Στον κόσμο του Gears of War, το έτος 2592 άλλαξαν όλα. Έξι εβδομάδες μετά το τέλος των Pendulum Wars που κράτησαν σχεδόν 80 χρόνια, η Emergence Day ήταν η στιγμή που οι ορδές των Locust ξεπήδησαν από τα έγκατα της Sera και μετέτρεψαν έναν ήδη πληγωμένο κόσμο σε ένα ατελείωτο πεδίο μάχης, πρακτικά εξολοθρεύοντας πάνω από το ένα τέταρτο του ανθρώπινου πληθυσμού μέσα σε μία μόνο μέρα. Το αποτέλεσμα και η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστά από το αρχικό Gears και τα sequels του. Το Gears of War: E-Day, όμως, μας πάει 14 χρόνια πίσω, όχι όμως για να αφηγηθεί μια ιστορία που γνωρίζουμε απλώς από τις αναμνήσεις των παλιότερων παιχνιδιών, αλλά για να μας δείξει πώς ξεκίνησε ο εφιάλτης.
Και η επιλογή της Coalition έχει κάτι σχεδόν ποιητικό. Το Gears of War του 2006 μας εισήγαγε σε έναν κόσμο που είχε ήδη διαλυθεί από τον πόλεμο. Η Sera ήταν ένα μέρος όπου η καταστροφή αποτελούσε πλέον καθημερινότητα και οι Locust ήταν ένας γνωστός, αν και τρομακτικός, εχθρός. Το E-Day κάνει rewind και επιστρέφει σε έναν κόσμο που ακόμη στέκεται όρθιος και σε χαρακτήρες που δεν έχουν ακόμη γίνει οι θρυλικοί βετεράνοι που γνωρίσαμε. Ο Marcus Fenix και ο Dominic Santiago είναι απλά δύο νέοι στρατιώτες που ακόμα έχουν νωπές τις μνήμες από τα Pendulum Wars, και μαζί τους παρακολουθούμε την πρώτη επαφή της ανθρωπότητας με έναν εχθρό που κανείς δεν περίμενε να εμφανιστεί ξαφνικά, και μάλιστα από τα έγκατα της Γης.
Η ιστορία περιορίζεται γεωγραφικά στην πόλη Kalona και εκτυλίσσεται μέσα σε τρεις νύχτες, μια επιλογή που επιτρέπει στην Coalition να κάνει κάτι που δεν μπορούσε εύκολα στους προηγούμενους τίτλους: να μετατρέψει την Emergence Day από ένα ιστορικό γεγονός σε μια προσωπική τραγωδία. Η Kalona δεν είναι απλώς το σκηνικό της περιπέτειας αλλά ένας χαρακτήρας, ένας ζωντανός τόπος που γνωρίζουμε πριν αρχίσει να καταρρέει και τον βλέπουμε να μεταμορφώνεται καθώς η εισβολή εξελίσσεται. Οι Marcus και Dom, μαζί με τα νέα μέλη της Bravo Squad, βρίσκονται έτσι μέσα σε μια μάχη επιβίωσης όπου ο αρχικός στόχος δεν είναι καν να κερδίσουν έναν πόλεμο αλλά να επιβιώσουν και να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αλλαγές στην αφήγηση. Για πρώτη φορά, κάθε Locust που εμφανίζεται είναι πραγματικά καινούριο. Το πρώτο Wretch, το πρώτο Drone, τα μεγαλύτερα και πιο τρομακτικά πλάσματα που εμφανίζονται αργότερα, όλα αποτελούν πρωτόγνωρες απειλές για τους χαρακτήρες. Το campaign γενικότερα ακολουθεί έναν καλό ρυθμό και οι αρχικές αναγνωριστικές μάχες σιγά σιγά γίνονται μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου και αυτό παρουσιάζεται πολύ καλά. Αυτή η σταδιακή μετάβαση είναι που δίνει στο Emergence Day την αίσθηση κλιμάκωσης που έλειπε από μια ιστορία όπου οι Locust είναι ήδη γνωστός αντίπαλος.
Στο gameplay, o πυρήνας παραμένει αυτός που γνωρίζουμε: cover-based shooting, βαριά όπλα, βίαιες εκτελέσεις και εκείνη η χαρακτηριστική αίσθηση που κάνει κάθε αναμέτρηση ξεχωριστή. Αυτό που αλλάζει είναι η κινητικότητα. Το E-Day επιτρέπει πιο «σύγχρονη» κίνηση και πλοήγηση στον χώρο, επιτρέποντας στον παίκτη να πηδά, να κάνει vault, να γλιστρά και να κινείται πιο ελεύθερα μέσα στο πεδίο της μάχης. Η λογική του cover παραμένει ακέραιη, αλλά δεν έχει πλέον την ίδια περιορισμένη αίσθηση στο shooting και τη χρήση του χώρου όταν ο χαρακτήρας βρίσκεται σε κάλυψη. Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά τα όπλα δέχονται modifications που χαρίζουν συγκεκριμένα buffs και επιτρέπουν διαφορετικά είδη παιχνιδιού ακόμα και με το ίδιο loadout.
Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το single-player, επειδή η μάχη δείχνει να έχει σχεδιαστεί γύρω από την ιδέα ότι ο παίκτης πρέπει να αντιδρά συνεχώς στο περιβάλλον. Η κάθετη κίνηση, το flanking και η δυνατότητα ταχείας αλλαγής θέσης δίνουν μεγαλύτερη ελευθερία στις αναμετρήσεις, ενώ τα νέα και επανασχεδιασμένα όπλα τονίζουν ακόμα περισσότερο την νέα, γρηγορότερη και αμεσότερη κίνηση/δράση. Ταυτόχρονα, οι Locust έχουν επανασχεδιαστεί ώστε να φαίνονται και να είναι πιο απειλητικοί, με τη συνολική κατεύθυνση του τίτλου να επιστρέφει σε έναν πιο σκοτεινό και horror-oriented τόνο.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι το E-Day φαίνεται να θέλει να θυμίσει στον παίκτη γιατί το Gears ήταν τόσο ξεχωριστό εξαρχής. Δεν προσπαθεί απλώς να το «ανεβάσει στο 11» σε κάθε κατηγορία, αλλά να αλλάξει το γενικότερο ύφος και να κάνει την πρώτη εισβολή να μοιάζει πραγματικά σαν εισβολή. Η Kalona ξεκινά σαν μια κανονική πόλη και σταδιακά μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη, ενώ οι γνωστές τοποθεσίες αλλάζουν πρόσωπο καθώς η καταστροφή συνεχίζεται. Το αποτέλεσμα είναι ένα campaign που πέρα από το πως θα παρουσιάσει και θα τοποθετήσει τους εχθρούς και τα set pieces, παρουσιάζει την εικόνα ενός τόπου, ενός σκηνικού, ενός κόσμου που καταρρέει σε πραγματικό χρόνο μπροστά στα μάτια των πρωταγωνιστών του.
Και ίσως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιστρέψει μια σειρά που κουβαλά πλέον σχεδόν δύο δεκαετίες ιστορίας. Εκσυγχρονίζοντας το gameplay και τα επιμέρους χαρακτηριστκά, κρατώντας τον βασικό πυρήνα, αλλά δίνοντας έναν νέο χαρακτήρα στην δράση και την γενικότερη παρουσίαση. Συνολικά, το campaign του Gears of War E-Day είναι αναμενόμενα απολαυστικό, τόσο σε single-player, όσο και σε co-op από 2 (splitscreen) μέχρι 4 (online) άτομα. Σίγουρα είναι το ιδανικό σημείο για όποιον δεν έχει ασχοληθεί με τη σειρά στο παρελθόν, ενώ είναι μια πιο «δεμένη» και απολαυστική εμπειρία σε σχέση με αυτά που έχουμε δει από τη σειρά στο παρελθόν. Επόμενο βήμα το multiplayer, όπου και η καρδιά της σειρά χτυπάει δυνατά εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Και αν έπρεπε να χαρακτηρίσουμε το online multiplayer του E-Day με μια φράση, τότε αυτή θα ήταν κάτι σαν ανανέωση και ταχύτητα, χωρίς να χάνεται η βασική φιλοσοφία του cover. Και αυτό είναι προφανές από το πόσο γρήγορα γίνεται προφανές το πως ενώ παραμένει η καρδιά κάθε αναμέτρησης, το cover δεν έχει τον ίδιο ασφυκτικό χαρακτήρα με το παρελθόν. Οι χαρακτήρες είναι ελεύθεροι να κινηθούν πιο φυσικά ενώ παραμένουν υπό κάλυψη, ενώ μπορούν να φτάσουν μέχρι και σε prone θέση αν υπάρχει η δυνατότητα. Έτσι η θέση εξακολουθεί να είναι ζωτικής σημασίας, αλλά υπάρχουν περισσότερα εργαλεία και επιλογές για flanks ή για να διορθωθεί ένα κακό positioning.
Το οπλοστάσιο φυσικά και παραμένει ο απόλυτος πρωταγωνιστής, με τους συνήθεις υπόπτους να μην απουσιάζουν για ακόμη μια φορά. Η Gnasher είναι ο απόλυτος βασιλιάς των close quarters αναμετρήσεων, ενώ σε συνδυασμό με την νέα, πιο γρήγορη φύση του gameplay και κάποια… ευρηματικά wall bounces, γίνεται πραγματικά ο φόβος και ο τρόμος του lobby. Κάποιες νέες προσθήκες φαίνονται ενδιαφέρουσες, αλλά θα χρειαστεί κάποιος χρόνος για να σχηματιστεί η meta που θα κρίνει το κατά πόσο ήταν επιτυχημένες ή όχι. Ο σχεδιασμός των επιπέδων ακολουθεί την ίδια λογική με το gameplay, με τις αρένες χτισμένες γύρω από τις γραμμές κάλυψης, τα choke points και τις δυνατότητες για flanking. Η νέα κινητικότητα όμως δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες για προσεγγίσεις και διαδρομές πιο ασυνήθιστες. Η ομάδα ανάπτυξης έχει φροντίσει γι’αυτό με ακόμα περισσότερο verticality στις πίστες, χωρίς όμως να εγκαταλείπεται η βασική αρχή ότι οι ομάδες θα πρέπει να διαβάζουν τον χώρο συνεχώς. Κάθε γραμμή έχει το counter της, και καμία διαδρομή δεν είναι 100% ασφαλής, όσο οι αντίπαλοι κοιτάνε τις γωνίες τους.
Από πλευράς modes το E-Day επενδύει στη δοκιμασμένη συνταγή του Versus, με τα κλασικά 4v4 modes να αποτελούν τον πυρήνα του pvp, με Ranked και Social playlists. Προς το παρόν μόνο το Social είναι διαθέσιμο, με Team Deathmatch, Conquest, Demolition και Crucible. Τα πρώτα δύο δε χρειάζονται συστάσεις. Το Demolition αποτελεί ένα είδος search and destroy (αλλά με re-spawns στη μεγαλύτερη διάρκεια), ενώ το Crucible βρίσκει τους παίκτες να προσπαθούν να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους ένα αντικείμενο, και μάλιστα σε έναν συγκεκριμένο κομμάτι του επιπέδου, που μικραίνει με τη πάροδο του χρόνου. Όλα τα modes μέχρι στιγμής αποδεικνύονται διασκεδαστικά, αν και σίγουρα η κοινότητα θα αποκτήσει τα δικά της αγαπημένα εν καιρώ. Για όσους θέλουν κάτι πιο συνεργατικό, το Horde Siege αποτελεί τη μεγαλύτερη αλλαγή: 12 παίκτες χωρίζονται σε τρεις ομάδες και αντιμετωπίζουν τους Locust σε μεγαλύτερα πεδία μάχης, ολοκληρώνοντας objectives, αντιμετωπίζοντας bosses και κερδίζοντας πόρους για upgrades και defensive equipment. Το Horde Siege είναι ίσως η πιο φιλόδοξη προσθήκη, αλλά και αυτή που χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να δείξει όλο της το βάθος. Η ιδέα των τριών squads δημιουργεί μεγαλύτερη κλίμακα και εντυπωσιακές στιγμές, όμως υπάρχει ένα παράδοξο: οι ομάδες δεν αλληλεπιδρούν πάντοτε τόσο άμεσα όσο θα περίμενε κανείς από ένα mode που βασίζεται σε 12 παίκτες. Οι κοινές μάχες και τα world bosses μπορούν να γίνουν εξαιρετικά διασκεδαστικά, αλλά ορισμένες στιγμές αφήνουν την αίσθηση ότι υπάρχουν πολλοί παίκτες στο ίδιο battlefield χωρίς να υπάρχει πάντα αντίστοιχη συνεργασία.
Κλείνοντας, αν υπάρχει ένα πράγμα που το Gears of War: E-Day δεν χρειάζεται να μας πείσει, είναι ότι ξέρει από πού προέρχεται. Η Coalition δεν επιχειρεί να ανακαλύψει ξανά τον τροχό, αλλά να γυαλίσει έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους multiplayer μηχανισμούς της σύγχρονης gaming σκηνής. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνολο που έχει την αναμφισβήτητη αίσθηση Gears, αλλά ταυτόχρονα κινείται πιο ελεύθερα και επιθετικά από τις προηγούμενες προσπάθειες της σειράς. Και αυτό εν τέλει είναι σίγουρα υπέρ του. Χώρος για βελτίωση υπάρχει πάντα, αλλά η Microsoft φαίνεται πως βρίσκεται στον σωστό δρόμο.
NBA 2K25: Αποσύρεται από τα ψηφιακά καταστήματα – Κλείνουν οι servers και το MyCareer
Θελουμε ένα livestream