Ο Martin είναι ένας σχεδιαστής ιστοσελίδων που, μετά από το τέλος της σχέσης του, έχει γίνει φοβικός, βγαίνει ελάχιστα από το δωμάτιό του και προσπαθώντας να σπάσει αυτό το καβούκι και την ψηφιακή ζωή του αναζητά διάφορες διεξόδους - αρχίζει να φωτογραφίζει την πόλη, ασχολείται με το σκυλάκι που του άφησε αμανάτι η πρώην του... Η Marianna έχει σπουδάσει αρχιτέκτονας, εργάζεται σα διακοσμήτρια βιτρινών, φοβάται μεταξύ άλλων τα ασανσέρ, και μόλις έχει βγει από μια τετραετή σχέση που την αφήνει σε μεγάλη μοναξιά και απογοήτευση καθώς πέρασε τόσα χρόνια με το "λάθος" άνθρωπο.
Ας ξεκαθαριστεί κάτι. Δεν πρόκειται για αριστούργημα. Η αρχική ιδέα προέρχεται από μια πολυβραβευμένη μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη, και η μεταφορά της στη μεγάλη φόρμα έφερε κάποιο ξεχείλωμα. Η συνταγή περιλαμβάνει αρκετούς μονολόγους, πλάνα στο εσωτερικό μικρών σπιτιών και σε δρόμους, καθημερινές σκηνές της πόλης και άλλα τινά που στον ασυνήθιστο θεατή θα προκαλέσουν ανία, ειδικά από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια ιστορία πέρα από την καθημερινότητα δύο ανθρώπων με τα παροδικά φλερτ, τις μικρές στιγμές και το πώς βιώνουν τη συναισθηματική απομόνωσή τους.
Παρόλα αυτά όσοι αρέσκονται σε τέτοιες ταινίες θα τη βρουν συμπαθητική. Η γκρίζα φωτογραφία αποδίδει σωστά την αίσθηση της μουντής μεγαλούπολης, όπου οι ζωές κινούνται σε κουτάκια, ενώ η μελαγχολία συνυπάρχει με ένα διακριτικό, ανθρώπινο χιούμορ. Τα κενά του ξεχειλώματος έχουν καλυφθεί με εικαστικά αστικά πλάνα (για το απαραίτητο φολκλόρ του περιβάλλοντος μιας μεγάλης πόλης) και κάποιες ομφαλοσκοπικές σεκάνς που τουλάχιστον δεν ενοχλούν, αν και προσθέτουν ελάχιστα. Το καλό είναι πως το Medianeras καταφέρνει να βγάλει ανθρωπιά και συναίσθημα, απλά όχι ερωτικό.
Το θέμα του είναι πώς δύο άγνωστοι άνθρωποι μπορούν να κινούνται παράλληλα, να μοιράζονται τόσα κοινά στοιχεία και σκέψεις και παρόλα αυτά να μένουν ξένοι - η μεγάλη κατάρα κάθε μεγαλούπολης, είτε λέγεται Αθήνα είτε Buenos Aires είτε Λονδίνο. Οι δύο χαρακτήρες αναζητούν επικοινωνία σε τυχαίες γνωριμίες, στο Internet, σε τυφλά ραντεβού και προσπαθούν να δώσουν χρώμα και ουσία στις ζωές τους. Όσο και αν το ίδιο θέμα έχει αποδοθεί καλύτερα και με περισσότερη πρωτοτυπία, το αποτέλεσμα είναι αξιοπρεπές και διαφορετικό από το κλισέ «αγόρι συναντά κορίτσι». Σκηνοθετικά υπάρχει συνοχή και σαφής κατεύθυνση, κάτι καλό, και φαίνεται σε πολλά σημεία το χέρι του σκηνοθέτη. Οι απαλές μελωδίες που συνοδεύουν την ταινία είναι επίσης ταιριαστές.
Χωρίς λοιπόν να είναι κάτι το ιδιαίτερο ή πρωτότυπο, το Medianeras είναι μια τίμια, συμπαθητική ταινία για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Τα μειονεκτήματά της (κάπως αργή και, για κάποιους, χωρίς δομημένο σενάριο) δεν αρκούν για να χαλάσουν την τελική καλή εικόνα, αλλά και δεν επιτρέπουν αξιώσεις. Μια μικρής κλίμακας παραγωγή όμως που ευχαριστεί.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity