Η τεχνολογία λοιπόν στην οποία βασίζεται η μέθοδος απεικόνισης 3D του Nintendo 3DS έχει αναπτυχθεί από τη Sharp και βασίζεται σε μια συσκευή ονόματι parallax barrier που τοποθετείται ακριβώς πάνω από την κανονική οθόνη LCD. Η τεχνική αυτή είναι γνωστή εδώ και... έναν αιώνα αλλά αυτό που πέτυχε η Sharp είναι η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε 2D και 3D απεικόνισης. Άλλωστε, αυτό είναι και το βασικό πλεονέκτημα που διαθέτει το Nintendo 3DS, αφου επιτρέπει στο χρήστη να ενεργοποιήσει ή απενεργοποιήσει την απεικόνιση 3D καθώς και να ρυθμίσει το βάθος της ψευδοτρισδιάστατης εικόνας που δημιουργείται. Γιατί αν το 3DS κυκλοφορούσε με τη λειτουργία 3D μονίμως ενεργοποιημένη (όπου πιθανώς να κόστιζε και λιγότερο) σίγουρα δε θα ενδιέφερε τόσο πολύ κόσμο.
Η απεικόνιση στερεοσκοπικού 3D, σε όλες τις τεχνολογίες, αξιοποιεί το ίδιο τρικ που μπερδεύει τον εγκέφαλό μας: μεταφέρει σε κάθε μας μάτι μια διαφορετική εικόνα του ίδιου θέματος, με αποτέλεσμα όταν αυτές οι εικόνες συνθέτονται στο μυαλό μας, να δημιουργείται η αίσθηση του βάθους. Οι τεχνικές είναι πολλές και μια από αυτές είναι η χρήση ενός parallax barrier. Σκεφθείτε μια κανονική LCD οθόνη η οποία το μοναδικό πράγμα που έχει μπροστά της είναι το εξωτερικό γυαλί. Το parallax barrier είναι μια ειδική επιφάνεια που τοποθετείται ανάμεσα στο γυαλί και στην LCD οθόνη, με σκοπό να ξεχωρίζει τις δυο πολωμένες εικόνες που ταυτόχρονα απεικονίζονται από πίσω, στέλνοντας κάθε μια σε διαφορετικό μάτι. Ακριβώς αυτό κάνουν και τα 3D γυαλιά, είτε μιλάμε για τα ενεργά των σύγχρονων τηλεοράσεων είτε μιλάμε για όλων των ειδών τα παθητικά. Ουσιαστικά, αυτό που συμβαίνει είναι να αλλάζει ελαφρώς η κατεύθυνση του φωτός με αποτέλεσμα, όταν το οπτικό μας πεδίο βρίσκεται στο κατάλληλο σημείο, κάθε μάτι μας βλέπει διαφορετική εικόνα και ο εγκέφαλος σχηματίζει τη τρισδιάστατη ψευδαίσθηση.
Στην περίπτωση της τεχνολογία που χρησιμοποιεί το 3DS το επιπλέον κέρδος είναι ότι το parallax barrier είναι ενεργό. Ουσιαστικά αποτελείται από μια οθόνη LCD (πάνω από τη κανονική), της οποίας τον έλεγχο έχουμε μέσω του 3D slider της συσκευής. Όταν η οθόνη αυτή είναι απενεργοποιημένη, τότε βλέπουμε μόνο 2D περιεχόμενο, αφού αφήνει να εμφανίζεται η εικόνα της πραγματικής οθόνης. Όταν όμως το ενεργό parallax barrier ενεργοποιηθεί, τότε αναλαμβάνει τον έλεγχο για το τι θα εμφανίζεται και έτσι δημιουργούνται οι τρεις διαστάσεις, με το διακόπτη να επιτρέπει τον έλεγχο του βάθους, αφού στην ουσία αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται ο διαχωρισμός των δυο ξεχωριστών εικόνων. Το αποτέλεσμα της τεχνικής αυτής είναι αντίστοιχο με τα 3D αυτοκόλλητα που όλοι μας έχουμε δει ανά καιρούς (που δείχνουν ξεχωριστή εικόνα ανάλογα με τη γωνία που τα παρατηρούμε και συνολικά αποφέρουν κάτι σαν κινούμενο image) και εδώ είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της τεχνολογίας.
Είναι σχεδιασμένη με τέτοιο τρόπο που το οπτικό μας πεδίο πρέπει να είναι «κλειδωμένο» σε συγκεκριμένο σημείο, εκεί δηλαδή που το θέλει η οθόνη και οποιαδήποτε απόκλιση από την ιδανική θέση, μας βάζει να βλέπουμε είτε τη μια είτε την άλλη από τις δυο ξεχωριστές εικόνες που δημιουργεί το parallax barrier. Γι’ αυτό άλλωστε αναφέρεται στις οδηγίες χρήσης πως τα μάτια μας πρέπει να έχει σε συγκεκριμένη απόσταση από την οθόνη, ενώ είναι αδύνατο οι γύρω μας να δουν το τρισδιάστατο αποτέλεσμα που βλέπουμε εμείς. Για όσους θα ήθελαν μια ακόμα περισσότερο τεχνική ανάλυση, προτείνουμε να διαβάσετε το http://sysdoc.doors.ch/SHARP/Sharp%20IDRC_00_P45.pdf το οποίο είναι αρκετά αναλυτικό.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity