Στο ICO ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός μικρού αγοριού, ονόματι ICO, η μοίρα του οποίου το κατέταξε σε μία μειονότητα που θεωρείτο καταραμένη σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής που διαδραματίζονται τα γεγονότα του τίτλου. Όντας καταραμένο, ήταν αναγκαίο να θυσιαστεί μέσα σε ένα επιβλητικό κάστρο αλλά η μοίρα, όσο σκληρά κι αν έπαιξε το παιχνίδι της, θα βοηθήσει το μικρό ήρωα, οδηγώντας τον μέσα από ένα μαγευτικό και παράλληλα επικίνδυνο ταξίδι στην εκπλήρωση ενός ιερού σκοπού. Ο σκοπός αυτός ονομάζεται Yorda, μία σαγηνευτική, γλυκιά, μυστηριώδης και εύθραυστη παρουσία, η οποία βρίσκεται και αυτή φυλακισμένη στο κάστρο. O μικρός ICO ελευθερώνει τη Yorda και μαζί θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από το κάστρο αυτό, κάτι το οποίο δε θα αποδειχτεί καθόλου εύκολο. Ο όλος μηχανισμός της παραγωγής αυτής βασίζεται στην έγνοια και τη συνεργασία.
Τόσο ο ICO όσο και η Yorda είναι αναγκαίο να συνεργαστούν για να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια που θα εμφανιστούν μπροστά τους, ο καθένας με το δικό του τρόπο φυσικά αλλά πάντα καταλήγοντας να κρατά ο ένας το χέρι του άλλου... Εχθρικά, σκιώδη τέρατα αλλά και γρίφοι είναι παράγοντες που θα προσπαθήσουν να εμποδίζουν την ολοκλήρωση του ταξιδιού αυτού. Η περιήγηση στον κόσμο του τίτλου είναι μαγική, καθότι το περιβάλλον που αγκαλιάζει τα κρύα και νεκρά υλικά του κάστρου, του δίνει ζωή μέσα από τους ήχους αλλά και την παρουσία των στοιχείων της φύσης που το αγγίζουν, το διαπερνούν ή το απαρτίζουν. Στοιχεία όπως ο άνεμος, το νερό, το φως, η φωτιά και η γη αναλαμβάνουν εξ' ολοκλήρου το ρόλο του soundtrack μια και η μουσική τείνει να απουσιάζει κατά το μεγαλύτερο μέρος του τίτλου, κάτι το οποίο μεταφέρει τον παίκτη μέσα στον κόσμο του ICO και ενισχύει την όλη εμπειρία με μία μινιμαλιστική μεν, εντυπωσιακή δε χροιά. Η ενασχόληση με τη συγκεκριμένη δημιουργία, δίνει την εντύπωση ότι η μουσική επένδυση εσκεμμένα απουσιάζει, έχοντας ως σκοπό να παραδώσει τα σκήπτρα στη λογοτεχνική επιμέλεια κι έκφραση.
Το Shadow of the Colossus, τοποθετημένο χρονολογικά πριν από το ICO, διηγείται την ιστορία του Wander, ενός νέου που έχασε άδικα την αγαπημένη του Mono από τη ζωή. Η απώλειά της τον οδηγεί σε ένα ναό τοποθετημένο σε ένα απαγορευμένο μέρος, αναζητώντας τη βοήθεια μίας παράξενης οντότητας με σκοπό να τη φέρει πίσω στη ζωή. Προκειμένου, όμως, να τηρήσει τη συμφωνία του, η θεότητα αυτή -ονόματι Dormin- αναθέτει στον Wander μία ιδιαίτερα δύσκολη αποστολή: την ολοκληρωτική καταστροφή 16 Κολοσσών. Όπως και στο ICO, έτσι κι εδώ ο ήρωας δε θα είναι μόνος στο δύσκολο αυτό ταξίδι. Συντροφιά του θα είναι το πιστό του άλογο, η Agro, ίσως το πιο αξιοθαύμαστο ψηφιακό άλογο που έχει παρουσιαστεί ποτέ μέχρι σήμερα, καθώς η gameplay συμπεριφορά του φλερτάρει με την πραγματικότητα μια και διακρίνεται από ιδιαίτερα δύσκολο χειρισμό, δίνοντας την ψευδαίσθηση στον παίκτη ότι προσπαθεί να ελέγξει ένα πραγματικό άλογο.
Σκοπός του τίτλου είναι ο εντοπισμός και η εξόντωση 16 "κολοσσιαίων" πλασμάτων, κάτι που θα αποδειχτεί αρκετά πολύπλοκο και επώδυνο. Προκειμένου να εντοπιστεί ο κάθε Κολοσσός, είναι αναγκαίο ο παίκτης να συμβουλεύεται το σπαθί του ήρωα, το οποίο αντανακλά όχι μόνο την τοποθεσία κάθε πλάσματος αλλά και τα ευαίσθητα, ζωτικά σημεία που πρέπει να χτυπηθούν ούτως ώστε να πεθάνει... Μέσα από έναν τεράστιο, αχανή και βυθισμένο στη λήθη κόσμο, ο παίκτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με δισυπόστατα συναισθήματα αλλά και μία αίσθηση δέους, ειδικά όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει έναν εκ των Κολοσσών, οι οποίοι είναι κυριολεκτικά εκατοντάδες -αν όχι χιλιάδες- φορές μεγαλύτεροι από τον ήρωα! Η αίσθηση του να αναρριχάται κανείς πάνω στα αφιλόξενα σώματα τους, αλλά και η προσπάθεια που είναι αναγκαίο να καταβληθεί προκειμένου να παραμείνει γαντζωμένος πάνω τους, ξεπερνάει κάθε όριο συναισθηματικού φορτισμού...
Άξιο και απαραίτητο αναφοράς είναι το γεγονός πως η όλη προσπάθεια συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό soundtrack, συνθέτης του οποίου είναι ο Kow Otani. H μουσική υπόκρουση που συνοδεύει τη δράση και ξεχύνεται από τα ηχεία κάθε φορά που αντικρίζει ο παίκτης τους Colossi, συμμαχεί ύποπτα με το δέος της στιγμής και κορυφώνεται κάθε φορά που η μάχη φτάνει σε κρίσιμο σημείο. Τα λόγια είναι απλά περιττά και αδύναμα να περιγράψουν τα οξύμωρα συναισθήματα που δημιουργούνται.
Και οι δύο παραγωγές της Team Ico έχουν οπτικά και εικαστικά αναβαθμιστεί ούτως ώστε η ροή τους να τρέχει μέχρι και 1080i, κλειδώνοντας τις μεταξένιες υφές των καρέ στα 30 fps με απομάκρυνση του aliasing στοιχείου. Επιπλέον, έχει προστεθεί η δυνατότητα απεικόνισης στερεοσκοπικού 3D αλλά αυτό που αποδίδει περισσότερο στην ολική αποτίμηση είναι η προσθήκη καναλιών ήχου με πλούσιο 7.1 surround αποτέλεσμα για όσους διαθέτουν και τα ανάλογα μέσα αναπαραγωγής φυσικά. Η High Definition παρέμβαση είναι πιο εντυπωσιακή στο ICO χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως το Shadow of Colossus μένει πίσω. Η προσθήκη των Trophies απλά ενισχύει την όλη εμπειρία και επεκτείνει τη αντοχή της συλλογής αυτής στο χρόνο όσον αφορά στον gameplay τόνο, αφού προσφέρει και την ανάλογη αφορμή για επιπρόσθετα playthroughs. Ακόμα, η συλλογή περιλαμβάνει making of videos κάθε παραγωγής με ενδιαφέροντα σχόλια από τους δημιουργούς ενώ, παράλληλα, προσφέρεται στους παίκτες η δυνατότητα να κατεβάσουν δύο themes από το PlayStation Store (ένα για τον κάθε τίτλο) για να στολίσουν τον ΧΜΒ Dashboard του PS3 τους.
H διαδικασία μεταφοράς των δύο τίτλων πραγματοποιήθηκε από την Bluepoint Games, την ίδια εταιρεία που συντέλεσε στη μεταφορά του πρώτου God of War Collection στο PS3. Όσο για το αν οι τίτλοι αυτοί θα αντέξουν να αναμετρηθούν τεχνικά με τα σημερινά μεγαθήρια; Η Τέχνη δε φθείρεται από το πέρασμα του Χρόνου, απλά ενδυναμώνεται. Κάθε τίτλος συνοδεύεται από την αίσθηση της έγνοιας και της συντροφικότητας κι αυτό γιατί κάθε playthrough είναι και μία προσπάθεια ολοκλήρωσης της περιπέτειας, η οποία κάθε άλλο παρά μοναχική είναι... Η συντροφιά της Yorda και της Agro είναι μία πολύτιμη αρωγή, μία στήριξη, μία παρέα, μία αγκαλιά, κάτι που μπορεί να αισθανθεί ο παίκτης όταν, έστω και για λίγο, αποχωριστεί τον «συμπαίκτη» του. Με πλήρη, φυσικά, απουσία του multiplayer, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι και οι δύο υπάρξεις που συντροφεύουν τους ήρωες, λειτουργούν ως συναισθηματικό υπόβαθρο, κάτι που είναι σπάνιο ακόμα και στα σημερινά multiplayer co-op.
Αν η τεχνητή νοημοσύνη κυμαινόταν σε πιο ρεαλιστικούς ρυθμούς, η συναισθηματική απολαβή θα ήταν έντονα ισχυρότερη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποτυγχάνει να εκπληρώσει το σκοπό της, κάτι που σίγουρα είναι επίτευγμα για τίτλους προηγούμενης δεκαετίας. Κάτι που εύλογα θα παρατηρήσει κανείς είναι πως τόσο το ICO όσο και το Shadow of the Colossus είναι ένα ταξίδι δίχως επιστροφή. Αυτό που κατάφερε να πετύχει η Team Ico είναι να αποδώσει το ίδιο συναίσθημα μέσα από δύο εναλλακτικές κατευθύνσεις. Στο ICO ενισχύεται το αίσθημα της προστασίας μέσω της κατεδάφισης φυσικών εμποδίων και της υπέρβασης ανθρωπίνων περιορισμών προκειμένου να σώσει κάποιος αυτό που αγαπά ενώ, αντιθέτως, στο Shadow of the Colossus το αίσθημα αυτό μετατρέπεται σε τύψεις, αφού προκειμένου να φέρει κανείς πίσω αυτό που αγαπά, πρέπει να θυσιάσει και να απαρνηθεί την ευαισθησία, το ήθος και τον οίκτο.
Η εξέλιξη των συναισθημάτων σε κάθε τίτλο είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και χωρίζεται μέσα από μία δίοδο που καταλήγει πάντα, όμως, στην ίδια υπόσταση, στη συγκίνηση. Είναι η απόδειξη το που μπορεί να φτάσει η αγάπη, τι μπορεί να υπερβεί αφενός και τι μπορεί να ισοπεδώσει αφετέρου... Προσπαθώντας να κρίνει ή και να ανιχνεύσει κανείς ψεγάδια σε αυτές τις δημιουργίες είναι σα να προσπαθεί εσκεμμένα να αμαυρώσει τη φήμη των video games και να ματώσει τις ζωτικές απολήξεις του gaming. Μπορεί οι γραμμές αυτές να αντανακλούν το αίσθημα της υπερβολής σε κάποιον αναγνώστη αλλά, πραγματικά, η υπερβολή είναι ότι δεν είναι καν ικανές να μεταφέρουν στο μέσο παίκτη την αίσθηση που αποκτάται παίζοντας μία συλλογή σαν κι αυτή που παρουσιάζεται. Υπερβολή είναι να προσπαθήσει ο εκάστοτε συντάκτης να βυθίσει τους αναγνώστες μέσα σε ένα υποσυνείδητο κάλεσμα: η εμπειρία που προσφέρει η συλλογή αυτή δύναται να εισπραχθεί και, κατ' επέκταση να αφομοιωθεί, μόνο αν τη βιώσει κανείς προσωπικά. Υπερβολή είναι η ίδια η συλλογή μια και κινδυνεύει να θυσιάσει το σκοπό της λογοτεχνική της υπόστασης πάνω στο βωμό του σύγχρονου gaming.
Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί ή και να έχει ενστάσεις σχετικά με τον ισχυρισμό ότι τα video games είναι Τέχνη. Εμείς, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι πως η Τέχνη είναι ένας από τους τροχούς της κινητηρίου δύναμης των συναισθημάτων. Τα ενεργοποιεί και τα κατευθύνει. Τα συναισθήματα, επίσης, είναι το κύριο μέσο για να δημιουργηθεί η Τέχνη, οπότε, δε δύναται να υφίσταται το ένας δίχως το άλλο. Το σίγουρο είναι πως προσπερνώντας ή επικρίνοντας κανείς τη συλλογή αυτή είναι σαν να εμποδίζει την κορύφωση ενός ποιήματος ή τη μουσική επένδυση ενός στίχου. Είναι κάτι που δεν μπορεί κάποιος να εξηγήσει παρά μόνο αν το ζήσει και, πιστέψτε μας, θα τον ταρακουνήσει. Τελικά, είναι κάτι διαφορετικά μοναδικό...
Κάποια στιγμή πρέπει να τα τιμήσω! Αλλά πλέον μου φαίνονται outdated σε θέματα τεχνικά! Σε μεγάλη τηλεόραση δεν παλεύεται η κατάσταση!
Μπράβο man! Τα games είναι αριστουργήματα. 10 με τόνο.
τι να πω αλλο ενα διαμαντι της δαιδαλωδης.. συλλογης του ps3
Shepard 1oν για τα τιμησεις πρεπει να εχεις και ps3. 2ον για αυτο ονομαζεται ΗD (επεξεργασια σε υψηλη αναλυση) για να μπορει να φαίνεται στις μεγαλες τηλεορασεις καθαρα χωρις πιξελιασμα. Αν βαλεις game του ps2 σε μεγαλη οθονη θα μπορεις να μετρησεις τα Pixel δυο και τρεις φορες!
και να μην ειχα λιωσει στα βιντεακια απο το ριβιου και μονο το παραγγελνω ηδη απο το ζαβι
Aristourgimata ke ta 2 apo ta pexnidia pou genisan alithinous gamers olwn twn epoxwn 10 me tono, tha ta 3anagorasw oposdipote!!! :)
Ωραίο το κείμενο!
Προσωπικά έχω παίξει μόνο το SotC και αυτό μισό μιας και το βρήκα επαναλαμβανόμενο και μετά τη μέση το άφησα. Παρόλα αυτά θα την τιμήσω μάλλον την συλλογή για να τους δώσω μία 2η ευκαιρία.
Ναι ντρέπομαι δεν το έχω παίξει... Ήλθε όμως η ευκαιρία... ;)
Αυτά δεν είναι απλά games,είναι έργα τέχνης !Περιμένω να μου έρθουν μέσα στην εβδομάδα.Τα περιμένω πώς και πως !
Δεν είχα ποτέ PS1 ή PS2 (ήμουν φανατικός PC gamer τότε) και περιμένω πως και πως και αυτό το τίτλο και το MGS HD
Σταθάκη μου εγώ θα γίνω λίγο κακός και θα πώ οτι το 10 μου φάνηκε πολύ :P
Όσοι τα παίξετε πρώτοι φορά έχετε στο μυαλό σας ότι το ICO είναι τίτλος που βγήκε το 2001 και το SotC τίτλος που βγήκε το 2005. Προσπαθείτε να δείτε πέρα από τα παρωχημένα γραφικά και τον απαρχαιωμένο χειρισμό.
Εμένα ανάμεσα στα 2 μου άρεσε πολύ περισσότερο το ICO, γενικά είμαι πιο πολύ της εξερεύνησης παρά της δράσης.
Με το ICO είχα ασχοληθεί λίγο,με το το Shadows of the Colossus καθόλου,δεν το χάνω με τίποτα το πακέτο,σίγουρη αγορά.
Και για να μην παρεξηγηθώ το προηγουμενο σχόλιο μου αφορούσε μόνο την αποψή μου για τη συγκεκριμένη συλλογή και όχι για το κατατοπιστικότατο review του Στάθη :)))
Διαφωνώ κάθετα με το 10άρι. Ο λόγος; Πολύ απλά είναι λίγο! Ωραίο και κατατοπιστικό review, ανεπανάληπτα παιχνίδια.
Ωραίος Στάθη.Πολύ καλό το άρθρο.Συμφωνώ 100% μαζί σου.
Το 10άρι είναι λίγο.Τέτοια αριστουργήματα είναι υπεράνω βαθμολογίας κι εμείς πολύ μικροί για να τα βάλουμε σε μια κλίμακα.Όποιος δεν έχει ασχοληθεί να το κάνει άμεσα.Μιλάμε για 2 εμπειρίες ζωής.
Άντε να βγει και το The Last Guardian.
Αν η 9η συμφωνια του Beethoven ειναι outdated τοτε outdated ειναι και αυτα τα παιχνιδια.Κατι το οποιο δεν ισχυει βεβαια ουτε στο ελαχιστο γιατι η αληθινη τεχνη δεν εχει ηλικια .
Οι τιτλοι ειναι πραγματικα υπερανω οποιασδηποτε βαθμολογιας οπως ειπε και ο Altair.
Ουτε βεβαια ο χειρισμος ειναι απαρχαιωμενος θα διαφωνησω καθετα μ'αυτο γιατι πρεπει να ψαχνομαστε και λιγο πριν να πουμε κατι.Ο χειρισμος ειναι καθαρα ιαπωνικης φυσης και εκει εγκειται και η διαφορετικοτητα του.Καθε συμβολο των face buttons του dualshock εχει ενα συμβολισμο στην ιαπωνικη κουλτουρα (το x υποδηλωνει αρνηση ενω ο κυκλος καταφαση γι'αυτο και το "back" στο control scheme ειναι με το x ενω το yes με τον κυκλο, το τριγωνο συμβολιζει την ανοδο γι'αυτο χρησιμοποιειται και ως το κουμπι για το jump και στα 2 παιχνιδια, σε οτι αφορα το SotC η πολυπλοκοτητα του χειρισμου εγκειται στο οτι θελει να δημιουργησει βαθος στην αναρριχηση μιας και ειναι απο τους ελαχιστους μηχανισμους του παιχνιδιου και πετυχαινει αριστα αφου δινει μια αισθηση ικανοποιησης και επιτυχιας στο gameplay που πηγαζει οχι απο την ανοχη σου στο συγκεκριμενο συστημα χειρισμου αλλα απο την αποδοχη του ως εχει και το skill που προσπαθει σταδιακα να καλλιεργησει στον gamer.).
Οποτε καταληγω ξανα στο οτι πρεπει να εχουμε επιγνωση του τι λεμε καθως τα σχολια μας διαβαζονται απο κοσμο τον οποιο αθελα μας πολλες φορες παραπληροφορουμε.
Αυτα.
Δυστυχώς δεν είχα την τιμή να παίξω το ICO αλλά έχω παίξει και τερματίσει το Shadow of the Colossus και μόνο ένα έχω να πω. Τι παιχνίδι είναι αυτό. Μαγευτικά γραφικά (την εποχή που το έπαιξα), φοβερή πλοκή και κολοσσιαίοι αντίπαλοι. ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Πιστευω πως και τα 2 παιχνιδια εχουν ακομη και για σημερα πολυ καλα γραφικα. Το ico ειδικα το επαιξα μεσω emulator σε υψηλες αναλυσεις. Εχουν τρομερο φωτισμο και φυσικη κινησης ρεαλιστικη και παραμυθενια ταυτοχρονα. Το γενικο art direction θα το ζηλευαν πολλοι συγχρονοι τιτλοι. Γενικα ειναι τοσο μπροστα που μονο το zelda μπορω ισως να βαλω διπλα τους σε μαγεια και ατμοσφαιρα. Και οπως και στα zelda, ετσι και σε αυτα τα διαμαντια οτι και να πουμε ειναι λιγο και εννοειται πως δεν ειναι ποτε outdated. Οσο για το review, τελειο! χαιρομαι που αναγνωριζεται η αξια τετοιων παιχνιδιων και μπαινει ο παραγοντας gameplay και η συνολικη εμπειρια πανω απο τα τεχνικα χαρακτηριστικα. Τελος, Gsmaggiore ευχαριστουμε για την πληροφορια, και για τον χειρισμο συμφωνω απολυτα. Αλλο κακος χειρισμος, που σημαινει πως η εταιρεια δεν καταφερε να σου περασει αυτο που ηθελε, κι αλλο ο χειρισμος να ναι ενα κομματι της δυσκολιας του παιχνιδιου. Γιατι στην 2η περιπτωση ειναι μερος της εμπειριας και των συναισθηματων που θελει ο developer να σε κανει να ζησεις και σιγα σιγα θα καταλαβεις πως πραγματικα αξιζει τον κοπο να τον συνηθισεις.
Amazing !!!
Well Done Mr. Stathis!
Δυο επικα παιχνίδια του PS2! Συμφωνώ με την βαθμολογία απόλυτα
Ωραια και τα 2