Βρισκόμαστε στο 1969. Ο Jake Conway, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, μόλις έχει επιστρέψει από τον πόλεμο του Βιετνάμ, θέλοντας να συνεχίζει τη ζωή του σε ένα διαφορετικό ρυθμό, χαλαρά, απολαμβάνοντας τις μικρές χαρές. Τα πράγματα, όμως, δεν κυλούν όπως θα ήθελε και όλα αλλάζουν όταν μια συμμορία σκοτώνει το μικρό του αδερφό μπροστά στα μάτια του. Αφορμή ήταν το δερμάτινο γιλέκο του πατέρα τους που φορούσε, ο οποίος άνηκε σε αντίπαλη συμμορία. Έτσι, ο Jake ορκίζεται να εκδικηθεί το θάνατο του αδερφού του, σε ένα ταξίδι γεμάτο βία και φυσικά… μηχανές! Η βασική ιδέα του τίτλου βασίζεται σε ένα συνδυασμό της σειράς Sons of Anarchy με το εκπληκτικό Road Rash, ενώ το σενάριο μας προϊδεάζει για ένα πολύ διασκεδαστικό παιχνίδι, όπως ακριβώς και τα trailers που έχουν κυκλοφορήσει.
Ο συνδυασμός, όμως, όλων των στοιχείων και η υλοποίηση της βασικής ιδέας φέρνει τραγικά αποτελέσματα. Ο παίκτης θα «τρομάξει» από την προχειροδουλειά που έχει γίνει από το πρώτο κιόλας λεπτό. Τα κακοφτιαγμένα cut-scenes που αναλαμβάνουν να μας εξηγήσουν την ιστορία συνοδεύονται από απαίσιο voice-acting, που κάνει κάκιστες δουλειές του πρόσφατου παρελθόντος να διεκδικούν Oscar. Πρόκειται για μια πραγματικά τόσο κακή δουλειά, με ηθοποιούς που αδυνατούν να αποδώσουν σωστά τους χαρακτήρες, χωρίς κανένα πάθος, ενώ ακόμα και όταν ο μικρός δολοφονείται ο Jake ακούγεται λες και δεν τρέχει τίποτα και όλα κυλούν ομαλά. Οι ανούσιοι διάλογοι, τα ασυγχρόνιστα στόματα και οι άσχετες μουσικές επιλογές συνθέτουν το χειρότερο ηχητικό αποτέλεσμα που έχουμε δει σε αυτή τη γενιά.
Όσο και να θέλουμε να απολαύσουμε την ωμή βία στο κακοφτιαγμένο σύστημα μάχης του παιχνιδιού, ο ίδιος ο τίτλος δε θα μας αφήσει! Τα άσκοπα cut-scenes σταματούν τη δράση διαρκώς, ενώ είναι τόσα πολλά που θα περάσουμε περισσότερη ώρα σε αυτά παρά στο gameplay. Μάλιστα, δεν είναι λίγες οι φορές που υπάρχει ένα αγεφύρωτο κενό στην ιστορία ανάμεσα στη δράση και στα cut-scenes που απλά βρισκόμαστε στο δρόμο, καβάλα στη μηχανή μας, χωρίς καμία συνοχή στην ιστορία.
Οι μάχες μεταξύ των choppers δε θα μπορούσε να είναι πιο γραμμική. Απλώς περιμένουμε πότε θα έρθει δίπλα μας κάποιος εχθρός (από το πουθενά, χωρίς κανένα νόημα) για να ξεκινήσει μια μικρή σειρά από QTEs για να τον εξουδετερώσουμε. Η οδήγηση; Όπως και του Fast & Furious: Showdown, κάνει το SEGA Rally να μοιάζει simulation… Καλούμαστε να αποφύγουμε διαρκώς, άσκοπα και χωρίς κανένα νόημα εμπόδια, όπως κορμοί δέντρων και βυτιοφόρα που έχουν κλείσει το δρόμο, λες και θα ήταν ποτέ δυνατόν σε ένα μικρό δρόμο να υπάρχουν κάθε δέκα μέτρα προβλήματα, εργασίες ή εμπόδια.
Μοναδική ελπίδα για μια μικρή διασκέδαση στο παιχνίδι είναι οι στιγμές που αυτό μετατρέπεται σε third-person action. Βέβαια, το σύστημα κάλυψης δε λειτουργεί σχεδόν ποτέ σωστά και θα αρκεστούμε στο να κρυβόμαστε πίσω από τείχους για να αποφύγουμε τα πυρά των εχθρών, ενώ και η Α.Ι. βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Οι αντίπαλοι συμμορίτες δε μπαίνουν καν στον κόπο να κρυφτούν και τις περισσότερες φορές ορμάνε προς το μέρος μας, κάνοντας τη δουλειά μας αρκετά πιο εύκολη. Ο οπτικός τομέας του Ride to Hell: Retribution θα λέγαμε πως ανήκει σε παιχνίδι για το PlayStation 2. Μάλιστα, για εκείνη την εποχή, το παιχνίδι θα μπορούσε να ήταν ένα από τα καλύτερα. Εν έτη 2013 όμως, με το μισό πόδι στη νέα γενιά, δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση τέτοια πτώση στα frames και τόσο επαναλαμβανόμενο περιβάλλον.
Συνοψίζοντας, το Ride to Hell: Retribution είναι μια τεράστια απογοήτευση. Η δράση που προσφέρει το παιχνίδι διαρκεί λιγότερο από τα αμέτρητα cut-scenes και τα τεράστια loading times, ενώ οι επαναλαμβανόμενες αποστολές χωρίς ξεκάθαρα objectives θα κουράσουν τον παίκτη από την πρώτη στιγμή. Είναι απορίας άξιο το πως ένας τέτοιος τίτλος κατάφερε να περάσει τις δοκιμές, πρώτα της Deep Silver (σαν publisher) και μετά της Microsoft.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity