Ο Γκιλ λοιπόν, ονειροπόλος, ρομαντικός και παθιασμένος με το Παρίσι του 1920 είναι ένας επιτυχημένος χολιγουντιανός σεναριογράφος με ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, να γίνει λογοτέχνης. Οι προσπάθειές του μέχρι στιγμής όμως πέφτουν στο κενό. Όταν με τη μνηστή του Ινέζ ακολουθούν τους γονείς της στο Παρίσι σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, το πάθος του για την πόλη δυναμώνει και βρίσκει την τέλεια ευκαιρία να αναζητήσει έμπνευση. Το ζήτημα είναι πως η Ινέζ δε συμμερίζεται τις ονειροπολήσεις του και, όταν συναντήσουν τυχαία ένα φιλικό ζευγάρι, η σύγκριση με το διανοούμενο επιδειξία ξερόλα Πολ θα αποβεί σε βάρος του. Με το ρήγμα ανάμεσα στα μέλλοντα πεθερικά του και, κυρίως, τη μνηστή του, που γοητεύεται όλο και περισσότερο από τον «ανταγωνιστή» του, ο Γκιλ αποτραβιέται και περιπλανάται στο νυχτερινό Παρίσι. Και, κάποια στιγμή, ένα Πεζό του ’20 θα περάσει, ένα χαρούμενο πλήθος θα τον περιμαζέψει και θα καταλήξει να πίνει ποτά με το Φ.Σ. Φιτζέραλντ, να μιλά περί γραφής με τον Έρνεστ Χέμινγουέι, να δέχεται τις συμβουλές της Γερτρούδης Στάιν και να συναντά το Νταλί, το Μπουνιουέλ και ένα σωρό καλλιτέχνες που κινήθηκαν εκείνη την περίοδο στους ίδιους παριζιάνικους κύκλους.
Θυμάστε το «Πάρτυ» του Κηλαηδόνη; Κάπως έτσι! Και, ασφαλώς, ερωτεύεται την ερωμένη του Πικάσο γιατί ζωή και τέχνη δεν υπάρχει χωρίς τον έρωτα. Το όμορφο με το Midnight in Paris είναι πως λειτουργεί σε πολλά επίπεδα χωρίς να χάνει στιγμή την ελαφρότητά του, αφήνοντας το θεατή με ένα μόνιμο χαμόγελο. Από τη μια, ο σύγχρονος περίγυρος του Γκιλ αντιμετωπίζει το Παρίσι και την τέχνη που γεννήθηκε εκεί είτε σα σουπερμάρκετ κουλτούρας είτε σαν καθρέφτη αυτοεπιβεβαίωσης. Από την άλλη ο Γκιλ με την πρώτη ευκαιρία ανεβαίνει στο νυχτερινό magic bus ξεφεύγοντας από μια σχέση που αποκτά όλο και περισσότερες ρωγμές αλλά και μυθοποιώντας τελείως μια εποχή χωρίς να σκέφτεται τι ακριβώς κάνει. Πέρα από το σχόλιο για τη φυγή που υπάρχει, ο έρωτας είναι όπως πάντα καταλύτης και μάλιστα με πολύ τρυφερό τρόπο.
Όπως θα περίμενε κανείς ο ρομαντισμός είναι πανταχού παρών, με βόλτες στα παρισινά στενά, αποδράσεις εραστών και ταπεινά μπιστρό. Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα ο Γούντι Άλεν σαρκάζει και κυρίως αυτοσαρκάζεται με τις αναπαραστάσεις των διάσημων καλλιτεχνών και των ιδιοτροπιών τους, στήνοντας συνεχή κωμικά επεισόδια γύρω τους και το πώς λειτουργούσαν, δημιουργούσαν και φέρονταν.
Το κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας είναι το χιούμορ, ένα κωμικό στοιχείο διάχυτο παντού και γεμάτο από γούστο και καλαισθησία. Μπροστά στο σεναριογράφο, που βρίσκεται σε μεγάλα κέφια, ο σκηνοθέτης Γούντι έχει οπισθοχωρήσει και κινηματογραφεί εκ του ασφαλούς, σχεδόν συμβατικά. Συμβατικότητα υπάρχει και στο φινάλε όχι σαν κατάληξη μα επειδή δίνεται στο θεατή σα μασημένη τροφή. Χαλάλι του όμως. Η σκηνογραφία και η φωτογραφία είναι οι κατάλληλες, αναδημιουργώντας τα μικρά, βαρυφορτωμένα ποτοπωλεία και σπίτια της περιόδου και στήνοντας σκηνές αυθεντικού πάρτι εποχής.
Παρά το ρομαντισμό, τους συνειρμούς και την αναπαράσταση του ’20 δεν είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή το Παρίσι, όπως π.χ. το Paris, I love you. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκει στους ηθοποιούς. Ο Όουεν Ουίλσον σα Γκιλ είναι ιδανικός. Έχει ένα μόνιμα χαμένο ύφος και μια αμηχανία που, σε συνδυασμό με την απίθανη μύτη του, ταιριάζουν γάντι στο ρόλο του. Και ασφαλώς έχει ένα πηγαίο κωμικό ταλέντο που εδώ λειτουργεί πέρα από τις κωμωδίες που τον είχαμε συνηθίσει. Η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς σαν Ινέζ είναι επίσης πολύ καλή αν και δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ, καθώς έχει προϋπηρεσία σε ανάλογους ρόλους. Η Μαριόν Κοτιγιάρ, προσωπική αντιπάθεια του γράφοντος, εμφανίζεται σαν Αντριάνα, ερωμένη του Πικάσο, και αποδίδει σε μεγάλο βαθμό τη γοητευτική γαλλίδα του ’20. Την παράσταση όμως κλέβουν ο Έντριαν Μπρόντι σα Νταλί (ξεκαρδιστικός!) και η απόλυτα ερωτεύσιμη Λέα Σεϊντού σα σύγχρονη Γαλλίδα.
Η Κάρλα Μπρούνι, γνωστή και σαν κυρία Σαρκοζί, δεν κλέβει τίποτα αλλά είναι μια πολύ συμπαθής παρουσία σαν ξεναγός. Το Midnight in Paris λοιπόν δεν είναι ούτε βαθυστόχαστη σπουδή περί τέχνης ούτε ανάλαφρη κομεντί. Έχει νου, ένα διάχυτο ρομαντισμό και ένα ανάλαφρο ύφος που κανουν το θεατή να νιώθει μια ευφορία σπάνια. Είναι αλήθεια πως όσοι γνωρίζουν τη ζωή και το έργο των καλλιτεχνών που εμφανίζονται θα απολαύσουν την ταινία περισσότερο, μα όσοι δεν έχουν τόση επαφή δε θα νιώσουν αποξενωμένοι.
Είναι εφάμιλλο με το Vicky Christina Barcelona και το εντελώς διαφορετικό Match Point, μα πάνω απ’όλα είναι δημιουργικός, έξυπνος και ποιοτικός Γούντι, που εγγυάται μια πολύ όμορφη βραδιά. Συνοδευόμενη από ποτάκι με μουσική εποχής, παρακαλώ…
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Δεν χάνεται ταινία του Γουντι! Άλλωστε βγήκε και βλακειούλα το Colombiana, οπότε...
Ωραίο το review, ελπίζω να μην είναι πολύ εφάμιλλο του Vicky Christina Barcelona γιατί είναι η μόνη ταινία του Άλεν που με απογοήτευσε. Αλλά μια ερώτηση.....γιατί η αντιπάθεια στην Κοτιγιάρ ; Από την Εντίθ Πιάφ και μετά την παραδέχομαι απίστευτα. Ελπίζω να μην έγινα αδιάκριτος :)
Συγγνώμη, δε γούσταρες Χαβιέ Μπαρδέμ Λατίνο εραστή σε φάση "ελάτε κορίτσια να σας κεράσω ένα γλυκό βανίλια"? :D
Η Κοτιγιάρ είναι πολύ αξιόλογη ηθοποιός αντικειμενικά αλλά η φάτσα της μου κάθεται στο στομάχι υποκειμενικά. Πώς λέμε "γαλλική φινέτσα" ή "κορίτσι της διπλανής πόρτας"? Ε, μου βγάζει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ.
Είναι η αυριανή ταινία στο πρόγραμμά μου..Λατρεύω Allen..Είναι ο μόνος απο τον οποίο μπορώ να δω ρομαντική ταινία γιατί δεν την κάνει φτηνιάρικη και πιασάρικη..Ακόμα και όταν δεν αποφεύγει κάποια κλισέ δεν με ενοχλούν καθόλου..Έχει ένα διαφορετικό τρόπο να τα βγάζει προς τα έξω..Βέβαια Tobajaras μου τα χαλάς με την Κοτιγιάρ...χαχαχα...Μου αρέσει πάρα πολύ..έχει αυτό το κάτι ρε παιδί μου στις ερμηνείες τις...Περι ορέξεως βέβαια, εννοείται...
Ρομαντισμός, ανάλαφρο και μασημένη τροφή? Μάλλον έχει κοιμηθεί για τα καλά ο Πάνας μέσα του και έχει χάσει την φόρμα του ο Woody...
Αν η ταινία δεν έχει σαρκασμό, μηδενισμό και οργασμό, δεν είναι Woody... Έστω ένα ερωτικό τρίγωνο για να βγάλει την σεξουαλική του διαστροφή. Αν και μου έχει λείψει ο παλιός Woody, σίγουρα θα πάω να δω και αυτή την ταινία.
Πολύ καλό το review Γιάννη, αν και οι δηλώσεις σου είναι ιερόσυλες :P Η Κοτιγιάρ είναι μακράν ότι πιο γοητευτικό έχω δει στην μικρή και μεγάλη οθόνη...!
θα την δω αυτην..ναι παλι κοινοτυπος αλλεν παλι μια απο τα ιδια..αλλα εδω που τα λεμε μια ζωη τετοιες ταινιες κανει ο αλλεν..περιγραφικες ρομαντζαδα αναλαφρη ματια στης σχεσεις..μαρεσε ομως το τραιλερ και εχω καιρο να δω woody allen..
Είναι απο τις ταινίες που θέλω πολύ να πάω να δω στο σινεμά μετα απο τόσο καιρό.πολύ καλό review κ μόνο για τον Όουεν Ουίλσον κ Άλεν αξίζει να πάει κάποιος να την δεί.
Γιάννη,review για το 50/50 (την ταινία) δεν θα κάνεις?έχω διαβάσει πολλές καλές κριτικές κ θα ήθελα να δαιβάσω κ την δική σου γνώμη.
Την είδα χθές βράδυ. Κλασσικό στυλ του Woody Allen, όπου ο πρωταγωνιστής έχει ανησυχίες και ευαισθησίες γύρω απο την τέχνη, μια ευρωπαϊκή πόλη παρουσιάζεται σαν ιδανικός τόπος διαμονής ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, πολλές όμορφες γυναίκες που έλκονται από τον ευαίσθητο και γλυκανάλατο άντρα πρωταγωνιστή κ.λ.π. Βλέπεται αλλά παρέχει (όπως πάντα) την οπτική του Woody Allen για τον κόσμο (που θα ήθελε να ζει): αν είσαι ευαισθητούλης, ρομαντικούλης και μέσα στα καλλιτεχνικά, έχεις και ωραίες γυναίκες γύρω σου και θέλεις να ζεις σε σοφίτα 2x2, χωρίς να χρειάζεται να παράγεις οποιοδήποτε χρήσιμο έργο. Ωρέ που πάμε ρε... http://www.youtube.com/watch?v=Tr1JPeAW3M8
Kamasoutra για το 50/50 θα το προσπαθήσω όταν υπάρξει δημοσιογραφική προβολή. Είναι στα προσωπικά υπ'όψιν, όπως και το About Kevin. Το τελευταίο ψάξτο.
Jedah ελπίζω να μη σε παραπλάνησε η κριτική μου, αν δε σου αρέσει ο Γούντι Άλλεν το Mifnight in Paris αποκλείεται να σου άλλαζε γνώμη :) Ο Owen Wilson είναι επιτυχημένος στη δουλειά του πάντως (χολιγουντιανός σεναριογράφος), απλά θέλει να γίνει μεγάλος συγγραφέας.
[Απόπειρα να μαζευτεί σινεφίλ παρέα για κουβέντα] Επίσης για κινηματογραφικές συζητήσεις υπάρχει αντίστοιχο τμήμα στο forum [Απόπειρα να μαζευτεί σινεφίλ παρέα για κουβέντα]
Μέσα για σινεφίλ συζήτηση. Επίσης περιμένω review για το melancholia όταν βγει !
@Tobajaras Όχι εννοείται ότι δεν με παραπλάνησες γιατί πήγα να την δώ χωρίς να σε έχω διαβάσει. Αλλά και να το είχα διαβάσει, ο γλυκανάλατος παραλογισμός κάποιων ταινιών του Woody Allen μου είναι γνωστός.
Η ταινία ήταν εξαιρετική. Μουσική και εικαστική πανδαισία πλαισίωναν το άρωμα του Παρισιού. Τα πρόσωπα επιλεγμένα ένα και ένα, νιώθεις να τα γνωρίζεις και ε΄συ από κοντά μαζι με τον πρωταγωνιστή. Γενικά μου άφησε την εντύπωση του συνταξιδιώτη και όχι του θεατή. Είχα πολύ καιρό επίσης να ερωτευτώ soundtrack σε παρόμοιο ύφος. Ειδικά αν ανήκετε στον χώρο τον τεχνών θα απολαύσετε το ταξίδι πολύ περισσότερο.
Τα σέβη μου στον αρθογράφο για την εξαιρετική κριτική του!
δεν εχω δει πιο βαρετη ταινια στη ζωη μου....
Παρίσι , Γαλλια , Ρομαντζο ..τι αλλο να θες απο μια ταινια για να δακρυσεις κατι ωραιες βραδιες του χειμωνα..... πολυ ομορφη ταινια ... αγαπω και αυτη την ηθοποιο που πρωταγωνιστει παρα πολυ..ασχετως με το χρωμα των μαλλιων της :P