To Quickplay είναι το κυρίαρχο mode της παραγωγής, προσφέροντας δεκάδες mini games με πρωταγωνιστές τα παλαβά κουνελάκια αλλά και τον ίδιο τον παίκτη. Δύναται να επιλεχθεί τυχαία ή επιλεκτική αναπαραγωγή των δοκιμασιών αυτών, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα συμμετοχής περισσότερων παικτών, τόσο σε συνεργατικό όσο και σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Κάποια από τα mini games δε διακατέχονται από βάθος ή καινοτομία, καταλήγοντας να μην προσφέρουν την απαραίτητη διασκέδαση ενώ, κάποια άλλα, ολοκληρώνονται σε χρόνο λιγότερο και από την οθόνη loading. Το Enternity όμως ξεχώρισε μερικά από τα δεκάδες mini games που παρέχονται: το Guitar Zero, είναι η καλύτερη διαδραστική μίμηση που θα μπορούσε να δημιουργηθεί για το Guitar Hero!
Μέσω του Kinect, εμφανίζεται στην οθόνη μία ψηφιακή κιθάρα, την οποία μπορεί να ελέγξει ο παίκτης και να την παίξει με τις πιο άγριες ροκ διαθέσεις, προσελκύοντας όσο το δυνατόν περισσότερα Rabbids. Επιπλέον, το Big Brother βάζει τον παίκτη να κάνει διαφόρων ειδών φιγούρες, αναγκάζοντάς τον να κρυφτεί την κατάλληλη στιγμή για να μην τον δουν τα Rabbids, ενώ το Cinderella βάζει τον άμοιρο παίκτη να σέρνεται στο πάτωμα και να καθαρίζει το χαμό που προκαλούν τα παλαβιάρικα τρωκτικά. Οι προτάσεις που ξεχωρίζουν δε σταματούν εδώ, καθώς οι χρήστες θα βαλθούν να σταματήσουν έναν τεράστιο κουνελο-Γκοτζίλα, θα προσπαθήσουν να χωρέσουν σε σκιώδεις φιγούρες για να τρομάξουν τα Rabbids, θα παίξουν Arcanoid ενώ, άξιο αναφοράς είναι πως ένα από τα διάφορα games, θύμισε στο Enternity τα Lemmings!
Το Party Mode έχει λιγότερες προτάσεις, αλλά επιτρέπει τη συμμετοχή 3 έως και 16 παικτών. Σκοπός του εν λόγω mode είναι να κερδίσει ο καλύτερος παίκτης, αναγκάζοντας τους ηττημένους να υποβληθούν σε μία σειρά από ξεκαρδιστικές και εξευτελιστικές δοκιμασίες που επιτρέπουν στους άλλους παίκτες να τις βαθμολογήσουν αναλόγως και, αν μη τι άλλο, αυξάνουν το ανταγωνιστικό πνεύμα. Τέλος, το My Raving Rabbid χρησιμοποιεί το χώρο του παίκτη για να συναναστραφεί με τα Rabbids, σα να ήταν δικά του κατοικίδια. Με τους πόντους που έχει συλλέξει από τα mini games μπορεί να αγοράσει αντικείμενα και να τα χρησιμοποιήσει ή και να βγει ακόμα φωτογραφία με το σαλεμένο του κατοικίδιο και να τη μοιραστεί online με τους φίλους του.
Υπάρχουν στιγμές που το γέλιο ρέει άφθονο και κάποιες από τις δοκιμασίες που προσφέρει η παραγωγή είναι ξεκαρδιστικές σε σημείο που δεν μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά με το γραπτό λόγο, καθότι πρέπει να το ζήσει κανείς για να το εμπεδώσει. Ακόμα, παρέχεται και συλλογή album με φωτογραφίες που τράβηξε το Kinect τον παίκτη κατά τη διάρκεια του gameplay, οι οποίες οδηγούν στην κορύφωση του γέλιου! Δυστυχώς, όμως, το μεγαλύτερο πλήγμα του Alive & Kicking είναι ο ίδιος ο χειρισμός, το Kinect δηλαδή. Η ακριβής απόκριση και ο συγχρονισμός πολλές φορές απουσιάζουν, καταστρέφοντας ό,τι θέλησε να προσφέρει η Ubisoft. Το περιφερειακό δίνει την εντύπωση πως απουσιάζει και χάνει πολλές από τις κινήσεις του παίκτη, μη ανταποκρινόμενο στις εντολές που δέχεται.
Ακόμα και κατά την πλοήγηση στα menus η κατάσταση είναι χαοτική, τόσο, που ο παίκτης θα αναγκαστεί να πιάσει το χειριστήριο για να περιηγηθεί σωστά στις επιλογές που τον ενδιαφέρουν. Ο οπτικός τομέας είναι παραπάνω από ικανοποιητικός και, μάλιστα, δε βασίζεται μόνο στο χώρο του ίδιου του παίκτη αλλά, αντιθέτως, προσφέρει αξιοπρεπέστατα γραφικά, πλούσια και φωτεινά χρώματα αλλά και ευχάριστα concepts. Εκεί που η... μπάλα χάνεται είναι στον τομέα του ήχου, αφού κατακλύζεται από αδιάφορα μουσικά θέματα αλλά και από ένα συνεχές κι επαναλαμβανόμενο BWAAAAAAAAAAAAAAAAA (το μοναδικό μέσο επικοινωνίας των Rabbids)!
Εν κατακλείδι, το Raving Rabbids: Alive & Kicking, παρουσιάζει μία καλή ιδέα, η οποία -δυστυχώς- δεν καταφέρνει να αναπτυχθεί σωστά λόγω της απουσίας ποιότητας και φαντασίας σε κάποια από τα mini games ενώ, τελικά, καταστρέφεται από την ανακρίβεια του περιφερειακού που αντιπροσωπεύει: του ίδιου του Kinect. Σα να μην έφταναν τα παραπάνω, ο τίτλος καταδικάζεται και από την πενιχρή αντοχή του στο χρόνο, μιας και ένα Σαββατοκύριακο αρκεί για να δείξει ότι έχει να προσφέρει, ενώ και το χρηματικό αντίτιμο που απαιτεί είναι ιδιαίτερα υψηλό για αυτά που τελικά παραδίδει...
Είχε τη φάση του μέχρι το demo όμως...
Και αυτό το τραγικό franchise ήταν η αιτία για να "σκοτώσουν" τον Rayman στη Ubisoft. Ω ΘΕΟΙ!!!