Η ιστορία του τίτλου εκτυλίσσεται στο μακρινό μέλλον, και πιο συγκεκριμένα το έτος 2299. Η ανθρωπότητα έχει καταφέρει επιτέλους να ξεπεράσει τα σύνορα του πλανήτη Γη και να δημιουργήσει αποικίες στο διάστημα. Η μετάβαση όμως δεν είναι τόσο ομαλή και ο πόλεμος ανάμεσα στην Γη και τις αποικίες δεν αργεί να ξεσπάσει. Οι παίκτες αναλαμβάνουν τον ρόλο του Adams, ενός όχι και τόσο ομιλητικού πιλότου, ο οποίος πολύ γρήγορα θα βρεθεί στο επίκεντρο της διένεξης και να παίξει σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της Γης, η οποία κινδυνεύει με ολοκληρωτική καταστροφή μετά την ανακάλυψη ενός πανίσχυρου όπλου από τον στρατό των αποικιών. Αν και η παρουσίαση θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη, ο τίτλος καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον με την «ροή» και τον τρόπο με τον οποίο τα γεγονότα εκτυλίσσονται. Με αυτόν τον τρόπο οι παίκτες θα περιηγηθούν σε 13 κεφάλαια, μέχρι να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Αρχικά ο χειρισμός απαιτεί μια κάποια εξοικείωση από πλευράς παικτών, η αμεσότητα και ο arcade χαρακτήρας του συστήματος ελέγχου όμως πολύ γρήγορα δίνουν τη δυνατότητα κίνησης στον χώρο σχεδόν διαισθητικά. Πολύ γρήγορα οι παίκτες αποκτούν πρόσβαση στο Strike Suit, ένα… διαφορετικό αεροσκάφος, το οποίο έχει τη δυνατότητα να «μεταμορφώνεται» σε mech, θυσιάζοντας όμως σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό την ευελιξία για μεγαλύτερη (πολύ μεγαλύτερη) δύναμη πυρός. Η αλλαγή γίνεται με την χρήση του “flux”, το οποίο συγκεντρώνεται με την εξόντωση εχθρών - και εξαντλείται πολύ γρήγορα με τη χρήση του οπλισμού μετά την… «μεταμόρφωση».
Από εκεί ξεκινούν τα προβλήματα, αφού κατά στη μετάβαση από μαχητικό σε mech ο τίτλος κάνει στροφή 180 μοιρών και παρουσιάζει έναν παντελώς διαφορετικό χαρακτήρα - και όχι με την καλή έννοια. Θεωρητικά ακούγεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η ανώτερη δύναμη πυρός του mech δίνει τη δυνατότητα εξολόθρευσης ενός ολόκληρου σμήνους εχθρικών μαχητικών μέσα σε δευτερόλεπτα, ιδιαίτερα με την βοήθεια του εξαιρετικά χρήσιμου συστήματος που «κλειδώνει» τον πλησιέστερο αντίπαλο, έχοντας ως αποτέλεσμα εξαιρετικά εντυπωσιακές σκηνές και αφήνοντας ένα αίσθημα -αν μη τι άλλο- ικανοποίησης. Από την άλλη όμως, η μετάβαση από τις καταδιώξεις υψηλών ταχυτήτων στη -σχεδόν- πλήρη στάση που έρχεται με την αλλαγή μορφής δεν είναι και η πιο ομαλή. Κάθε άλλο. Τη μία στιγμή ο παίκτης κινείται ταχύτατα στον χώρο και κυνηγά (εξίσου ευέλικτα και ταχύτατα) μαχητικά – και την ακριβώς επόμενη έχει έρθει σε πλήρη στάση, μανιωδώς αναζητώντας τον επόμενο στόχο (γιατί η καταδίωξη είναι πρακτικά αδύνατη με την ταχύτητα του mech). Ακόμα και έτσι, οι αποστολές θα μπορούσαν με κάποιον τρόπο να «προσαρμοστούν» και να δώσουν ένα ιδανικό σκηνικό για τη δράση. Δυστυχώς όμως και εδώ η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να αδυνατεί να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι «ενδιαφέρον». Στις 13 αποστολές τα objectives συνήθως είναι η συνοδεία (και προστασία) κάποιου αεροσκάφους, η εξόντωση waves εχθρών ή η επίθεση σε κάποιο σημείο. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το ζητούμενο είναι η εξόντωση των εχθρών. Ξανά, και ξανά, και ξανά.
Δεν είναι λίγες οι φορές που μετά το πέρας ενός wave δίνεται η εντύπωση πως η αποστολή έχει φτάσει στο τέλος της, μόνο και μόνο για να έρθει ακόμα ένα κύμα εχθρών που θα «κοκκινίσει» την οθόνη από πιθανούς στόχους στο HUD… το οποίο μάλλον δεν θα είναι και το τελευταίο. Το έργο έρχονται να δυσχεράνει και το σύστημα checkpoints, το οποίο μπορεί πολλές φορές να αναγκάσει τους παίκτες να ξανακάνουν τις ίδιες αερομαχίες που έκαναν πριν από 15 λεπτά. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι στον τίτλο συμπεριλαμβάνεται και το DLC “Heroes of the Fleet”, το οποίο προσφέρει πέντε επιπλέον αποστολές. Τεχνικά, το Strike Suit Zero: Director’s Cut δεν αφήνει και τις καλύτερες των εντυπώσεων, αφού τα μοντέλα των αεροσκαφών (πλην αυτό του παίκτη, ίσως) δεν χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη λεπτομέρεια, ενώ τα γραφικά γενικότερα θα ταίριαζαν περισσότερο σε έναν τίτλο της περασμένης γενιάς - και μάλιστα όχι στην δύση της. Δεν θα ήταν υπερβολή για κάποιον να πει ότι το πιο εντυπωσιακό σημείο του οπτικού τομέα είναι τα στατικά backgrounds σε κάποιες από τις αποστολές. Από ηχητικής άποψης αυτό που ξεχωρίζει είναι οι μουσικές συνθέσεις που «ντύνουν» τον τίτλο, με φουτουριστικές μελωδίες που δένουν πολύ όμορφα με τα φωνητικά.
Εν κατακλείδι, η εντύπωση που αφήνει το Strike Suit Zero: Director’s Cut είναι μάλλον… αδιάφορη. Ο αρχικός ενθουσιασμός της πρώτης αερομαχίας πολύ γρήγορα δίνει τη θέση του στην πλήξη που φέρνει ο επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας του gameplay και των μαχών. Κάποιες στιγμές μπορεί κανείς να δει την έμπνευση πίσω από το αποτέλεσμα και το τι θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί, οι στιγμές αυτές όμως είναι ελάχιστες. Με μια διαφορετική προσέγγιση, η οποία θα έδινε περισσότερο σημασία στην ταχύτητα και την δράση σε μικρότερες «δόσεις», τα πράγματα ίσως να ήταν διαφορετικά. Όσοι ψάχνουν κάτι παραπάνω από κύματα επί κυμάτων εχθρών δύσκολα θα βρουν στο Strike Suit Zero: Director’s Cut κάτι που να τους κινήσει το ενδιαφέρον.
Ανακοινώθηκε η GTA 6 Ultimate Edition και το preorder bonus!
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity