Είναι οριακά σοκαριστικό το γεγονός ότι χρειάστηκε να περάσουν πάνω από δέκα χρόνια για ένα νέο Castlevania και ακόμη περισσότερα για ένα νέο 2D Castlevania. Την πικρία μας για το γεγονός ότι απολαμβάναμε παιχνίδια του συγκεκριμένου franchise μόνο μέσα από retro συλλογές την είχαμε εκφράσει και στο προπέρσινο review μας για το Castlevania Dominus Collection. Η αναμονή, όμως, τελείωσε, με την Konami να μας παρουσιάζει το ολοκαίνουργιο Castlevania: Belmont’s Curse, το οποίο αναπτύσσεται από την Evil Empire, με τη Motion Twin να έχει περισσότερο συμβουλευτικό ρόλο.
Η επιλογή της Konami δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει, μιας και η Evil Empire είχε ήδη δώσει τα διαπιστευτήριά της με το DLC Return to Castlevania για το Dead Cells. Από το art style μέχρι τους μηχανισμούς του παιχνιδιού, τα πάντα φωνάζουν Dead Cells και άλλα σύγχρονα metroidvania, κάτι που εμείς θεωρούμε θετικό. Η καταπληκτική μουσική, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί το εκμοντερνισμένο εικαστικό ύφος, αλλά και οι χαρακτήρες έχουν μέσα τους μπόλικο Castlevania, ενώ παράλληλα πατούν πάνω σε στοιχεία που φέρνουν τη σειρά στο σήμερα. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό ενδεχομένως να ξινίσει στους purists, οι οποίοι ίσως να ήθελαν μια πιο παραδοσιακή φόρμουλα έπειτα από τόσα χρόνια απουσίας του franchise. Ωστόσο, ο σχεδιασμός των επιπέδων και ο τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρούν τα χρώματα και οι ήχοι δημιουργούν ένα τόσο όμορφο αποτέλεσμα, που θεωρούμε ότι θα ήταν μεγάλο κρίμα να μην του δώσουν μια ευκαιρία ακόμη και οι πιο hardcore fans.
Στα βασικά cutscenes υπάρχουν voice overs, ενώ η κεντρική πρωταγωνίστρια, Rose Belmont (κόρη του Trevor Belmont και της Sypha Belnades), μας έκανε πολύ θετική εντύπωση. Οι διάλογοι και η ιστορία μάς κράτησαν μέχρι το τέλος και, γενικότερα, θεωρούμε ότι οι developers έγραψαν ένα σενάριο αντάξιο της σειράς, η οποία θα διασκεδάσει τους κυνηγούς βρικολάκων της gaming κοινότητας. Η ιστορία του Castlevania: Belmont’s Curse διαδραματίζεται στο Παρίσι του 1499, με τη Rose να αναλαμβάνει, φυσικά, να σταματήσει μια νέα, σκοτεινή απειλή. Στο πλευρό της βρίσκεται ο πατέρας της, ο Trevor, πλέον έμπειρος αλλά και αρκετά μεγαλύτερος σε ηλικία. Το παιχνίδι συνδέεται άμεσα με το Castlevania III: Dracula’s Curse, ενώ παράλληλα επιχειρεί να καλύψει κενά στην ιστορία της σειράς, δίνοντας μεγαλύτερο βάθος τόσο στο ευρύτερο lore όσο και στις προσωπικές ιστορίες των ίδιων των χαρακτήρων. Το βάρος και η κληρονομιά της οικογένειας Belmont, καθώς και οι διαχρονικές μάχες της απέναντι στις δυνάμεις του σκότους και τον Δράκουλα, βρίσκονται ξεκάθαρα στο επίκεντρο του τίτλου.
Βέβαια, όπως σε κάθε metroidvania που σέβεται τον εαυτό του, αυτό που μετράει περισσότερο είναι οι μηχανισμοί και ο σχεδιασμός του κόσμου, και εδώ έχουμε πολλά να πούμε. Το παιχνίδι ακολουθεί την πεπατημένη της σταδιακής εξερεύνησης ενός ενιαίου κόσμου, στον οποίο αποκτούμε σταδιακά πρόσβαση ανάλογα με τις δυνάμεις και τα abilities που ξεκλειδώνουμε. Για να αφήσουμε πίσω μας τους δρόμους του Παρισιού και να μπούμε στο μεγάλο κάστρο, πρέπει να νικήσουμε συγκεκριμένα bosses και να αποκτήσουμε νέες δυνάμεις που εμπλουτίζουν το traversal. Έτσι, μπορούμε να προχωρήσουμε σε σημεία στα οποία προηγουμένως δεν είχαμε πρόσβαση, είτε επειδή δεν μπορούσαμε να φτάσουμε είτε επειδή μας έλειπαν οι απαραίτητες ικανότητες. Ο κόσμος του παιχνιδιού είναι γεμάτος collectibles, τα οποία προσφέρουν αναβαθμίσεις στα life και magic bars, νέα βασικά όπλα και trinkets. Γενικότερα, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά τόσο στον σχεδιασμό του κόσμου όσο και στην τοποθέτηση των μυστικών και στο μέγεθος των δωματίων, που μας ωθούν να ψάξουμε κάθε γωνιά του παιχνιδιού. Μάλιστα, η εξερεύνηση ανταμείβεται με επιπλέον όπλα και trinkets, τα οποία είτε αλλάζουν τον τρόπο που πολεμάμε, εμπλουτίζοντας την εμπειρία, είτε ενισχύουν τον χαρακτήρα μας με ακόμη καλύτερα combat abilities.
Το μοναδικό στοιχείο που θα θέλαμε να λειτουργεί λίγο καλύτερα και πιο γρήγορα είναι το fast travel, το οποίο ξεκλειδώνεται στην πορεία. Υπάρχουν ειδικά δωμάτια όπου ένας NPC μας μεταφέρει στο αντίστοιχο δωμάτιο μιας άλλης περιοχής, ενώ υπάρχει και ένα δεύτερο σύστημα μέσω καθρεφτών, στους οποίους μπορούμε να αποθηκεύσουμε την πρόοδό μας και να αναπληρώσουμε τα Life και Magic bars. Και τα δύο συστήματα ξεκλειδώνονται σταδιακά, αλλά τα loading screens και τα animations που συνοδεύουν τις μετακινήσεις κάνουν τη διαδικασία λιγότερο άμεση απ’ όσο θα θέλαμε. Γενικότερα, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η γρήγορη μετακίνηση μας θύμισε το Prince of Persia: The Lost Crown.
Το μενού μάς φάνηκε λίγο περίεργο και όχι πάντα ξεκάθαρο, αλλά στην πορεία μάθαμε να διαχειριζόμαστε εύκολα τις διαφορετικές κατηγορίες εξοπλισμού, από τα όπλα και τις κάρτες ταρό με τα abilities τους μέχρι τα trinkets που μπορούμε να εξοπλίσουμε στον χαρακτήρα μας. Αυτά τα στοιχεία που αναφέραμε λειτουργούν ως η τέλεια γέφυρα για να περάσουμε στον τομέα του gameplay και στο σύστημα μάχης, το οποίο αποτελεί σημαντική αλλαγή για το Castlevania. Δεν είναι μόνο το εικαστικό ύφος που παραπέμπει σε Dead Cells και άλλους σύγχρονους τίτλους, αλλά και ο ρυθμός του gameplay, σε συνδυασμό με την αρκετά υψηλή δυσκολία. Δεν μιλάμε για την παλιά, χαρακτηριστική δυσκολία των retro Castlevania, αλλά για μοντέρνο, γρήγορο combat και απαιτητικό platforming, όπως αυτό που συναντάμε σε κορυφαία metroidvania, όπως το Hollow Knight.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι επιθέσεις που εξαπολύουμε, αλλά και εκείνες που δεχόμαστε, να είναι αισθητά πιο γρήγορες, ενώ διαφορετικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο αποφεύγουμε ή αποκρούουμε τα χτυπήματα των αντιπάλων σε σύγκριση με παλαιότερους τίτλους της σειράς. Παρ’ όλα αυτά, έχει διατηρηθεί ένα σχετικό “βάρος” στις κινήσεις του χαρακτήρα, το οποίο κατά την άποψή μας, ισορροπεί σχεδόν άριστα την παλιά αίσθηση με τη μοντέρνα προσέγγιση. Μάλιστα, στο πλαίσιο αυτής της αλλαγής έχουν αφαιρεθεί και ορισμένα μικρά RPG στοιχεία. Πλέον, υπάρχει ένα συγκεκριμένο σύστημα με potions, ενώ οι εχθροί δεν αφήνουν πίσω τους αντικείμενα, όπως μαχαίρια και άλλα αναλώσιμα όπλα. Τα drops από τους αντιπάλους περιορίζονται σε health και magic points και κυρίως σε EXP points, τα οποία ανεβάζουν το level μας και βελτιώνουν τα στατιστικά του χαρακτήρα. Η συγκεκριμένη επιλογή ταιριάζει απόλυτα με τη συνολική φιλοσοφία του τίτλου, αλλά σίγουρα διαφέρει από αυτό που ενδεχομένως να είχαν στο μυαλό τους οι παλαιότεροι φίλοι της σειράς.
Αυτές οι μικροαλλαγές δεν αποτελούν πρόβλημα. Ίσα ίσα, από καθαρά τεχνικής άποψης, οι μηχανισμοί λειτουργούν μια χαρά και το σύστημα μάχης είναι απολαυστικότατο ως προς την αίσθησή του. Εκεί που μας τα χαλάει το παιχνίδι είναι σε ορισμένες επιλογές του χειρισμού, ειδικά αν τις συνδυάσουμε με το αρκετά απαιτητικό platforming. Ο χειρισμός του χαρακτήρα είναι γενικά ακριβής, αλλά το άλμα έχει μια μικρή καθυστέρηση στην εκτέλεσή του. Αυτό είναι κάτι που συνηθίσαμε μετά το πρώτο μισάωρο, αλλά αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και με το μαστίγιο (Arcane Whip), όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Τα σημεία από τα οποία μπορούμε να πιαστούμε με το μαστίγιο, χρησιμοποιώντας το σαν grapple για να ανέβουμε ή να κάνουμε glide, πρέπει να τα σημαδέψουμε με το αριστερό stick ή το D-pad προς την αντίστοιχη κατεύθυνση. Ουσιαστικά, λοιπόν, πρέπει να πηδήξουμε προς μια κατεύθυνση και ταυτόχρονα να σημαδέψουμε, έστω κατά προσέγγιση, το grapple point ή τον εχθρό από τον οποίο θέλουμε να πιαστούμε. Αυτό σημαίνει ότι, όταν υπάρχουν δύο κοντινά grapple points, το σύστημα μπορεί να μπερδευτεί ή, πολύ απλά, να σημαδέψουμε λάθος πάνω στη βιασύνη μας.
Σκεφτείτε, λοιπόν, όλα αυτά να συμβαίνουν σε σημεία platforming γεμάτα καρφιά, εχθρούς και κινούμενα αλυσοπρίονα. Είναι εύκολο να εκνευριστούμε έπειτα από τέσσερις-πέντε αποτυχημένες προσπάθειες, επειδή απλώς σημαδέψαμε λάθος. Προφανώς, η ελεύθερη στόχευση του μαστιγίου, ως δευτερεύοντος εργαλείου, μας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία στις μάχες και στην εξερεύνηση. Ωστόσο, όταν καλούμαστε να εκτελέσουμε δύσκολους συνδυασμούς κινήσεων στον αέρα, η ίδια ελευθερία μετατρέπεται σε μειονέκτημα. Πιθανότατα πρόκειται για έναν συνειδητό συμβιβασμό από την πλευρά των developers, καθώς παρατηρήσαμε ότι, όταν ο χαρακτήρας πέφτει σε καρφιά ή πριόνια που τον σκοτώνουν με ένα χτύπημα, χάνει πολύ λιγότερη ζωή σε σύγκριση με ένα συνηθισμένο χτύπημα από εχθρό. Ίσως αυτή η επιλογή να εξηγεί και εν μέρει γιατί, πέρα από πέντε-έξι μπινελίκια που μας ξέφυγαν, δεν νιώσαμε ποτέ πραγματικά απελπισμένοι παίζοντας το Castlevania: Belmont’s Curse.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι το παιχνίδι προσφέρει αρκετές επιλογές παραμετροποίησης της δυσκολίας, αλλά και διάφορα QoL χαρακτηριστικά. Μπορούμε, για παράδειγμα, να αυξήσουμε το damage που προκαλούμε και να μειώσουμε εκείνο που δεχόμαστε, ενώ υπάρχει ακόμη και η δυνατότητα να απενεργοποιήσουμε ουσιαστικά τον θάνατο του χαρακτήρα. Οι developers επέλεξαν να δώσουν στους παίκτες την ελευθερία να ολοκληρώσουν το παιχνίδι ανεξάρτητα από το επίπεδο εμπειρίας ή υπομονής τους. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαβάσαμε online, οι συγκεκριμένες επιλογές δεν επηρεάζουν το ξεκλείδωμα των achievements και trophies. Για να είμαστε, όμως, απόλυτα ειλικρινείς μαζί σας, δεν το δοκιμάσαμε, καθώς δεν θέλαμε να ρισκάρουμε την απώλεια κάποιου trophy. Ο γράφων έχει, δυστυχώς, κάποιους ψυχαναγκασμούς στον τομέα του gaming.
