Προς απογοήτευση όσων περίμεναν κάτι εξαιρετικά βαθύ σε όρους gameplay ή ιστορίας, το Pragmata μας αφηγείται τις περιπέτειες του Hugh, ενός ειδικού πράκτορα που στάλθηκε στο φεγγάρι για να εξιχνιάσει την απώλεια επικοινωνίας της κατασκευαστικής πλατφόρμας/βάσης με την Γη. Πολύ γρήγορα αυτή η αποστολή ρουτίνας θα αφήσει τον πρωταγωνιστή μας ολομόναχο σε μια όπως όλα δείχνουν εγκαταλειμμένη βάση, με το ΑΙ που διαχειρίζεται όλες τις διεργασίες να «τρέχει» τα πάντα στον αυτόματο. Ο Hugh θα βρει την Diana, ένα εξελιγμένο ανδροειδές με την εμφάνιση ενός μικρού κοριτσιού, το οποίο δεν έχει την παραμικρή ιδέα του πως βρέθηκε εκεί και γιατί οι άνθρωποι απουσιάζουν. Οι δυο τους θα περιηγηθούν σε κάθε γωνιά της σεληνιακής βάσης, θα βρουν απαντήσεις για το τι συμβαίνει, και στην πορεία θα σώσουν τον κόσμο.
Είναι κλισέ, και οι ερμηνείες (ακόμα και με το αγγλικό dub) είναι πολύ… Ιαπωνικές, κάτι όχι απαραίτητα κακό, ενώ το plot twist έρχεται από χιλιόμετρα μακριά. Παρ’όλα αυτά, όλα μεταξύ τους δένουν με έναν ωραίο τρόπο, ενώ η συναναστροφή με την Diana δίνει έναν φρέσκο τόνο στην παρουσίαση, κάτι που σίγουρα δεν συναντάμε σε τίτλους του είδους. Και όταν μιλάμε για είδος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά τα όποια Dead Space vibes, το Pragmata είναι ένα action shooter από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Hugh κινείται στον χώρο με την βοήθεια της διαστημικής του στολής και των thrusters της, εκτελώντας άλματα και εντυπωσιακές μανούβρες στον αέρα, ενώ η Diana hack-άρει τα αντίπαλα bots και διακόπτες/πόρτες/σημεία ενδιαφέροντος στο περιβάλλον. Αυτό το τελευταίο δεν λειτουργεί συμπληρωματικά αλλά είναι το άλλο μισό του βασικού μηχανισμού της μάχης, αφού το hacking της Diana είναι ο τρόπος που τα bots μένουν εκτεθειμένα σε επιθέσεις και μπορούν να χάσουν hp σε ικανοποιητικό βαθμό.
Με την πρόοδο της ιστορίας ολοένα και περισσότερα upgrades γίνονται διαθέσιμα και εμπλουτίζουν το ρεπερτόριο των διαθέσιμων hacks για την Diana αλλά και των abilities του Hugh, σταδιακά κάνοντας διαθέσιμη μια μεγάλη γκάμα από συνδυασμούς. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι παίκτες είναι σε θέση να αλλάξουν το loadout τους και να δοκιμάσουν καινούριες προσεγγίσεις σχεδόν ανά πάσα στιγμή, αφού καθένα από τα μεγάλα επίπεδα έχει ενδιάμεσους σταθμούς/checkpoints που επιτρέπουν την επιστροφή στο κεντρικό hub και την αλλαγή loadout για τη συνέχεια. Στο κεντρικό hub βρίσκουν το σπίτι τους και μια σειρά από challenges που ξεκλειδώνουν ακόμα περισσότερα upgrades, modifications και hacking modules. Με αυτόν τον τρόπο, περιεχόμενο που θεωρείται στις περισσότερες περιπτώσεις extra, δένεται με το “main quest” και ενθαρρύνει την εξερεύνηση.
Στις περίπου 10 ώρες που θα χρειαστεί ένα μέσο playthrough, οι παίκτες θα περάσουν από διαφορετικά biomes (όλα holographic, αφού τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στην επιφάνεια της σελήνης) και θα αντιμετωπίσουν μια ικανοποιητική ποικιλία εχθρών, με διαφορετικές ικανότητες και τρόπο προσέγγισης. Αυτό από μόνο του κάνει τις μάχες πάντα ενδιαφέρουσες, ενώ υπάρχουν και μικροί, βασικοί γρίφοι που ορισμένες φορές θα επιβάλλουν μια παύση στον ρυθμό ή θα δώσουν πρόσβαση σε κρυμμένες περιοχές. Ο χειρισμός του Hugh και της Diana ταυτόχρονα απαιτεί μια μικρή εξοικείωση, αλλά έχει ενσωματωθεί απρόσκοπτα στο κεντρικό gameplay loop και από μόνο του δίνει μια φρεσκάδα στις γνωστές φόρμες που είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη. Η κίνηση του Hugh στον χώρο, από την άλλη, είναι κάπως αργή όχι ακριβής, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει μειωμένη βαρύτητα. Το γεγονός δε ότι υπάρχουν κομμάτια platforming που χρειάζονται μια κάποια ακρίβεια τονίζει ακόμα περισσότερο το θέμα, και αφήνει κακή εντύπωση.
Ευτυχώς οι αρνητικές εντυπώσεις είναι περιορισμένες και όχι αρκετές για να χαλάσουν την εμπειρία. Σίγουρα, αν ψάξει κανείς θα μπορέσει να βρει… πράγματα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει καλύτερα, ή έστω πιο ραφιναρισμένα, αλλά αυτά δεν είναι πολλά. Ίσως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι μετά από την αρχική παρουσίαση και τον τόνο της, η αποκάλυψη ενός action shooter είναι μια χαμένη ευκαιρία, αλλά από την άλλη αν αυτό ήταν το καλλιτεχνικό όραμα της ομάδας ανάπτυξης, τότε ποιος μπορεί να φέρει αντίλογο σε αυτό; Τουλάχιστον ο οπτικός τομέας είναι στα επίπεδα που θα περίμενε κανείς από μια τέτοια κυκλοφορία, το ίδιο και ο ηχητικός. Ο Hugh θυμίζει λίγο τον πρωταγωνιστή του Vanquish, αλλά αυτό είναι πταίσμα, ιδίως αν δει κανείς τα bonus costumes που είναι σαν το Halo Reach και το Dead Space να έκαναν παιδιά. Τα bugs είναι περιορισμένα, και ο γράφων δεν αντιμετώπισε κάτι εξαιρετικά περίεργο καθ’όλη τη διάρκεια. Να σημειωθεί εδώ ότι για τις ανάγκες αυτού του κειμένου, χρησιμοποιήθηκε η έκδοση του τίτλου για Xbox Series X.
Εν τέλει, το Pragmata δεν είναι ο τίτλος που ταράζει τα νερά, αλλά είναι μια αξιόλογη παραγωγή, που δίνει μια νέα νότα σε ένα κορεσμένο εδώ και χρόνια είδος. Η ιστορία του αν και πιο πεζή απ’ότι θα περίμενε κανείς είναι ικανοποιητική, και το gameplay μένει από την αρχή μέχρι το τέλος ενδιαφέρον και δεν κουράζει. Υπάρχει πλήθος περιεχομένου και συμπληρωματικών challenges/collectibles που επίσης ενσωματώνεται πολύ όμορφα με το main objective για όσους αποφασίσουν να ασχοληθούν, με την γενικότερη παρουσίαση να δένει εξαιρετικά το συνολικό αποτέλεσμα. Σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη, και ακόμα πιο ευχάριστη η απόφαση της Capcom να επενδύσει σε ένα νέο ip.
Πληθαίνουν οι ενδείξεις για απομάκρυνση του PlayStation από το multiplatform
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity