Είναι προφανές από το πρώτο λεπτό πως ο σκηνοθέτης Shaun Levy ήθελε να γυρίσει μια διασκεδαστική, ενδιαφέρουσα ταινία χωρίς όμως να ξεπέσει στις συμβάσεις και τις ευκολίες είτε των δραμάτων είτε των περιπετειών. Το Real Steel είναι πάνω απ’ όλα μια ταινία ολοκληρωμένη, με όλα τα στοιχεία που κάνουν μια αφήγηση να χαρακτηριστεί πλήρης: προσγειωμένο χιούμορ, μικρές δόσεις συναισθήματος να φτάνουν στο συναισθηματισμό, σφιχτοδεμένη πλοκή και άρτιοι χαρακτήρες και κυρίως μπόλικα ρομπότ να πλακώνονται στις μπουνιές χωρίς η δράση να καπελώνει την ταινία. Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι η αφήγηση της σχέσης πατέρα - γιου, που ξεκινά καταναγκαστική για να γίνει σχέση ουσίας.
Αντί για εξομολογήσεις εκ βαθέων, αγκαλιές, κλάματα και ισχυρά συναισθηματικά σοκ, ο θεατής βλέπει βαθμιαία το πόσα πολλά κοινά στοιχεία έχουν οι δυο τους, πόσο όμοια φέρονται και το πώς μια κατά βάση επαγγελματική πορεία (και όχι ένας αγώνας να ξεφύγουν από «τον κακό τους εαυτό») τους κάνει να έρθουν πιο κοντά. Το χιούμορ διαφαίνεται με έξυπνα σκηνοθετικά πλάνα και ευρήματα αλλά και μέσα από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, ειδικά του Jackman στο ρόλο του χειριστή Charlie Kenton που ξεκάθαρα το διασκεδάζει. Ένας τύπος καταφερτζής, ενθουσιώδης, παρορμητικός που βρίσκεται απέναντι σε έναν πανέξυπνο, ξεροκέφαλο πιτσιρικά (Dakota Goyo) που του μοιάζει υπερβολικά. Η Evangeline Lilly (η γνωστή και ως Kate του Lost) είναι μια πολύ ευχάριστη παρουσία που διαφέρει από την κλασσική «γλάστρα» των αμερικανικών παραγωγών.
Όσο ενδιαφέροντες είναι οι χαρακτήρες άλλο τόσο ενδιαφέρουσα είναι και η δράση. Εδώ έχουμε ξεκάθαρα μεγάλα ρομπότ να πλακώνονται στις μπουνιές, και μάλιστα αρκετά συχνά. Με την πλοκή να ξεκινάει από παράνομους αγώνες και να καταλήγει σε έναν αγώνα για τον παγκόσμιο τίτλο οι τενεκεδένιοι κουβάδες που περνάνε από την οθόνη είναι και πολύ διαφορετικοί και όσο χρειάζεται εξεζητημένοι. Αυτό που ξεχωρίζει το Real Steel είναι πως δεν καταλήγει σε καρτούν ή κωμωδία, χωρίς όμως να πηγαίνει προς την αχρείαστη δραματικότητα. Δεν υπάρχει κανένα κόμπλεξ πουθενά γύρω από το θέμα και το πώς αυτό θα πλασαριστεί. Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία υπογραμμίζουν με ένταση το κάθε στιγμιότυπο, προσθέτοντας χιούμορ, πάθος, ένταση και νεύρο.
Χαρακτηριστική είναι η συνάντηση του Kenton με το γιο του αλλά και η πάλη του ιαπωνικού ρομπότ που αγοράζουν. Η μουσική του Dannie Elfman αποτελείται από μεγάλη γκάμα ακουσμάτων. Heavy rock, rap, groovy και ambient θέματα, μπιτάτες μελωδίες, πανηγυρικές μουσικές έχουν τόση ποικιλία όση και τα τεκταινόμενα, και δένουν πάντα με τη δράση. Όλοι ξέρουμε το «Rocky», σωστά; Και όλοι θυμόμαστε το «Τζουμαρού» από τα παιδικά μας χρόνια, έτσι;
Αν συνδυάσει κανείς τα θετικά τους και κανένα από τα αρνητικά με μια δόση καλώς εννοούμενης ελαφρότητας είναι πολύ κοντά στο τι είναι το Real Steel - και θα έχει ήδη βγάλει εισιτήρια. Όσοι δεν έχουν πειστεί ακόμα ή δεν έβλεπαν «Τζουμαρού», αξίζει τον κόπο να φανούν τολμηροί και θα ανταμειφθούν με μια πολύ ευχάριστη ταινία που συνδυάζει τα πάντα στις σωστές δόσεις. Και έχει και ρομπότ. Τι άλλο θέλετε;
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity