Στο Island Tour όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το κάθε ένα από τα boards της 3D party περιπέτειας έχει την αρχή του, την μέση του και το τέλος του. Και μάλιστα, όλα αυτά σε σύντομο χρονικό περιθώριο. Τι σημαίνει αυτό; Στα λιγοστά boards-πίστες που διατίθενται, τους χώρους δηλαδή όπου ο καθένας παίζει με την σειρά του με την χρήση ζαριών ή καρτών, οι παίκτες αγωνίζονται για το ποιος θα τελειώσει πρώτος. Σε αυτό υπάρχει μια και μοναδική εξαίρεση: το ξεχωριστό board του Bowser, όπου αυτός που θα φτάσει πρώτος στο τέλος είναι και ο χαμένος. Στην ολοκλήρωση του οποιουδήποτε board έχουν τεράστια σημασία τα αποτελέσματα των mini games. Ανάλογα με την πίστα όπου εξελίσσεται το παιχνίδι, ο νικητής τους θα κερδίσει διπλή ή τριπλή ζαριά, την κάρτα με τον αριθμό των βημάτων που θέλει να κάνει ή -στην περίπτωση που μιλάμε για την προαναφερθείσα πίστα του Bowser- κάτι που θα του “ελαττώσει” την ταχύτητα με την οποία πραγματοποιεί το κάθε του βήμα. Εδώ υπάρχει και μια παγίδα: η τύχη. Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού, ιδιαίτερα στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας, την έχουν εμφανώς με το μέρος τους, σε σημείο μάλιστα να καταντάει εριστικό και μη… λειτουργικό.
Θα μπορούσε κανείς να μειώσει το επίπεδο δυσκολίας στους παίκτες που χειρίζεται η κονσόλα του, τα απλοϊκά όμως mini games όμως καθιστούν την επιλογή απίθανη μιας και χάνεται το όλο νόημα του παιχνιδιού. Και φτάνουμε αισίως(;) στα ίδια τα mini games. Από αριθμούς δεν λείπει τίποτα μιας και υπάρχουν περισσότερα από 70, αριθμό ικανοποιητικό δηλαδή, ειδικά για το φορητό σύστημα της Nintendo. Το gameplay που προσφέρουν από την άλλη είναι ακόμα ένα μείον για τη σειρά. Είναι πρακτικά ανούσια, εύκολα, βαρετά, μη πρωτοποριακά και, περιστασιακά, πονοκέφαλος εξαιτίας του άβολου χειρισμού, για τον οποίο ευθύνεται στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το Circle Pad.
Υπάρχουν mini games που κρίνονται διασκεδαστικά. Δεν είναι αυτά που χρησιμοποιούν τις δύο εξωτερικές κάμερες της κονσόλας ή τις augmented reality κάρτες που έρχονται με την αγορά της. Είναι αυτά που θυμίζουν τα περισσότερο παλιά παιχνίδια της σειράς, κάτι που δίνει πόντο δικαίου στους οπαδούς της προ Wii εποχής της σειράς. Μιλάμε για τα κλασσικά, εκ του ασφαλούς σχεδιασμένα, mini games που στερέωσαν το είδος αυτό video games στα πόδια που στέκεται σήμερα. Ας ξεφύγουμε όμως από την ρουτίνα του board gaming του παιχνιδιού. Η Nintendo μερίμνησε με την διάθεση ικανότητας επιλογής μεμονωμένων mini games στους παίκτες, κάτι που σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή (από την αρχή κιόλας του παιχνιδιού), ο κάθε παίκτης μπορεί να δοκιμάσει όλα τα mini παιχνίδια του Island Tour. Το θετικό αυτό πλαισιώνει και το Balloon Race mode, όπου τίθενται όριο νικών σε απανοτές mini games μάχες.
Εκτός αυτών, το Bowser’s Tower, κάτι σαν το single-player mode του Island Tour δηλαδή, προσφέρει σταδιακή αύξηση δυσκολίας στα mini games, τα οποία αποτελούν εμπόδιο στον παίκτη στην προσπάθεια του να σκαρφαλώσει στην κορυφή του πύργου του Bowser. Ο τίτλος επιφυλάσσει σαν δώρο το «ξεκλείδωμα» ενός κρυφού παίκτη για όποιον ολοκληρώσει την ιστορία. Χάρη στην δυνατότητα αποθήκευσης προόδου, το συγκεκριμένο mode προσφέρει χαμηλών standards εκτεταμένο gameplay, από την άλλη όμως διατηρεί το στοιχειώδες ενδιαφέρον που χρειάζεται για να μεγαλώσει την διάρκεια ζωής του τίτλου. Το μεγαλύτερο ατού του Island Tour δεν εξαρτάται από το ίδιο, μιας και μιλάμε για την παρέα που έχει ο παίκτης. Ο τίτλος προσφέρει το multiplayer mode, το οποίο δεν μπορεί να κριθεί ούτε καλό ούτε κακό, μιας και εξαρτάται από την ευχέρεια του κατόχου του παιχνιδιού το αν θα αποφέρει το κάτι παραπάνω. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, το κάνει μιας και στο 3D Mario Party περιέχονται ορισμένα mini games ιδανικά για παιχνίδι με την παρέα ή την οικογένεια. Κάτι τέτοιο μπορεί φυσικά να γίνει με την χρήση δύο έως και τεσσάρων 3DS συστημάτων. Το σίγουρο πάντως είναι ότι έτσι αξιοποιείται το παιχνίδι στο μέγιστο.
Τα γραφικά του μπορούν να κριθούν σε γενικές γραμμές καλά, ευχάριστα ίσως. Σε σημεία όμως που θυμίζουν το Super Mario 3D Land δείχνουν την κατωτερότητα τους με άσχημο τρόπο, γεγονός που η Nintendo θα μπορούσε εύκολα να αποφύγει. Η 3D λειτουργία είναι σχεδόν στα ίδια επίπεδα. Είναι καλή, προσφέρει μια διαφορετική οπτική του παιχνιδιού, την περισσότερη ώρα του gameplay όμως είναι προτιμότερο να έχει απενεργοποιηθεί.
Το Mario Party: Island Tour είναι μια καλή επιλογή για τους μικρούς φίλους της κονσόλας που θα βρουν εντυπωσιακή μια συλλογή 3D mini games σε φορητό σύστημα. Είναι επίσης μια ενδιαφέρουσα ενασχόληση για τις χαλαρές στιγμές οποιουδήποτε κατόχου του Nintendo 3DS, λόγω κυρίως αγάπης προς τον Mario και την παρέα του, ή ενδεχομένως και της ίδιας της σειράς. Όπως και να το δει κανείς όμως, ο νέος party τίτλος της Nintendo δείχνει ημιτελής, πρόχειρος, καμουφλαρισμένος με το όνομα ενός σημαντικού franchise. Ίσως να χρειάστηκε περισσότερη δουλειά, ίσως και η σειρά να είναι πλέον πολύ μουδιασμένη. Όπως και να ‘χει…
Οι fans του PlayStation ψάχνονται μανιωδώς γύρω από το PS5 jailbreak μετά τις πρόσφατες ανακοινώσεις
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity