H λογική έλεγε ότι χάρη στους δύο αναλογικούς μοχλούς, η εμπειρία που θα προσέφερε το Resistance: Burning Skies θα ήταν μοναδική. Και κάτι τέτοιο ισχύει, μέχρι ένα βαθμό τουλάχιστον. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία μας οδηγεί στον Αύγουστο του 1951 και την επίθεση των Chimera στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ, τοποθετώντας το Burning Skies χρονικά ανάμεσα στα δύο πρώτα μέρη της σειράς. Ο Tim Riley εργάζεται ως πυροσβέστης και βάζει ως στόχο να προστατέψει αρχικά τη ζωή του και τη ζωή των μελών της οικογένειάς του και στη συνέχεια να βοηθήσει την ανθρωπότητα, αντιμετωπίζοντας την εξωγήινη φυλή. Το γεμάτο κλισέ σενάριο καλύπτει τα απολύτως βασικά (τι έχει συμβεί, γιατί μάχεται ο ήρωας, τι προσπαθεί να πετύχει), την ώρα που οι βασικοί χαρακτήρες είναι σχεδόν αδιάφοροι (ακόμη και ο πρωταγωνιστής), ενώ οι υπόλοιποι δείχνουν εντελώς επίπεδοι.
Ο τίτλος εκμεταλλεύεται όλα τα χαρακτηριστικά που τον έχουν κάνει γνωστό και οι φίλοι της σειράς θα έρθουν μπροστά σε γνώριμα σκηνικά. Chimeran κάθε μορφής έχουν πλημμυρήσει κάθε περιοχή και στρατιωτική εγκατάσταση και με τη χρήση μίας γκάμας όπλων, ο Riley προσπαθεί να τους εξοντώσει και να φτάσει στον τελικό «κακό». Οι εχθροί εμφανίζονται κλασικά ανά κύματα και ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που ο παίκτης θα έρθει αντιμέτωπος με ξεχωριστές μονάδες, σε όλη τη διάρκεια του κεντρικού story. Η λογική της κάλυψης είναι αυτή που θα δώσει τη λύση και η δομή των επιπέδων προσφέρει σε πολλά σημεία τέτοια δυνατότητα, την ώρα που ακολουθεί απλά τη λογική «διάδρομος-στενό πέρασμα-μεγάλο άνοιγμα- διάδρομος».
Η ποικιλία των όπλων είναι σχετικά ικανοποιητική με γνωστά από τα προηγούμενα μέρη της σειράς να εμφανίζονται και να μπορούν να αναβαθμιστούν (με τη χρήση ειδικών μπλε κύβων που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλα τα επίπεδα και επιτρέπουν στον παίκτη να βελτιώσει το όπλο του σε συγκεκριμένους τομείς). Μην περιμένετε επιδόσεις τύπου Resistance 3, ωστόσο υπάρχουν λύσεις για… κάθε πρόβλημα τόσο σε επίπεδο μακρινών αποστάσεων, όσο και σε κοντινών. Μεγαλύτερη βοήθεια προσφέρει στον παίκτη το secondary fireπου σε μερικές περιπτώσεις είναι πανίσχυρο και μπορεί να εξοντώσει πολλούς αντιπάλους με μία… σφαίρα.
Ο μηχανισμός του shooting έρχεται με τις κλασικές βοήθειες (aim assistance), ενώ ο έλεγχος του ήρωα γίνεται όπως ήταν φυσικό με τους δύο αναλογικούς μοχλούς, την ώρα που σε ελάχιστα σημεία θα χρησιμοποιήσετε και τις διάφορες εντολές που εμφανίζονται στην οθόνη και απαιτούν πάτημα σε μία από τις δύο επιφάνειες αφής (οθόνη και rear touch panel). Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που ένα όπλο θα ενισχυθεί σοβαρά από το πάτημα στην οθόνη (όπως το Bullseye που «κλειδώνει» τους αντιπάλους), κάτι που σαφέστατα και δείχνει ότι ήταν προσθήκη για την προσθήκη. Πέραν αυτού, απαιτεί και σωστό συγχρονισμό και θέλει κάποια λεπτά για να τη συνηθίσει ο παίκτης.
Μέσα από το 6ωρο campaign είναι εμφανές ότι ο τίτλος δεν στόχευε στο να πετύχει το κάτι αξιόλογο πέραν του να προστεθεί στη λίστα των first person shooters που θα μπορούν να αξιοποιούν το βασικότερο πλεονέκτημα του PS Vita, τους δύο αναλογικούς μοχλούς. Στο μέτριο campaign έρχεται να κολλήσει και η τεχνητή νοημοσύνη που δεν καταφέρνει σε κανένα σημείο να δημιουργήσει τη σχετική ένταση. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω και την απλοϊκότατη απεικόνιση του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων, που σε καμία περίπτωση δεν μας αφήνει να ισχυριστούμε πως πρόκειται για ένα τίτλο που προσφέρεται όπως το περιμέναμε, καθώς και τα τρελά spikes στη δυσκολία ολοκλήρωσης συγκεκριμένων αποστολών. Στα του ήχου τώρα, οι… παρατηρητικοί παίκτες θα εντοπίσουν αρκετά κενά (δεν ακούγεται τίποτα!), ενώ το soundtrack κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα με την απαραίτητη ένταση.
To campaign έρχεται να ολοκληρώσει ένα multiplayer τμήμα που προσφέρει τρία βασικά modes (Deathmatch, Team Deathmatch και Survival) με ένα μικρό όγκο χαρτών που ωστόσο καταφέρνουν να σταθούν επάξια. Ο σχεδιασμός τους είναι καλός με πολλά σημεία που μπορούν να δώσουν προβάδισμα σε όποιον τα εντοπίσει πρώτος, ενώ η υποστήριξη έως και 8 παικτών ανά session είναι σημαντική. Από πλευράς σταθερότητας των servers, φαίνεται πως η Sony ψάχνεται, αφού ανά περιόδους ζήσαμε σημαντικό αριθμό αποσυνδέσεων, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα αντιληφθήκαμε ότι κοβόταν και ο ήχος!
To Resistance: Burning Skies αποδεικνύει ότι η Sony χρειαζόταν άμεσα ένα first person shooter που θα είναι γνωστό στο ευρύ κοινό για να αρχίσει να εμπλουτίζει αυτή την κατηγορία τίτλων στο PlayStation Vita. Η Nihilistic έχει εκμεταλλευτεί γνωστά χαρακτηριστικά της σειράς, χωρίς ωστόσο να προσφέρει το κάτι παραπάνω στον τίτλο που αναγκαστικά κινείται στην μετριότητα. Η χρήση των δύο αναλογικών μοχλών είναι το μοναδικό θετικό για το σύστημα και τον ίδιο τον τίτλο, ωστόσο το μετριότατο ΑΙ, τα φτωχά οπτικά εφέ και η συχνή επανάληψη αναγκάζουν τον τίτλο να κινηθεί σε ρηχά νερά…
Οι fans «απειλούν» να παρακάμψουν το PS6 και να στραφούν σε gaming PCs
Πέρασε και δεν ακούμπησε...
Κρίμα....Το περίμενα καλύτερο....
Αθλιο ΑΘλιο ΑΘΛΙΟ!!!!! Ισως οτι χειροτερο εχει κυκλοφορησει στο Vita!!!!!!!
Επισης πιστευω οτι το 5.5 ειναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ μεγαλος βαθμος για αυτη τη μετριοτητα......