Παντού απαραίτητη η Oraclos Chain
Κεντρική πρωταγωνίστρια είναι η Elena, ένα κορίτσι που μεγαλώνει στην επαρχία και επελέγη να τραγουδήσει στο ετήσιο Harvest Festival του βασιλείου. Οι εποχές είναι όχι μόνο δύσκολες, αλλά και σκοτεινές. Ξαφνικά, εκεί που όλοι γλεντούν αμέριμνοι, μια ορδή τεράτων διακόπτει τη γιορτή και επιτίθεται στην Elena. Όταν συνέρχεται η τελευταία, δεν θυμάται ακριβώς τι συνέβη και για κακή της τύχη έχει αποκομίσει ένα σημάδι στην πλάτη που μόνο γρήγορα δεν θα γιατρευτεί. Ο φίλος της Aeron, πρώην πιστός στρατιώτης του βασιλιά, αναγνωρίζει ότι το σημάδι αυτό συνδέεται με μια κατάρα που θα μεταμορφώσει σιγά, σιγά την Elena σε τέρας, εκτός και αν βρεθεί το κατάλληλο γιατρικό. Με τη βοήθεια μιας περιπλανώμενης εμπόρου, της Mavda, o Aeron μεταφέρει την Elena σε ένα εγκαταλειμμένο οίκημα που ονομάζεται Observatory, απέναντι από τους Δεκατρείς Πύργους (Thirteen Towers) του πλανήτη Scar. Το φάρμακο για να γίνει καλά η Elena δεν είναι ούτε κάποιο παραδοσιακό γιατροσόφι, ούτε κάποια συνταγή που γνώριζαν οι τότε μιμητές του Ιπποκράτη. Εάν θέλει να επανέλθει η υγεία της, η πρωταγωνίστρια πρέπει να καταναλώνει ωμές σάρκες από τα τέρατα που βρίσκονται στους πύργους. Η κατανάλωση του λεγόμενου master flesh από τα bosses που κατοικοεδρεύουν στις κορυφές των πύργων λειτουργεί ως πραγματική θεραπεία, ενώ η σάρκα των υπολοίπων τεράτων, απλά επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας.
Το να φάει κάποιος ωμό κρέας είναι κάτι που δεν συνηθίζεται από τα προϊστορικά χρόνια και η πρωταγωνίστρια θα πρέπει να καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες αν θέλει να θεραπευτεί. Όχι πως η αποστολή του Aeron είναι εύκολη. Για να τον βοηθήσει στο δύσκολο έργο του, η Mavda του χαρίζει μια μαγική αλυσίδα, την Oraclos Chain. Αυτή θα είναι το βασικό εργαλείο του Aeron και με τη χρήση της μπορεί να αφοπλίζει τέρατα, να τα τινάζει στον αέρα και να τους αφαιρεί τη σάρκα όταν τα σκοτώνει, να φτάνει σε σημεία που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν απρόσιτα, και να μετακινεί αντικείμενα. Είναι μάλιστα τέτοιος ο σχεδιασμός του gameplay που η χρήση της αλυσίδας είναι πολύ συχνή για την επίλυση γρίφων και την αποφυγή εμποδίων. Χρειάζεται, όπως είναι κατανοητό, μια σχετική εξάσκηση για να μπορεί κάποιος να βρίσκει το στόχο με την πρώτη. Ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι τέτοιος που οι παίκτες θα έχουν αρκετό χρόνο για να μάθουν τη συγκεκριμένη τεχνική, όμως σε πολλές περιπτώσεις η μεγάλη ακρίβεια που απαιτείται στη στόχευση καταντάει κάτι παραπάνω από κουραστική.
Η διάταξη των δωματίων στους πύργους θυμίζει copy paste και οι παίκτες νομίζουν ότι βιώνουν deja-vu, καθώς περνάνε συνεχώς από παρόμοια σημεία.
Η επανάληψη στο σχεδιασμό των επιπέδων είναι ένα από τα αρνητικά στοιχεία του Pandora’s Tower. Η διάταξη των δωματίων στους πύργους θυμίζει copy paste και οι παίκτες νομίζουν ότι βιώνουν deja-vu, καθώς περνάνε συνεχώς από παρόμοια σημεία. Δυστυχώς, από τον κανόνα της επανάληψης δεν ξεφεύγουν και οι μηχανισμοί μάχης. Καταρχάς, υπάρχει πλειάδα διαφορετικών τεράτων και οι μάχες με τα bosses είναι ενδιαφέρουσες, μιας και ο παίκτης καλείται κάθε φορά να βρει το αδύνατο σημείο τους, όμως σχεδόν όλες οι επιθέσεις, από τις πιο απλές έως τα combos, γίνονται με το πάτημα ενός πλήκτρου. Αν σε αυτό προστεθεί και η επιλογή της ομάδας ανάπτυξης να μη δώσει στον Aeron τη στοιχειώδη ικανότητα να πραγματοποιεί άλματα, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι οι κινήσεις του είναι περιορισμένες. Σε ό,τι αφορά τα όπλα, όπως συμβαίνει συνήθως στα RPGs, το παιχνίδι παρέχει μια μεγάλη γκάμα, με δυνατότητες για αναβάθμισή τους ώστε ο ήρωας να μοιράζει περισσότερο πόνο στους εχθρούς. Όμως κανένα δεν προσφέρει κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα υπόλοιπα και οι περισσότεροι δεν αποκλείεται να τελειώσουν το παιχνίδι έτσι ακριβώς όπως το ξεκίνησαν, δηλαδή βαστώντας το αρχικό σπαθί του Aeron. 
Απρόθυμη, η Elena ετοιμάζεται να φάει ωμή σάρκα
Εκτός από την εξερεύνηση των πύργων και την αναζήτηση ωμής σάρκας, ένας από τους βασικούς πυλώνες του gameplay είναι η σχέση του Aeron με την Elena. Οι παίκτες θα πρέπει να βρουν την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στις δραστηριότητες που έχουν να φέρουν εις πέρας καθημερινά και μία από αυτές τους θέλει να περνάνε όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο με την πρωταγωνίστρια. Οι συζητήσεις μαζί της θα βοηθήσουν να διατηρείται το ηθικό της σε υψηλά επίπεδα, πράγμα απαραίτητο σε όσους οργανισμούς προσπαθούν να ξεπεράσουν την οποιαδήποτε ασθένεια. Τα δώρα θα συμβάλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη των δεσμών αγάπης. Η Elena, όσο βαριά άρρωστη και αν είναι, δεν παύει να είναι γυναίκα και εννοείται ότι αρέσκεται σε εκπλήξεις υπό μορφή δώρων. Το καλό είναι ότι ακόμα και όσοι έχουν ραμμένες σφιχτά τις τσέπες, δεν θα χρειαστεί να ξοδέψουν χρήματα από το αρχικό τους βαλάντιο.
Δώρα, κυρίως κοσμήματα, υπάρχουν διάσπαρτα στους πύργους. Σε άλλες περιπτώσεις η Mavda μπορεί να προμηθεύσει τα απαραίτητα, εφόσον λάβει το ανάλογο αντίτιμο. Ευτυχώς τα τέρατα και οι πύργοι κρύβουν και νομίσματα. Επιπρόσθετα ο Aeron δεν μπορεί να λείπει για περισσότερα από 45 συνεχόμενα λεπτά από το πλευρό της Elena. Η ίδια θα πρέπει να τρέφεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και για να μπορεί ο σύντροφός της να κάνει σωστή διαχείριση του χρόνου, στην οθόνη υπάρχει ένας μετρητής που δείχνει την υγεία της. Όσο περνάει η ώρα, αυτός μειώνεται και ο μόνος τρόπος να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση είναι να επιστρέφει ο Aeron με φρέσκες, πολύ καλής ποιότητας, ωμές σάρκες. Σε περίπτωση που καθυστερήσει έστω και λίγο, το κρέας αρχίζει να αποσυντίθεται με ταχείς ρυθμούς και η ηρωίδα παίρνει το δρόμο χωρίς επιστροφή, δηλαδή μεταμορφώνεται σε τέρας.
Για να κυλάει ευχάριστα ο χρόνος της, η Elena έχει αποφασίσει να τακτοποιήσει το Observatory, κάνοντάς το να μοιάζει με το σπίτι της. Από τη μία δεν αισθάνεται ότι αποτελεί απλά ένα βάρος, από την άλλη αυτό αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει τις αρετές της στον Aeron. Έτσι, πέρα από το νοικοκυριό, μετατρέπει διάφορα υλικά σε σεντόνια, μεταφράζει αρχαία κείμενα, εξασκείται στο τραγούδι και περιποιείται τον κήπο. Μία πραγματική οικοδέσποινα που βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση περιμένοντας τον καλό της να επιστρέψει από το κυνήγι. Είναι μία προσπάθεια να παρακαμφθεί έστω και προσωρινά το δράμα που έχει επιφέρει η κατάρα, δίνοντας μια ακόμα διάσταση στην καθημερινότητα των ηρώων. Όλα θα πάνε καλά, αρκεί ο Aeron να είναι απόλυτα προσηλωμένος στο στόχο του. Η αβεβαιότητα είναι μεγάλη.
Η αβεβαιότητα είναι μεγάλη. Μια τέτοια κατάρα είναι κάτι πολύ σοβαρό, όμως, όπως σε όλες τις περιπτώσεις, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και κατηγορείται κανείς για αδιαφορία μονάχα αν δεν προσπαθήσει να γύρει τα πράγματα προς την κατεύθυνση του καλού.
Μια τέτοια κατάρα είναι κάτι πολύ σοβαρό, όμως, όπως σε όλες τις περιπτώσεις, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και κατηγορείται κανείς για αδιαφορία μονάχα αν δεν προσπαθήσει να γύρει τα πράγματα προς την κατεύθυνση του καλού. Τεχνικά, αναγνωρίζοντας πάνω απ’ όλα τους περιορισμούς του Wii, στο Pandora’s Tower υπάρχουν σημεία όπου έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, όπως στα μοντέλα των τριών βασικών χαρακτήρων που είναι λεπτομερώς σχεδιασμένα, όμως η ποιότητα των textures είναι σε πολλές περιπτώσεις πολύ κάτω από τις δυνατότητες της κονσόλας της Nintendo. Voice acting ναι μεν υπάρχει, όμως είναι ανεπαρκές. Φαίνεται πως δεν έχει γίνει πλήρης μετάφραση των διαλόγων από τα ιαπωνικά και η προφορά των ηθοποιών στην αγγλόφωνη έκδοση που έχουμε στα χέρια μας δεν είναι τέτοια ώστε όλοι να μπορούν να κατανοήσουν τι λέγεται δίχως την ύπαρξη υπότιτλων.
Στους πύργους κρύβονται τρομερά τέρατα.
Ακόμα υπάρχουν σημεία όπου ο Aeron δεν μιλάει ενώ στο κάτω μέρος της οθόνης εμφανίζεται κείμενο. Εκεί όμως που οι κάτοχοι Wii U θα λάβουν μια ευχάριστη έκπληξη είναι ο χειρισμός, μιας και πρόκειται για το πρώτο παιχνίδι του Wii που διατίθεται μέσω τη Virtual Console -από όσα τουλάχιστον έχουν περάσει από τα χέρια του γράφοντος- που υποστηρίζει το GamePad. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο, αφού δεν απαιτείται επιπλέον εξοπλισμός. Ωστόσο, αν κάποιος διαθέτει Wii Remote και Nunchuck, καλό θα είναι να τα προτιμήσει γιατί σε σχέση με τους αναλογικούς μοχλούς, προσφέρουν καλύτερη ακρίβεια στο σημάδι, σε σημεία που απαιτούν χρήση της αλυσίδας. Τέλος, υπάρχει δυνατότητα για video mirroring με τη δράση απεικονίζεται ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στην οθόνη του GamePad, χωρίς επιλογή απενεργοποίησης μιας από τις δύο πηγές εξόδου.
Αν και έγινε μεγάλη προσπάθεια, στα πλαίσια του λεγόμενου “Operation Rainfall”, για την κυκλοφορία του παιχνιδιού εκτός Ιαπωνίας, η γεύση που έμεινε στους παίκτες ήταν πως το εγχείρημα μάλλον δεν ήταν απαραίτητο. Το Pandora’s Tower δεν ήταν ένα παιχνίδι που ποιοτικά έκανε τη διαφορά στο Wii, όπως το Xenoblade Chronicles, ούτε προσέφερε στο είδος κάτι το καινοτόμο και πρωτοποριακό. Τίποτα το καινούριο όσον αφορά το gameplay, πολλές επαναλήψεις και μόνο η πλοκή, κυρίως ο τρόπος θεραπείας της Elena, ήταν κάτι που δεν είχε ξαναπαρουσιαστεί ως τότε. Από την άλλη, όσοι αγοράσουν τον τίτλο, θα πρέπει να προετοιμαστούν για περίπου 20 γεμάτες ώρες στον πλανήτη Scar, με τη βασική προϋπόθεση να ξεπεράσουν τον οπτικό σκόπελο του βασανιστικού frame rate.
Το είχε βρει πολύ καλό παιχνίδι, καλύτερο από ότι περίμενα. Είχε πολύ ενδιαφέρον, τόσο στο gameplay όσο και σε ότι αφορά την υπόθεση. Πολύ japanίλα.
Το βασικό πρόβλημα ήταν ο ξεπερασμένος τεχνικός τομέας, που το τραβούσα άδικα πίσω.