Μόνο πρόβλημα ο ήλιος, που έχει ακινητοποιηθεί εδώ και μέρες στον ουρανό. Και, σα να μην έφτανε αυτό, οι Dredge επιστρέφουν εισβάλλοντας στις περιοχές των Βαρλ και των Ανθρώπων σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς. Κάπως έτσι ξεκινά η πολυδαίδαλη πορεία του squad-based turn-based strategy της Stoic που χρηματοδοτήθηκε μέσω Kickstarter. Ο παίκτης βλέπει την ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα από δύο μεγάλα παρακλάδια. Το ένα αφορά την ιστορία του κυνηγού Rook, της κόρης του Allette και του Βαρλ φίλου τους Ivar. Το χωριό τους καταστράφηκε από Dredge και οι επιζήσαντες έχουν μετατραπεί σε φυγάδες, με το Rook σαν απρόθυμο αρχηγό τους. Το άλλο αφορά την πορεία ενός τιμητικού στρατού από Βαρλ και ανθρώπους προς την πρωτεύουσα των Βαρλ, με σκοπό να επισφραγήσουν τη συμμαχία ανάμεσά τους. Οι εντάσεις δε λείπουν όμως, καθώς οι Βαρλ και ο πρίγκηπας Vognir θεωρούν τη διαδικασία ανάξιά τους, ενώ ο εκπρόσωπος των ανθρώπων πρίγκηπας Ludin δεν είναι και ο πιο εύκολος χαρακτήρας.
Ο τίτλος κερδίζει τις εντυπώσεις από την πρώτη στιγμή. Τα γραφικά είναι φτιαγμένα στο χέρι, αποτελούμενα από δισδιάστατα τοπία και πεδία μάχης. Η αισθητική τους είναι πραγματικά καταπληκτική, αποδίδοντας άψογα το πνεύμα του σεναρίου και κυρίως του υπόβαθρού του. Ένας low fantasy κόσμος χωρίς εξάρσεις, σκληρός, παγωμένος, δύσπιστος, επικίνδυνος, με την καταστροφή να έρχεται όλο και πιο κοντά και το ζητούμενο να είναι η επιβίωση για άλλη μια μέρα. Ο παίκτης δεν επιλέγει πού θα κινηθεί σε κάποιο χάρτη, μα η πορεία του είναι προκαθορισμένη σε κάθε σκέλος. Το καραβάνι του παίκτη κινείται σε μια μεγάλη scrolling περιοχή με διάφορα τυχαία και μη περιστατικά να συμβαίνουν στη διαδρομή. Οι διάλογοι που σχετίζονται με το σεναριακό κορμό εμφανίζονται σε εναλλασσόμενα slides, ενώ τα μικρά περιστατικά εμφανίζονται σε πλαίσια κειμένου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το The Banner Saga να θυμίζει έντονα ταινία κινουμένων σχεδίων, πράγμα που σε συνδυασμό με την επιβλητικότητα του art direction να συμβάλλει τα μέγιστα στην απορρόφηση του παίκτη. Η προσοχή που έχει δοθεί στη λεπτομέρεια, στο σχεδιασμό των τοπίων και χαρακτήρων και στη νοηματική πιστότητα είναι ένα από τα σημαντικότερα ατού του παιχνιδιού. Τα μέγιστα συμβάλλει και η καταπληκτική μουσική. Μελαγχολική, βαριά, ρωμαλέα, βασίζεται σε πνευστά και έγχορδα και μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από τις αυθεντικές παραδόσεις των Βίκινγκς. Φέρνει στο νου το πρώτο χιόνι του χειμώνα, τον άνεμο στις βουνοκορφές, το φόβο του σκοταδιού. Πρόκειται για εξαιρετική δουλειά, απόλυτα χαρακτηριστική και καταφέρνει να ξεχωρίσει από το σωρό των "ταιριαστών" μελωδιών αφήνοντας ένα ιδιαίτερο στίγμα.
Από πλευράς gameplay τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα. Το καραβάνι του παίκτη αποτελείται από άμαχους, πολεμιστές και Βαρλ, με κάθε μια από τις τρεις κατηγορίες να έχει το δικό της αριθμό που αλλάζει ανάλογα με τις μάχες και τα τεκταινόμενα. Ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία στο world map (το οποίο περιέχει πολλές πληροφορίες για τον κόσμο και την ιστορία του, σε γνήσιο σκανδιναβικό ύφος) που αναπαρίσταται σαν πορεία σε δισδιάστατο σκηνικό. Κατά τη διάρκειά της ο παίκτης θα επισκεφθεί διάφορες τοποθεσίες και θα του συμβούν διάφορα γεγονότα, τυχαία και μη, που αναπαρίστανται όπως περιγράφηκε πιο πάνω. Στη μία περίπτωση αρχηγός του καραβανιού είναι ο Rook και στην άλλη τα πρόσωπα αλλάζουν. Αυτό δε σημαίνει όμως πως οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες είναι πρωταγωνιστές - κανείς δεν αναλαμβάνει κεντρικό ρόλο μα το βάρος και η οπτική αλλάζουν ανάλογα με τα γεγονότα.
Εκτός από τα 6 - 7 σημαντικότερα πρόσωπα υπάρχουν και αρκετά δευτερεύοντα που έχουν τις δικές τους στιγμές. Οι μάχες είναι turn-based σε grid όπου ο παίκτης φτιάχνει μια ομάδα από τους παραπάνω χαρακτήρες και ξεκινά. Μια διαφοροποίηση υπάρχει στις μικρές συμπλοκές και τις μεγάλες μάχες (war), όπου πριν από τις δεύτερες ο παίκτης μπορεί να δώσει εντολές στο στρατό του. Αυτό σημαίνει πως όσο πιο επιθετικές είναι οι οδηγίες τόσο πιο δύσκολη θα είναι η μάχη, αλλά και τόσο μεγαλύτερες οι απώλειες σε πολεμιστές και Βαρλ. Κάθε χαρακτήρας έχει δύο δείκτες, τη θωράκιση και τη δύναμη, καθώς και willpower. Έχει επίσης μια ικανότητα μοναδική σε αυτόν. Όταν επιτίθεται σε έναν αντίπαλο επιλέγει να πλήξει είτε τη θωράκιση είτε τη δύναμή του. Δαπανώντας willpower ενισχύει την επίθεσή του, κινείται πιο μακριά ή χρησιμοποιεί την ειδική του ικανότητα. Όταν η μάχη τελειώσει νικηφόρα κερδίζει renown, έναν πόρο που χρησιμοποιείται και σαν XP και σα νόμισμα. Ξοδεύοντας renown ο παίκτης ανεβάζει το επίπεδο ενός χαρακτήρα (το renown είναι κοινό για όλους) και αποκτά προμήθειες ή αντικείμενα από εμπόρους, οπότε χρειάζεται πολλή περίσκεψη γιατί συλλέγεται δύσκολα. Υπάρχουν επίσης δύο σημαντικά σημεία. Πρώτον, η δύναμη είναι τα hit points του χαρακτήρα αλλά ταυτόχρονα επηρρεάζει και τη ζημιά που κάνει. Δεύτερον, το level up καθορίζεται αποκλειστικά με βάση τα kills του χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει πως σε κάποιους θα πρέπει να δοθούν kills, παίρνοντας ενδεχομένως αρκετά ρίσκα, αλλά και πως η δαπάνη σε renown απαιτεί πολλή προσοχή.
Πρέπει να σημειωθεί πως οι χαρακτήρες μπορούν να πεθάνουν μόνο με βάση τις επιλογές του παίκτη και τις πιθανές εξελίξεις του σεναρίου - αν πέσουν στη μάχη θεωρούνται τραυματίες και επανέρχονται σε πλήρη ισχύ μετά από τρεις μέρες. Ένας ήρωας που έχει ανέβει κάποια επίπεδα αλλά πεθάνει αποτελεί σοβαρό πλήγμα που ίσως δε μπορεί να αναπληρωθεί. Αυτό λειτουργεί εντελώς υπέρ του τίτλου καθώς αυξάνει τη βαρύτητα των αποφάσεων. Επίσης, το να προσπαθήσει κανείς να αναβαθμίσει πολλούς χαρακτήρες είναι κακή ιδέα. Ανεβαίνοντας level ο χαρακτήρας αναβαθμίζει την ειδική του επίθεση, μπορεί να χρησιμοποιήσει καλύτερα αντικείμενα (υπάρχει θέση μόνο για ένα), ενώ κατανέμει και κάποιους skill points στα βασικά του χαρακτηριστικά.
Οι ειδικές ικανότητες έχουν αρκετή ποικιλία και, κυρίως, είναι απαραίτητες από πολύ νωρίς οπότε ο παίκτης πρέπει να μάθει να τις χρησιμοποιεί συνδυαστικά και αποτελεσματικά. Αν και απλό, προσβάσιμο και καλοστημένο, όμως, το σύστημα μάχης δέχεται κριτική σε τρία σημεία. Το πρώτο είναι η περιορισμένη γκάμα ranged χαρακτήρων σε αντίθεση με την πολύ μεγάλη ποικιλία των melee ηρώων, που χτυπάει αμέσως στο μάτι και δεν είναι απαραίτητα δικαιολογημένο. Το δεύτερο έχει να κάνει με τη low fantasy φύση του κόσμου, που σημαίνει ότι η μαγεία στις μάχες είναι πολύ περιορισμένη. Για την ακρίβεια περιορίζεται σε...δύο ξόρκια, ένα lightning bolt και ένα armor mend. Τρίτον, απουσιάζουν επίσης μηχανισμοί όπως attacks of opportunity, flanking bonuses, backstabs κλπ. Area of effect και gap closing ικανότητες, παγίδες και κάποια άλλα στοιχεία υπάρχουν αλλά στη μορφή των μοναδικών ικανοτήτων. Αυτό δείχνει καθαρά τον περιορισμό των indie τίτλων: η ενσωμάτωση τέτοιων στοιχείων έχει άμεσο αντίκτυπο στην ισορροπία, για να εξασφαλιστεί ισορροπία χρειάζεται εκτεταμένο playtesting, όλα αυτά μαζί σημαίνουν προσωπικό και χρόνο και καταλήγουν στο χρήμα. Με βάση τα δεδομένα του Kickstarter, της τριμελούς development team και της indie σκηνής το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, απλά πρέπει να ξεκαθαριστεί πως δεν είναι το αντίπαλο δέος του Heroes of Might and Magic ή του XCOM.Τα παραπάνω δε σημαίνουν πως το στρατηγικό βάθος είναι μικρό, κάθε άλλο. Η σωστή τοποθέτηση και κάλυψη του χώρου παίζει μεγάλο ρόλο, καθώς και η σωστή σειρά ανάλογα με τη ροή της μάχης. Ο παίκτης θα βρεθεί να μετρά τις ενέργειές του πολύ προσεκτικά και σύντομα θα καταλάβει πως, παρά την απλότητά του, το σύστημα αυτό έχει αρκετές περιπλοκές και δυνατότητες ενώ η γραμμή που χωρίζει τη νίκη από την ήττα είναι λεπτή.
Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του τίτλου όμως είναι πως οι επιλογές που υπάρχουν είναι και πάρα πολλές και ουσιαστικές. Οι συνηθισμένες νόρμες και βεβαιότητες δεν υπάρχουν, ο παίκτης - πράγμα απόλυτα λογικό - συχνά αποφασίζει ανάμεσα στο κακό που ξέρει και το κακό που δεν ξέρει, υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόσμενου (είτε θετικού είτε αρνητικού) οπότε τα ρίσκα έχουν ενίοτε την ανταμοιβή τους, και κυρίως το replay value είναι πολύ υψηλό. Είναι αδύνατο όχι μόνο να δει αλλά ούτε να προβλέψει κάποιος τις συνέπειες από μόνο ένα playthrough. Επίσης, οτιδήποτε και αν κάνει ο παίκτης κάποια στιγμή τα πράγματα θα πάνε στραβά. Μάχες θα χαθούν, αθώοι θα θυσιαστούν, χαρακτήρες θα πεθάνουν, ευκαιρίες θα χαθούν.
Στο The Banner Saga ο ηρωισμός δεν αφορά το να γίνει κανείς ο μεγάλος ήρωας που θα κερδίσει επικές μάχες, θα πιεί από τα κρανία των εχθρών του και θα σκοτώσει το μεγάλο του αντίπαλο σε ένδοξη μονομαχία. Έγκειται στο να παρθούν πραγματικές αποφάσεις ηγέτη χωρίς ποτέ να είναι κανείς σίγουρος για το αν ξέρει την αλήθεια, αν κάνει το σωστό ή το πιο ωφέλιμο, ή έστω το πόσες και ποιές θα είναι οι συνέπειες. Η ευθύνη του να ηγηθείς ενός καραβανιού φυγάδων και να φροντίσεις για την ασφάλεια και την επιβίωσή τους, το κόστος σε ζωές και χρόνο μιας ενέργειας, η πανταχού παρούσα πιθανότητα να πεθάνει ένας σύντροφός σου, το να πάρεις αποφάσεις που επηρεάζουν όχι μόνο εσένα αλλά και όλους όσους στηρίζονται πάνω σου και συχνά έχουν συνέπειες σε μήκος χρόνου, είναι πράγματα που έχουν αποτυπωθεί με ένταση και δημιουργούν ένα βαρύ, απόλυτα ταιριαστό κλίμα. Ο τίτλος δε γίνεται άδικος - αν ένας χαρακτήρας πάει να μαζέψει μούρα δε θα τον δαγκώσει ένα φίδι από το πουθενά. Ένας χαρακτήρας που στέλνεται στον κίνδυνο, όμως, ίσως σκοτωθεί κάποια στιγμή. Μια ομάδα που ζητά να ενταχθεί στο καραβάνι ίσως αποδειχτεί μεγάλη βοήθεια, ίσως όμως αποδειχτούν κλέφτες.
Οι τραυματίες χρειάζονται ξεκούραση μα οι προμήθειες τελειώνουν, με κίνδυνο τη λιμοκτονία. Οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί, με βάθος, αληθοφανή χαρακτηριστικά και κίνητρα, και όχι τα συνηθισμένα "επικά" στερεότυπα. Ο παίκτης αρχίζει γρήγορα να συμπάσχει και να δένεται μαζί τους, ειδικά με τους σημαντικότερους. Η πλοκή τέλος, είναι άμεση, απλή μα όχι απλοϊκή, και έχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. Το μειονέκτημα είναι υπάρχουν κάποια κενά και ορισμένα πράγματα δεν εξηγούνται επαρκώς, μα αυτό πιθανότατα θα γίνει σε επερχόμενες συνέχειες. Από την αρχή το The Banner Saga, αν και αυτοτελής κυκλοφορία, θα επεκτείνονταν είτε με επεισόδια είτε με expansion/sequel. Φτάνοντας στο τέλος, το The Banner Saga πετυχαίνει να αποδώσει την ουσία της σκανδιναβικής μυθολογίας. Μιας μυθολογίας σκληρής, μελαγχολικής, θλιμμένης, μοιρολατρικής σχεδόν έχοντας προδιαγράψει το ίδιο της το τέλος, αλλά και περιέχοντας την έννοια της ανάστασης. Μετά το Ράγκαροκ ο Μπάλντερ ανασταίνεται και με τους θεούς που έχουν επιζήσει ξαναδημιουργούν τον κατεστραμμένο κόσμο. Σε αυτό το μεταίχμιο τοποθετείται ψυχολογικά και ο τίτλος, με τους θεούς να έχουν πεθάνει αλλά στον ορίζοντα να υπάρχει μόνο ένα αδηφάγο σκότος, και τους ήρωες να μην ξέρουν καλά καλά για ποια επιβίωση μάχονται.
Το μεγάλο κατόρθωμά του είναι από τη μια η ρεαλιστική αναπαράσταση των χαρακτήρων και των επιλογών που έχουν να κάνουν, χωρίς φιοριτούρες και ανέξοδους ηρωισμούς, και από την άλλη η σοβαρότητα και αβεβαιότητα της κάθε κατάστασης σε βαθμό ασυνήθιστο πλέον στη βιομηχανία. Στο The Banner Saga δεν υπάρχει η μικρή φωνούλα στο κεφάλι του παίκτη που λέει "α, εδώ μάλλον θα συμβεί αυτό" ή "παιχνίδι είναι, θα τη γλιτώσουμε κάπως". Δεν είναι άδικο μα δε συγχωρεί κιόλας - οι πράξεις εδώ έχουν συνέπειες μεγάλες και μακρόχρονες. Η οπτική και καλλιτεχνική απεικόνιση είναι απαράμιλλη και απόλυτα πιστή στις ρίζες της, ενώ σε επίπεδο μηχανισμών υπάρχει ένα στέρεο, λειτουργικό και διασκεδαστικό σύστημα που οι ελλείψεις του είναι πιο έντονες περισσότερο λόγω της φύσης του κόσμου και της σύγκρισης με μεγάλες παραγωγές και λιγότερο λόγω κάποιας χτυπητής αδυναμίας. Η δυσκολία του τίτλου είναι σημαντική, με την πρόκληση στο normal να είναι υψηλή και να μη φθίνει κατά την πορεία. Οι Kickstarter backers θα πρέπει να είναι περήφανοι που στήριξαν ένα τέτοιο διαμάντι και μακάρι να δούμε ακόμα περισσότερα πράγματα από την ολοφάνερα ταλαντούχα ομάδα του.
Υ.Γ. Εδώ πρέπει να σημειωθεί η θλιβερά γελοία νομική περιπέτεια που έχει περιέλθει η Stoic. Η King, δημιουργός του γνωστού Candy Crush Saga, σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί την επωνυμία του παιχνιδιού της έχει κατοχυρώσει μια πλειάδα εμπορικών σημάτων, έχει κατοχυρώσει τη λέξη "candy" και έχει καταθέσει αίτηση για τη λέξη "saga". Αποτέλεσμα είναι να κάνει αίτηση αντίθεσης (notice of opposition) απέναντι στην επωνυμία του τίτλου της Stoic, πρακτικά απαγορεύοντάς της να χρησιμοποιήσει την επωνυμία "The Banner Saga" ή οτιδήποτε περιέχει τη λέξη "saga" στα προϊόντα της. Το internet αντέδρασε με δηλητηριώδη σχόλια, στήθηκε το CandyJam όπου κατασκευάζονταν στα γρήγορα παιχνιδάκια με τη λέξη "candy", η Stoic αντέδρασε όπως αναμενόταν, και η υπόθεση ακόμα σέρνεται. Αγοράζοντας λοιπόν το "The Banner Saga", που σίγουρα αξίζει τα χρήματά του, στηρίζει κανείς και ένα μικρό ανεξάρτητο developer απέναντι σε εμπορικές πρακτικές τουλάχιστον συζητήσιμες.
Μετά από 2 walkthroughs έχω να πω πως το παιχνίδι είναι διαμάντι... Απλά δε μπορώ να φανταστώ τι θα ήταν αν μάζευε περισσότερα χρήματα στο kickstarter. Πραγματικά νιώθω τυχερός που πρόλαβα και έσκασα το πενηντάρικο και εξασφάλισα και τις όποιες συνέχειες.Όσοι δε το έχουν δοκιμάσει, το συνιστώ ανεπιφύλακτα και όσοι δεν ασχολούνται με την indie σκηνή ή με τα trpgs ας κάνουν μια προσπάθεια και δε θα χάσουν.
Υ.Γ Πληρέστατο review Γιάννη...
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!Διαβάζοντας όλα αυτα΄καταλήγεις στο ότι δεν είναι διαμάντι αλλά διαμαντάρα...πανέμορφο,ατμοσφαιρικό,απρόβλεπτο με το replay value να εκτινάσσεται στα ύψη...εξαιρετικό review.
Υ.Γ. Οι δημιουργοί του Candy Crush Saga πόσο γελοίοι παίζει να είναι...πόσο ηλίθιοι.
'' Κλαψ κλαψ '' δεν εχω PC !!!!
Τίτλοι σαν το Banner Saga είναι απόδειξη ότι το Kickstarter ήταν ό,τι καλύτερο συνέβη στη βιομηχανία τα τελευταία χρόνια. Το review μεταφέρει όσο καλύτερα γίνεται την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού και είναι προφανές ότι γράφτηκε υπό την επήρεια του εκπληκτικού OST του. Θα διαφωνήσω μόνο σε ένα σημείο: Η έλλειψη ranged επιθέσεων είναι όντως φάουλ από στρατηγικής άποψης, αλλά, όπως όλοι ξέρουμε, melee=αντρίλα!
Μιλάμε για ΠΟΛΥ melee και ΠΟΛΛΗ αντρίλα, γίγαντας να σκάει knockback ή retaliation και να παθαίνουν ζημιά όλοι γύρω του.
Και επειδή του αξίζει, ορίστε και το soundtrack.
http://www.youtube.com/watch?v=FHlXm2096_E&list=PLhPp-QAUKF_g-y-EPgmbq71M6LheK4PGz
Χάρη στο review αγόρασα τον εν λόγο τίτλο. Είναι όντως πολύ ωραίο το παιχνίδι. Απλά είναι και λίγο σύντομο. Σε μια ημέρα το τερμάτισα. Δέχομαι ότι έχεις και άλλες επιλογές που αλλάζουν την τροπή του παιχνιδιού, αλλά είναι σύντομο παρόλα αυτά.
Όσον αφορά τα melee / ranged attacks. Όντως είναι πολύ μεγάλη ικανοποίηση όταν ρίχνεις με έναν γίγαντα 'γκλοπιές' και 'τεσκουριές', χεχεχε, αλλά υπάρχουν και ranged attacks. Απλά δεν είναι προφανώς τόσο αποτελεσματικά όσο τα melee.
Anyway, το εν λόγο παιχνίδι είναι πολύ ωραίο και όπως το περιγράφει το review το οποίο είναι κατατοπιστικότατο!
A must buy!
Χαίρομαι πάρα πολύ που το κείμενο σου φάνηκε χρήσιμο και απόλαυσες το παιχνίδι.
Για τη συντομία του, το ρολόι στο τέλος του playthrough μου έγραφε 18,5 ώρες σε normal. Ακόμα και αν αφαιρέσω 8 ώρες, που και πάλι είναι τεράστιο νούμερο,για save/ load, μένουν 10. Για μένα προσωπικά, και για indie μάλιστα, δεν είναι σύντομο και απορώ πώς το τερμάτισες μόνο σε μια μέρα :)
Το "πρόβλημα" με τους ranged ήρωες που σημειώνεται στο κείμενο έχει να κάνει με τους 3+1 τοξότες, σε αντίθεση με τους 15 - 20 melee (δεν τους μέτρησα) που είνα ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ περισσότεροι. Οι πρώτοι μου φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμοι, ειδικά οι παγίδες της Oddleif, και με σωστή χρήση μπορούσαν να κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά.
Αν και γενικά σας παρακολουθώ, τελικά έγινα μέλος για να σχολιάσω αυτή την κριτική και το παιχνίδι. Απλά ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στον reviewer γιατί είναι προφανές ότι η κριτική του είναι μπολιασμένη από την αγνή έμπνευση που προκαλεί το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι μοναδικό που χτυπάει πολύ ψηλά ύψη όσον αφορά την επικότητα και την δραματικότητα του. Όλα είναι τέλεια. Η μελαγχολική, μοναχική ανεμοδαρμένη μουσικη, τα εκπληκτικά σχέδια που απεικονίζουν τέλεια αυτόν τον υπέροχο κόσμο. Ο κόσμος ο ίδιος οπου το lore είναι διασπαρτο και ιδιαίτερα επικό, οι απολαυστικές μάχες, οι φοβεροί χαρακτήρες για τους οποίους πραγματικά νοιάζεσαι, η συνεχής αίσθηση απόγνωσης και ότι πραγματικά δεν υπάρχει σωτηρία και έρχεται το τέλος του κόσμου? Τι να πω. Τελειότητα, Το μόνο που με στεναχωρεί αφάνταστα είναι ότι δεν θα θελα να τελειώσει ποτέ. Ανυπομονω για τα επόμενα chapters.