Μπορούμε, ωστόσο, να επιβεβαιώσουμε ότι η επιλογή να κάνει respawn ο χαρακτήρας μπροστά από την είσοδο του boss room μετά από μια αποτυχημένη μάχη δεν επηρεάζει το ξεκλείδωμα των trophies. Πρόκειται για μια ευχάριστη προσθήκη που εκτιμήσαμε ιδιαίτερα, καθώς μας γλιτώνει από περιττές επαναλήψεις. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι με το παιχνίδι, δεν υπάρχουν ακραίες περιπτώσεις runbacks, όπως εκείνες του Hollow Knight: Silksong, με περιοχές όπως το Bilewater και αναμετρήσεις όπως αυτή με τον Groal the Great. Εκεί έπρεπε να διασχίσουμε ξανά απαιτητικές και μεγάλες σε διάρκεια διαδρομές προτού μπορέσουμε να δοκιμάσουμε άλλη μία φορά την τύχη μας απέναντι σε ένα δύσκολο boss. Γενικότερα, τα περισσότερα boss fights κινούνται από μέτρια έως υψηλή δυσκολία, με τις πραγματικά εκνευριστικές καταστάσεις να εμφανίζονται κυρίως στα απαιτητικά platforming sections.
Τίποτα από αυτά, πάντως, δεν στάθηκε αρκετό για να μας αποτρέψει από το να επενδύσουμε περίπου 20 ώρες στο παιχνίδι, κάνοντας κυριολεκτικά τα πάντα. Σε μια εποχή με τόσες νέες κυκλοφορίες και τόσα εξαιρετικά metroidvania που ανταγωνίζονται μεταξύ τους με φρέσκες ιδέες και ξεχωριστό εικαστικό ύφος, το γεγονός ότι αφιερώσαμε τόσες ώρες στο Castlevania: Belmont’s Curse, προσπαθώντας να καθαρίσουμε κάθε δωμάτιο και να ανακαλύψουμε κάθε μυστικό, λέει πολλά για την ποιότητά του. Ναι, υπάρχουν ορισμένες σχεδιαστικές και λειτουργικές επιλογές που το κρατούν πίσω. Αν δεν υπήρχαν αυτές οι αδυναμίες, θα μιλούσαμε πράγματι για ένα επικό ταξίδι στο κάστρο του Δράκουλα. Παρ’ όλα αυτά, ολοκληρώνοντας τη νεότερη περιπέτεια της σειράς, καταλάβαμε γιατί η Konami αποφάσισε να εμπιστευτεί ένα τόσο ιστορικό franchise στα χέρια της Evil Empire. Η ομάδα διαθέτει την τεχνογνωσία για να δημιουργήσει κάτι φρέσκο και μοντέρνο, χωρίς να ξεχνά την κληρονομιά των Belmont και τη διαχρονική αναμέτρησή τους με τον Δράκουλα. Το Castlevania: Belmont’s Curse δεν είναι απαραίτητα η επιστροφή που θα ικανοποιήσει κάθε παλιό φίλο της σειράς σε απόλυτο βαθμό, αλλά είναι μια δυνατή νέα αρχή, η οποία δείχνει ότι το franchise έχει ακόμη πολλά να προσφέρει. Και, έπειτα από τόσα χρόνια αναμονής, αυτό από μόνο του είναι κάτι που αξίζει να κρατήσουμε.
Ο Jackie Chan επιστρέφει στη δράση με το καταιγιστικό The Shadow’s Edge (trailer)
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity