Υπολογισμένα γκελ και σπόντες οδηγούν στην επιτυχία.
Η δακρύβρεχτη ιστορία του Pete Pagassi δεν άφησε ασυγκίνητη την 10tons. Το αποτέλεσμα δεν ήταν όμως μία ακόμα ταινία με πρωταγωνιστές βγαλμένους από το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του ’60, αλλά ένα video game, το Tennis in the Face, που υπόσχεται να χαρίσει στους παίκτες λίγες ώρες ξεγνοιασιάς, δίνοντάς τους μια καλή ευκαιρία να ξεσπάσουν τα νεύρα τους. Έτσι λοιπόν μετά την εμφάνισή του, κυρίως σε φορητές συσκευές, το physics based puzzler του φινλανδικού studio ήρθε να εγκατασταθεί και στο PS Vita. Ο δρόμος του πρωταγωνιστή προς την καταστροφή της μισητής για αυτόν εταιρείας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.
Όποιος δεν ξέρει από πού και πώς να ξεκινήσει την προσπάθειά του, καλό θα είναι να σκεφτεί και να τιμήσει τον τίτλο του παιχνιδιού, ρίχνοντας την μπάλα στο πρόσωπου του πλησιέστερου αντιπάλου.
Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της πόλης είναι εθισμένοι στο διάσημο ενεργειακό ποτό και οποιοσδήποτε θελήσει να τους το στερήσει αυτομάτως θεωρείται εχθρός τους. Αστυνομικοί, κλόουν, hipsters, επιστήμονες, υπάλληλοι της εταιρείας και πολλοί άλλοι θα θελήσουν να σταματήσουν την πορεία του Pete, προβάλλοντάς του εμπόδια, από εκείνα που θα πρέπει πρώτα να μελετήσει καλά, πριν καταλήξει στον κατάλληλο τρόπο για να τα ξεπεράσει. Βασικό όπλο του είναι η ρακέτα του. Δεν είναι δυνατό να καταλάβει κάποιος αν οι χορδές της είναι φτιαγμένες από γραφίτη ή άλλο υλικό, πάντως τη δουλειά της την κάνει πολύ καλά.
Αλεξίσφαιρα και ασπίδες δεν μετράνε μπροστά στη μανία του Pagassi.
Ο χάρτης της πόλης είναι χωρισμένος σε 8 διαφορετικές περιοχές και κάθε μία αποτελείται από 14 επίπεδα. Κάθε επίπεδο και ένα διαφορετικό puzzle, με τον Pete να καλείται να σωριάσει οποιονδήποτε είναι όρθιος, πέραν του εαυτού του. Άλλοτε χρησιμοποιώντας μπαλάκια του τένις, άλλοτε εκρηκτικές φιάλες που περιέχουν το ενεργειακό ποτό, πάντα σε περιορισμένο αριθμό, πρέπει να χτυπήσει τους πάντες πριν του επιτραπεί να συνεχίσει στο επόμενο επίπεδο. Τα γκελ και οι σπόντες θα αποδειχτούν σε αρκετές περιπτώσεις βασικοί σύμμαχοι για την επίτευξη του στόχου, ενώ όποιος δεν ξέρει από πού και πώς να ξεκινήσει την προσπάθειά του, καλό θα είναι να σκεφτεί και να τιμήσει τον τίτλο του παιχνιδιού, ρίχνοντας την μπάλα στο πρόσωπου του πλησιέστερου αντιπάλου. Για τον γράφοντα ήταν κάτι που δούλεψε στις περισσότερες των περιπτώσεων και μάλιστα οδήγησε σε σερί χτυπημάτων και ολοκλήρωση επιπέδων με ένα και μόνο χτύπημα. Για να διευκολυνθούν οι αρχάριοι υπάρχει η απαραίτητη οπτική βοήθεια, δηλαδή μία διακεκομμένη γραμμή για να καταδεικνύεται το σημείο που θα χτυπήσει η μπάλα μετά από κάθε σερβίς του Pagassi. Από την άλλη, υπάρχουν διάσπαρτοι εκρηκτικοί μηχανισμοί, βαρέλια, αυτόματοι πωλητές της Explotz, σανίδες, πακέτα με μπαλάκια του τένις, υαλοπίνακες και πολλά άλλα που, αν χρησιμοποιηθούν σωστά, θα αποτελέσουν σημαντικές βοήθειες, αρκεί οι παίκτες να αποκτήσουν σταδιακά την ικανότητα να «μαντεύουν» τα επακόλουθα κάθε κίνησής τους.
Τα πάντα λύνονται με βάση τη λογική και σε κανένα σημείο δεν χρειάζεται αποκλειστικά η βοήθεια της θεάς τύχης για να προχωρήσει κανείς παρακάτω. Οι επιτυχίες τώρα, δηλαδή τα χτυπήματα εναντίον αντιπάλων, επιβραβεύονται με πόντους, ανάλογα με το σημείο του σώματος που βρίσκει η μπάλα. Έτσι τα χτυπήματα στο κεφάλι προσθέτουν περισσότερους πόντους στο score, οι οποίοι αυξάνονται και άλλο εάν πρόκειται για χτύπημα στο πίσω μέρος του. Επιπλέον, αναλόγως με το πόσα μπαλάκια ή φιάλες ενεργειακού ποτού χρησιμοποιηθούν για την ολοκλήρωση κάθε επιπέδου, στο τέλος ο πρωταγωνιστής επιβραβεύεται (ή όχι) με μία χρυσή κορώνα. Ο χειρισμός γίνεται είτε με τη χρήση του μοχλού και των κουμπιών του PS Vita, είτε μέσω της touchscreen, οπότε καλύπτονται οι απαιτήσεις όλων των παικτών. Θετικό και ευπρόσδεκτο είναι το ότι με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού είναι δυνατή η επανεκκίνηση ενός επιπέδου, δίχως περιττές πολλές φορές ερωτήσεις του στυλ, είστε σίγουροι ότι θέλετε να ξεκινήσετε το επίπεδο από την αρχή, κ.λπ.
Παρανοϊκοί επιστήμονες στο δρόμο του πρωταγωνιστή.
Το Tennis in the Face βασίζεται στην επιτυχημένη συνταγή που έκανε διάσημα τα Angry Birds, όμως λογικά δεν θα ακολουθήσει την ίδια επιτυχημένη μακροχρόνια πορεία όπως το franchise της Rovio, περιοριζόμενο απλά στο να προσφέρει κάποια, όχι μεγάλα σε διάρκεια, διασκεδαστικά gaming sessions σε όσους αποφασίσουν να ασχοληθούν μαζί του. Έτσι λοιπόν, από άποψη gameplay δεν πρόκειται για κάτι πρωτότυπο, οι ίδιοι μηχανισμοί έχουν υλοποιηθεί και σε άλλα παρόμοια παιχνίδια. Απλά, δημιουργώντας τη δική της εκδοχή, η 10tons έδωσε στο κοινό έναν τρόπο να σκοτώνει ανέμελα την ώρα του στην αναμονή για τον οδοντίατρο ή στην ουρά της τράπεζας για να πληρώσει τους τόκους υπερημερίας του δανείου και μάλλον το πιο ενδιαφέρον είναι ότι μοιράζοντας πόνο στους αντιπάλους χτυπώντας τους στο πρόσωπο, ικανοποιούνται τα βάρβαρα αισθήματα που όλοι κρύβουμε.
Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της πόλης είναι εθισμένοι στο ενεργειακό ποτό της Explotz και οποιοσδήποτε θελήσει να τους το στερήσει, αυτομάτως θεωρείται εχθρός τους.
Στον τομέα του σχεδιασμού των επιπέδων, τα πράγματα από ένα σημείο και μετά επαναλαμβάνονται, με αποτέλεσμα το gameplay να καταντάει βαρετό. Κάτι σαν μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που οδηγεί στην εξολόθρευση των αντιπάλων. Σε αρκετές περιπτώσεις, ειδικά κατόπιν μισής ώρας παιχνιδιού, οι παίκτες ίσως αισθανθούν ότι κάνουν τα ίδια και τα ίδια. Ψήγματα χιούμορ, όπως οι κινήσεις των εχθρών όταν βγαίνουν νοκ άουτ, που μοιάζουν με αυτές μιας μαριονέτας, προσφέρουν πολύ μικρά διαλείμματα γέλιου, σπάζοντας, μέχρι ενός σημείου όμως, τη μονοτονία. Επιπλέον, οι διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης για την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος, δίνουν πότε-πότε, ευκαιρίες για εκγύμναση του μυαλού και εκμετάλλευση της φαιάς ουσίας.Τα σχεδιασμένα στο χέρι cartoon style γραφικά και η μουσική επένδυση, δείχνουν την πρόθεση της developer να προσφέρει, στα όρια των δυνατοτήτων της, και ποιότητα πέρα από τη διασκέδαση. Όμως το παιχνίδι σε καμία περίπτωση δεν βρίσκεται μέσα στα standards που προσδοκούν οι κάτοχοι μιας φορητής κονσόλας με πολλές δυνατότητες, όπως το PS Vita και τεχνικά τουλάχιστον, ταιριάζει περισσότερο σε ένα tablet ή smartphone. Ναι μεν από τη μία είναι καλό ένας τίτλος να κυκλοφορεί σε όσο το δυνατό περισσότερες πλατφόρμες, από την άλλη, ίσως κάθε φορά να πρέπει να γίνονται κάποιες βελτιώσεις ή προσθήκες, που να δικαιολογούν την κυκλοφορία του σε κάθε format. Η προσπάθεια κάθε εταιρείας να αυξήσει το πελατολόγιό της θα πρέπει να έχει απτά πλεονεκτήματα για τους gamers. Αλλιώς με όλα αυτά τα ports και τους τίτλους που δεν διαφέρουν μεταξύ τους παρά μόνο σε ένα μικρό κομμάτι του εικαστικού, υπάρχει ο φόβος η φράση “just another clone” να γίνει βαρετή ακόμα και για τις φωνητικές χορδές μας. Τέλος, η μικρή διάρκειά του Tennis in the Face θα αφήσει λίγο πικρή γεύση: πως η ικανοποίηση από το παιχνίδι δεν ήταν αρκετή και πολλοί θα αναρωτηθούν γιατί η περιπέτεια του Pagassi ήταν τόσο σύντομη.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
εχει φαση απο τι ειδα στο βιντεο αλλα εχει και στοιχεια angry birds οταν εξουδετερωνεις τους εχθρους γνωμη μου
Πλακα εχει.
Για κάποιο λόγο μου θυμίζει αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=6vBSRwGqtXc
Πιστεύω και εγώ ότι θα έχει πλάκα.