Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πως πολλοί δημιουργοί προσπάθησαν να δώσουν την δική τους εκδοχή στο Left 4 Dead, και εν τέλει είναι ασφαλές να πούμε ότι κανείς δεν τα κατάφερε το ίδιο καλά. Τα παραδείγματα πολλά, και πολλές φορές ακόμα και από άτομα που ήταν μέρος της δημιουργικής διαδικασίας των αυθεντικών τίτλων. Έτσι λοιπόν έρχεται και η Saber Interactive για να μας παρουσιάζει τη δική της εκδοχή – και ίσως αυτή τη φορά να έχουμε στα χέρια μας κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Ιδίως όταν το όνομα του John Carpenter φιγουράρει στον τίτλο. Toxic Commando, λοιπόν, και ας δούμε τι ακριβώς σκέφτηκε ο άρχοντας του τρόμου για να εμπλουτίσει μια δοκιμασμένη (και δύσκολη) φόρμουλα.
Σύμφωνα με την ιστορία, ένα βιομηχανικό ατύχημα απελευθέρωσε από τα έγκατα της Γης έναν οργανισμό που με αστραπιαία ταχύτητα άλλαξε το πρόσωπο της επιφάνειας και μετέτρεψε τους ανθρώπους σε άμυαλα πλάσματα που θυμίζουν υπερβολικά τα ζόμπι. Μετά από χρόνια, ο άνθρωπος πίσω από όλα αυτά προσπαθεί να επανορθώσει και προσλαμβάνει μια ομάδα μισθοφόρων για να μεταφέρουν ένα μυστηριώδες πακέτο μέσα στην καραντίνα η οποία έχει στηθεί γύρω από το μέρος της τραγωδίας. Όπως είναι αναμενόμενο, τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, το πακέτο είναι πια παρελθόν, και οι τέσσερις μαχητές προσβάλλονται από αυτόν τον μυστηριώδη οργανισμό. Ο επιστήμονας που τους προσέλαβε καταφέρνει να τους σώσει τελευταία στιγμή, και να τους δώσει ένα δάνειο ζωής, στήνοντας ένα καινούριο σχέδιο για να καταφέρει τον αρχικό του σκοπό – και να σώσει τις ζωές των 4 μισθοφόρων στην πορεία.
Τα πάντα, από την εισαγωγή μέχρι τις ατάκες, τις σκηνές και τον φωτισμό παραπέμπουν σε b-movie της δεκαετίας του ’80, και πιθανότατα αυτή ήταν και η πρόθεση του Carpenter. Ο τελευταίος, όπως έγινε γνωστό συνεισφέρει στο σενάριο και την μουσική, καθώς και τον γενικότερο κόσμο του Toxic Commando. Όχι ότι αυτό αναγκαστικά το κάνει να ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο στην αγορά εξαιτίας αυτού, αλλά του προσδίδει αν μη τι άλλο έναν ιδιαίτερο και προσωπικό χαρακτήρα. Τα 4 μέλη της ομάδας είναι τα γνωστά στερεότυπα, ενώ πολύ έντονο είναι και το στοιχείο του χιούμορ σε όλες τις σκηνές, με τις περισσότερες ερμηνείες να κρίνονται ως ικανοποιητικές. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για την μουσική επένδυση, η οποία είναι αρκούντως “horror-synth-80s” στα απαραίτητα σημεία.
Κατά τα άλλα, ο πυρήνας του gameplay είναι αυτός που διαφημίζεται και γενικότερα θα περίμενε κανείς, με μια ομάδα 4 παικτών να καλούνται να φέρουν σε πέρας μια σειρά από αποστολές, χωρισμένες σε 3 Acts. Εν προκειμένω οι ομάδες κάνουν spawn σε μεγάλα sandboxes, όπου πέρα από τα βασικά objectives υπάρχει και μια μεγάλη ποικιλία από loot spots και άλλα σημεία ενδιαφέροντος, όπου και πολύ γρήγορα γίνεται σαφές ότι η ενασχόληση με αυτά τα σημεία πριν από το κεντρικό objective είναι η σωστή κίνηση. Σε αυτό βοηθάνε και τα οχήματα που είναι διαθέσιμα, το καθένα με τις δικές του ικανότητες και επιδόσεις, ενώ το Maverick είναι η «βιτρίνα», ένα Humvee φτιαγμένο κυριολεκτικά για την Αποκάλυψη.
Ανάμεσα στα pick ups, τις μάχες που ξεκινάνε από το πουθενά και τα set pieces, αυτό που πρακτικά συμβαίνει είναι απλή διασκέδαση – δεδομένου πάντα ότι υπάρχει μια ομάδα που συνεννοείται και δουλεύει για έναν καλό σκοπό. Τα όπλα είναι σωστά στην αίσθηση και έχουν κάτι για όλα τα γούστα, οι διαφορετικοί τύποι εχθρών έχουν τη δική τους πρόκληση και οι ορδές των ζόμπι είναι πάντα απολαυστικές όταν μηδενίζονται με ένα grenade launcher ή μια καραμπίνα, ενώ όλοι οι μηχανισμοί είναι άμεσοι και εύκολα κατανοητοί. Κατά τα άλλα, ακόμα και με την εισαγωγή των αυτοκινήτων (που πολλές φορές λειτουργούν σαν την «άγκυρα» της ομάδας) και την χρήση των grapples για την πλοήγηση δύσκολων σημείων, η γενική φιλοσοφία είναι λίγο πολύ η ίδια, απλά με αρκετά περισσότερο «ταξίδι» ανάμεσα στα objectives.
Και εν τέλει, αυτή είναι και η γεύση που μένει όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους μετά το ομολογουμένως μικρό campaign, αν και η γενικότερα αναμένονται πολλαπλά playthroughs για να μπορέσει κανείς να φτάσει όλα τα classes στο μέγιστο και να αναβαθμίσει όλα τα όπλα σε ικανοποιητικό βαθμό. Η παρουσίαση είναι καλή, αν και τα γραφικά δεν ζαλίζουν με την τεχνολογική υπεροχή τους, η δράση είναι ικανοποιητική, τα κομμάτια με το αυτοκίνητο είναι επίσης διασκεδαστικά αλλά δεν φτάνουν ούτε στο ελάχιστο τα επίπεδα του MudRunner που αναφέρθηκαν online, και κάπως έτσι μένουμε με μια παραγωγή που δεν έχει κάτι χαρακτηριστικά «κακό» επάνω της, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να συναρπάσει κιόλας με κάποιο δυνατό χαρτί. Είτε γιατί κάποια πράγματα μοιάζουν λίγο forced, είτε γιατί απλά έχουμε δει οτιδήποτε είχε να προσφέρει αυτό το είδος. Κατά τα άλλα, αν ήταν ταινία στα 80s ή 90s, θα ήταν σίγουρα cult.
Crimson Desert: Ελεύθερη πτώση για τις μετοχές της Pearl Abyss μετά τη δημοσίευση των reviews
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity