Όσοι έχουν ασχοληθεί με τους τίτλους της Frogwares γνωρίζουν λίγο πολύ τι μπορούν να περιμένουν. Αφήνοντας στην άκρη το πως, οι Ουκρανοί developers βρέθηκαν να αγκαλιάζουν τις επιρροές από τον HP Lovecraft με το The Sinking City, το οποίο ήταν για την ακρίβεια ο πρώτος open world τίτλος τους. Η κυκλοφορία ενός sequel μόνο σαν καλό νέο θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, αφού παρά τα ατοπήματά του, το The Sinking City ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις με θεματολογία εμπνευσμένη από το έργο του H.P. Lovecraft και το Cthulhu Mythos. Αυτό που ελάχιστοι θα περίμεναν, είναι το γεγονός ότι το The Sinking City 2, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, είναι ένα survival horror. Το γιατί γίνεται γνωστό στην εισαγωγική οθόνη, όπου και η ομάδα ανάπτυξης εξηγεί τους λόγους για αυτό, και κάτι τέτοιο είναι απόλυτα λογικό και σεβαστό, αν σκεφτεί κανείς το γεγονός ότι ο τίτλος δημιουργήθηκε από την αρχή ως το τέλος σε συνθήκες πολέμου. Το αν αυτή η απόφαση είναι σωστή ή λανθασμένη, αυτό θα το αναλύσουμε παρακάτω.
The Sinking City 2, λοιπόν, και η ιστορία μας μεταφέρει στην φανταστική πόλη του Arkham, στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Εδώ και μήνες μια ανεξήγητη πλημμύρα έχει καλύψει την μεγαλύτερη επιφάνεια της πόλης με νερό, ενώ μαζί της ήρθαν και τα slither, ένα είδος σκουληκιού που ενώ φαίνεται άκακο, είναι πλήρως άγνωστο και πιθανώς επικίνδυνο. Ο Calvin και η Faye είναι δύο από τους κατοίκους του Arkham που έχουν μείνει πίσω παρά την επίσημη οδηγία για εκκένωση, και είναι οι πρωταγωνιστές του τίτλου. Μετά από μια τελετή που τους μετέφερε σε μια άλλη διάσταση, ο Calvin επέστρεψε στην πραγματικότητα αλλά η Faye όχι. Προσπαθώντας να βρει τον τρόπο να επαναφέρει την ψυχή της στο σώμα της, ανακαλύπτει την ύπαρξη ενός απόκρυφου βιβλίου που ενδεχομένως θα τον βοηθήσει καταφέρει να κάνει ακριβώς αυτό. Πολύ γρήγορα, ο Calvin θα ανακαλύψει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν μείνει πίσω έχουν μεταλλαχθεί από τα Slither, ενώ αποτρόπαια τέρατα έχουν εμφανιστεί στους πλημμυρισμένους δρόμους και τα κτήρια το Arkham.
Σε αντίθεση με τo Oakmont, το Arkham δεν είναι open world, αλλά πρακτικά μεταφέρει τους παίκτες από περιοχή σε περιοχή, όπου και πρακτικά η πλειοψηφία του gameplay λαμβάνει χώρα. Από μεμονωμένες περιοχές που συνδέονται μεταξύ τους και στεγάζουν γρίφους και περιοχές που γίνονται διαθέσιμες μετά από λίγο backtracking (αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του κάθε instance) μέχρι ένα μεγάλο κτήριο, το κάθε κεφάλαιο είναι πάντα ορισμένο μέσα σε ξεκάθαρα πλαίσια και όρια. Στην πράξη, αυτή η επιλογή λειτουργεί θετικά, αφού δίνει τον τόνο και την ατμόσφαιρα σε κάθε σεκάνς, προσφέροντας καλύτερη συνοχή στην παρουσίαση. Ταυτόχρονα, ο περιορισμένος χώρος σε συνδυασμό με το κλασσικό loop περιορισμένου χώρου/πυρομαχικών και γρίφων, βοηθάει ακόμα περισσότερο στο να δημιουργηθεί ένα concept ότι δεν υπάρχει διαφυγή.
Κατά τα άλλα, τίποτα από το gameplay δε ξεφεύγει από τις κλασσικές φόρμες των survival horror, κάτι όχι απαραίτητα κακό. Όπλα όπως το πιστόλι, η καραμπίνα και το αυτόματο δίνουν το παρών, και οι γρίφοι είναι στην πλειοψηφία τους ικανοποιητικοί, χωρίς επιλογές που δεν έχουν νόημα ή λογική. Οι εχθροί, αν και δεν είναι σε μεγάλη ποικιλία, έχουν τη δική τους στρατηγική, ενώ ο Calvin μπορεί να δημιουργεί σφαίρες και healing items μέσα από το εύκολο και απλό σύστημα crafting. Τα jumpscares φυσικά και προσπαθούν να τρομάξουν όσους δεν είναι σε ετοιμότητα, ενώ στην πλειοψηφία του ο τίτλος προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στην παρουσίαση ενός κακού που είναι πιο παλιό και μεγάλο απ’ότι μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, και την ενσωμάτωση πιο «πεζών» τακτικών για να κρατήσει την αδρεναλίνη ψηλά. Ο τεχνικός τομέας είναι ικανοποιητικός χωρίς να εντυπωσιάζει, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ίσως χρειαζόταν περισσότερη δουλειά στην μουσική επένδυση και τον σχεδιασμό των χαρακτήρων, αφού σε πρώτη φάση η έλλειψη μουσικής για τη δημιουργία σασπένς είναι εμφανής, ενώ οι χαρακτήρες έχουν μια «πλαστική» φύση, με τον δε πρωταγωνιστή να είναι οριακά αντιπαθής.
Στις περίπου 9 με 10 ώρες που θα χρειαστεί ένα πλήρες playthrough ο τίτλος δεν μένει περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, ενώ μετά τον τερματισμό υπάρχει και δυνατότητα για New Game +, όπου περισσότερο lore γίνεται διαθέσιμο, και πολλά από τα αρχικά cutscenes αρχίζουν να αποκτούν περισσότερο νόημα. Εκτός αυτού, με τις περιπέτειές τους in-game οι παίκτες μπορούν να ξεκλειδώσουν bonuses και αντικείμενα που κάνουν τα μετέπειτα playthroughs πιο εύκολα/διασκεδαστικά. Και το The Sinking City 2 είναι ακριβώς αυτό. Διασκεδαστικό. Χωρίς να διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ή ακριβής παραγωγής, είναι ένα διασκεδαστικό survival horror shooter με θεματολογία από το Cthulhu Mythos. Και αυτό το τελευταίο είναι από μόνο του ένα επίτευγμα. Αν μη τι άλλο, η Frogwares αποδεικνύει ότι μπορεί να ασχοληθεί επιτυχώς και με το survival horror.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity