Για όσους δεν το γνώρισαν στην εποχή του, το MDK 2 έβαζε τον παίκτη στο ρόλο τριών χαρακτήρων. Του καθηγητή Fluke Hawkins, τρελού επιστήμονα, του Kurt Hectic, πρώην επιστάτη του καθηγητή και νυν σωτήρα της Γης με την ειδική στολή του και του Max, ενός ρομποτικού σκύλου με τέσσερα χέρια, πούρο και μεγάλη έφεση σε ό,τι ρίχνει σφαίρες. Έχοντας ήδη σώσει τη Γη μια φορά, οι εξωγήινοι με αρχηγό το Zizzy Zalooba επανέρχονται, με στόχο να καταστρέψουν τον πλανήτη για την πλάκα τους. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον έλεγχο και των τριών χαρακτήρων, με το σχεδιασμό να διαφέρει σημαντικά. Τα τμήματα με τον Kurt βασίζονται στο platforming, την αιώρηση με το αλεξίπτωτό του και τη χρήση της διόπτρας για βολές ακριβείας. Ο παίκτης θα κάνει μεγάλα άλματα από τη μία πλατφόρμα στην άλλη, θα χρησιμοποιεί ανεμιστήρες και άλλα μέσα για να ανέβει σε αεραγωγούς και θα στοχεύει από μακριά εχθρούς και διακόπτες. Η έμφαση εδώ πέφτει στο γρήγορο, ακριβές σημάδι (πολλές φορές με βάση φυσική) και τις προσεκτικές κινήσεις.
Τα τμήματα με το Max αποτελούνται από ακατάσχετο πιστολίδι, με το σκύλαρο να κρατά από ένα όπλο στο κάθε χέρι και να εξοντώνει ατέλειωτες ορδές εξωγήινων. Το παιχνίδι εδώ μετατρέπεται σε αγνό παρθένο third-person shooter με πρακτικά άπειρα πυρομαχικά και κίνηση με jetpack σε μερικά σημεία. Με τον καθηγητή το παιχνίδι μετατρέπεται σε puzzle platform, παλαβούς συνδυασμούς αντικειμένων και μπόλικο σουρεαλισμό. Ο Hawkins συλλέγει αντικείμενα και τα συνδυάζει μεταξύ τους για να δημιουργήσει όπλα και εργαλεία ώστε να λύσει γρίφους γύρω του. Για παράδειγμα, συνδυάζοντας ψωμί για τοστ και μια ατομική τοστιέρα εκτοξεύει εκρηκτικές φέτες που αναπηδούν στους τοίχους, ενώ σε μια περίπτωση κατασκεύασε ένα μηχάνημα που φυσάει αέρα ώστε να στείλει τους εξωγήινους πάνω σε ένα σαρκοβόρο φυτό. Η λογική των γρίφων ποικίλει από την απλή χρήση αντικειμένων μέχρι χρονομετρημένες σκηνές, κλασσικό platforming και λαβύρινθους. Η αισθητική είναι εντελώς groovy, μεταξύ disco και διαστημικού σταθμού, ενώ το χιούμορ του παιχνιδιού καλύπτει όλο το φάσμα από τη λεπτή ειρωνεία μέχρι την αγνή καφρίλα.
Οι τεχνικές αλλαγές είναι εκτενέστατες. Η μηχανή γραφικών έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές, όλα τα textures του παιχνιδιού έχουν αντικατασταθεί με HD και η εξαιρετική μουσική του παιχνιδιού είναι πλέον υψηλής ευκρίνειας. Η διαφορά με τον προκάτοχό του είναι πολύ μεγάλη και μόνο προς το καλύτερο. Υποστηρίζονται widescreen αναλύσεις, τα νέα textures είναι πεντακάθαρα και πολύ όμορφα, ενώ η δουλειά στα μοντέλα των τριών ηρώων είναι εξαιρετική. Το animation στα cutscenes έχει παραμείνει το ίδιο, κάτι που δίνει μια καρικατουρίστικη εικόνα.
Υπάρχουν όμως και μερικές ατέλειες. Τα μοντέλα των εξωγήινων δεν είναι επ’ουδενί τόσο προσεγμένα - μοιάζουν χοντροκομμένα και τα textures τους είναι μουντά αν και HD. Ο παίκτης θα προσέξει τις πρόσθετες λεπτομέρειες σε σχέση με το αυθεντικό παιχνίδι μόνο αν τους πλησιάσει πολύ, και υπεύθυνος για αυτό είναι ο φωτισμός και η χρωματική παλέτα. Επίσης το αίμα είναι οι γνωστές από παλιά κόκκινες και πράσινες κουκκίδες που πετάγονται σαν κομφετί από τα διάφορα σώματα. Αυτό μπορεί να δίνει ένα retro αέρα (και πιθανό να υπήρχαν τεχνικοί περιορισμοί), αλλά οι νεότεροι ίσως χαμογελάσουν απαξιωτικά. Παρόλα αυτά η συνολική εικόνα είναι πάρα πολύ καλή, καθώς δε μιλάμε για ένα απλό upscaling αλλά για πολύ ουσιαστικότερη δουλειά. Η μουσική παραμένει απολαυστικότατη, με τα γνωστά μπιτάτα και γρήγορα κομμάτια να κυριαρχούν τις στιγμές δράσης και lounge μελωδίες στα πιο ήρεμα τμήματα. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα soundtracks της εποχής του, ένας από τους βασικούς λόγους επιτυχίας του τίτλου.
Το gameplay από την πλευρά του είναι τόσο πρωτότυπο και φρέσκο όσο και το 1997. Το MDK 2 είναι άκρως διασκεδαστικό, δεν κουράζει καθόλου και το μόνο μειονέκτημα είναι κάποια μικρά προβλήματα clipping και μια ασάφεια στο χειρισμό όταν απαιτούνται κινήσεις ακριβείας. Δεν πρόκειται όμως για κάτι ουσιαστικό. Εκτός από save ανά πάσα στιγμή υπάρχουν μυριάδες αυτόματα checkpoints ώστε να εξαλειφθούν οι επαναλήψεις. Από εκεί και πέρα πρόκειται για σεμινάριο level design με τεράστια ποικιλία platform και shooting προκλήσεων που δε γίνονται ποτέ βαρετές ή επαναλαμβανόμενες. Οι εναλλαγές σκηνικών είναι συνεχείς και ο φρενήρης ρυθμός δεν κόβει πουθενά, τουλάχιστον με τον Kurt και το Max. Το puzzle μέρος από την άλλη παραμένει απολαυστικό μετά από τόσα χρόνια καθαρά λόγω του χιούμορ και της τρέλας του και μπορεί να σταθεί άνετα απέναντι σε οτιδήποτε.
Όποιος έχει ασχοληθεί με το Armed and Dangerous ή το Oddworld: Stranger’s Wrath θα βρεθεί σε γνώριμο περιβάλλον. Άλλες αλλαγές δεν υπάρχουν, πέρα από μερικές μετατροπές στη δυσκολία συγκεκριμένων σημείων και την ύπαρξη τεσσάρων επιλογών (Easy, Normal, Hard, Jinkies!). Επίσης δεν έχουν προστεθεί achievements ή άλλο υλικό, για όποιον ενδιαφέρεται για τέτοια πράγματα. Το MDK 2 λοιπόν επιστρέφει με ένα γερό λίφτινγκ και χωρίς να έχει χάσει τίποτα από τη μοναδικότητά του. Δεν είναι μια μουσειακή κυκλοφορία ούτε απευθύνεται αποκλειστικά στους φίλους της σειράς, μα αξίζει την προσοχή όλων και μπορεί να σταθεί απέναντι σε πολλά σύγχρονα παιχνίδια.
Προσφέρει ασταμάτητη δράση, πολύ χιούμορ και αρκετή πρόκληση, ενώ ουσιαστικά είναι τρία παιχνίδια σε ένα. Ο λόγος που δεν έφτασε την ίδια φήμη με άλλες σειρές είναι πως σχεδιαστικά ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του που κανείς δεν ήξερε πώς ακριβώς να το αντιμετωπίσει και τι ταμπέλα να του βάλει. Εκτός όμως από το ότι στέκεται πολύ καλά σήμερα, η ποιοτική δουλειά στον τεχνικό τομέα είναι οδηγός και για άλλες κυκλοφορίες, παρά τις όποιες ατέλειες.
Το παιχνίδι αυτό ήταν πραγματικά μπροστά από την εποχή του, κρίμα που το remake αυτό δεν εμφανίζεται και σε Xbox 360/PS3. Είχε κυκλοφορήσει και σε Wii πάντως.
Πω πω που το θυμήθηκαν,φοβερό art design το MDK πράγματι πολύ πρωτοποριακό για την εποχή του.
omg, που το ξέθαψαν?
τρομερο blast from the past..dreamcast εποχες..αχ captain hook nice nice..
lol
Αυτό είναι HD! Από τα πολυαγαπημένα μου games!!!