταλάβει εχθρικές πόλεις τη μία μετά την άλλη μόνο με τις μονάδες που αποκτούσε κατά την εξερεύνηση του χάρτη. Ποιά η απάντηση του faction όταν ο παίκτης είχε καταλάβει μεγάλες πόλεις στον πυρήνα της επικράτειάς του; Ή καμία απολύτως, ή... να αποσύρει στρατό από τις υπόλοιπες για να οχυρώσει την απομακρυσμένη πρωτεύουσά του, αφήνοντάς τες τελείως ανυπεράσπιστες. Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται με στρατούς να πηγαινοέρχονται άσκοπα στο χάρτη, να προσπερνούν κενές πόλεις χωρίς να τις καταλάβουν, να αφήνουν πολιορκίες για να αντεπιτεθούν κάπου άσχετα, να κάνουν την ίδια κίνηση για 30 γύρους στη σειρά και γενικά κάθε άλλο παρά να συνεισφέρει σε μια έστω ομαλή εξέλιξη του παιχνιδιού. Συχνά ο παίκτης θα έχει τελειώσει ουσιαστικά το σενάριο στον 30ό - 40ό γύρο και θα περιμένει να περάσουν άλλοι 60 ώστε να τον εξερευνήσει όλο και να φέρει αρκετό στρατό στην τελική πόλη (που συνήθως τον μαζεύει από το πρώτο turn χωρίς να τον κάνει τίποτα) για να τελειώσει. Το πιο περίεργο όμως είναι πως υπάρχουν κάποια λίγα σενάρια του campaign που ισχύουν τα ακριβώς αντίθετα. Η AI είναι πολύ κινητική και ιδιαίτερα αξιόμαχη, κάνει διαρκώς επιθετικές ενέργειες και καταλαμβάνει συνεχώς ανυπεράσπιστες πόλεις, δε διστάζει να αλλάξει τους συνηθισμένους στόχους κάνοντας τις εφεδρείες απαραίτητες, χτυπά ενισχύσεις, εκμεταλλεύεται πλήρως το στρατηγικό πλεονέκτημα των αιωρούμενων μονάδων και κάνει τη ζωή του παίκτη πολύ δύσκολη. Το ότι αυτή η πρέπουσα συμπεριφορά εμφανίζεται μόνο σε συγκεκριμένους χάρτες ενισχύει την εντύπωση του streamlined AI που βασίζεται κυρίως σε triggers.
Καταλήγοντας, το Age of Wonders 3 δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των προκατόχων του και των πρόσφατων κυκλοφοριών στο είδος, χωρίς να καταφέρει έστω να επαναλάβει τα κλασσικά αρνητικά τους. Παρόλα αυτά έχει τις αρετές του, που εστιάζονται στο διάκοσμο και τις μάχες αυτές καθαυτές. Ο παίκτης που αρέσκεται περισσότερο σε αυτά τα στοιχεία και δε θέλει να πονοκεφαλιάζει με μακρόπνοους χειρισμούς στο strategic map, καθώς και αυτός που θέλει να επιστρέψει στο είδος χωρίς όμως να συναντήσει την πολυπλοκότητα που το χαρακτηρίζει, θα βρει μια ικανοποιητική και ελκυστική εμπειρία στο Age of Wonders. Από την άλλη, ο απαιτητικός παίκτης που θέλει όλο το πακέτο θα βρεθεί μπροστά σε προβλήματα που εν τέλει κάνουν το παιχνίδι επαναλαμβανόμενο, βαρετό και ανούσιο. Αυτό που διασώζει το παιχνίδι και για τους δύο είναι οι turn-based μάχες, που είναι πολύ καλά δουλεμένες και προκλητικές. Δυστυχώς όμως αυτό το στοιχείο δεν αρκεί, και το Age of Wonders 3 δε μπορεί να αποτελέσει κάτι παραπάνω από ένα διάλειμμα ανάμεσα σε σημαντικότερους τίτλους.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Το πρώτο Age of Wonders το είχα ευχαριστηθεί πολύ.Σε καμιά περίπτωση δεν ήταν Heroes of Might and Magic αλλά ήταν αρκετά καλό.Κρίμα που στο τρίτο μέρος η παράλογη ευκολία του στρατηγικού χάρτη καταστρέφει την εμπειρία του παιχνιδιού εν αντιθέσει με τις turn based μάχες που ακούγονται άκρως εθιστικές.Μου θυμίζει το τέταρτο ή το πέμπτο μέρος(δεν θυμάμαι καλά)του Heroes of Might and Magic που ο αντίπαλος σε περίμενε στο κάστρο για να τον νικήσεις. :D
Για μένα η επιτομή πρόκλησης σ'αυτό το είδος παιχνιδιών παραμένει το αξεπέραστο Heroes of Might and Magic 3 όπου ο αντίπαλος αν έβλεπε πως είναι δυνατότερος σε έπαιρνε στο κυνήγι στον χάρτη ενώ στις μάχες χρησιμοποιούσε όσο καλύτερα μπορούσε τον στρατό του.
Ωραίο review για ένα άνω του μετρίου παιχνίδι.
πολυ καλο game,το χω ψιλολιωσει....το μονο του μειονεκτημα ειναι οτι το στυλ στρατηγικης που πρεπει να εχεισ σχεδον σε ολα τα missions ειναι 100% rush....και δε μ αρεσει ο συγκεκριμενοσ τροπος παιξιματος,ειδικα σε turn-based strategy.....ενα 7.5 απο μενα