Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, το Shadowrun Returns έχει tactical turn-based μάχες με ισομετρική προοπτική. Κάθε πλευρά κινείται εναλλάξ μέσα σε grids για κάθε μέλος, ενώ τα action points χρησιμεύουν για σχεδόν όλες τις ενέργειες στο χώρο. Δεν υπάρχουν initiate rolls ή αυστηρή σειρά - ο παίκτης μπορεί να κινήσει ένα μέλος της ομάδας σε ένα σημείο, να παίξει με άλλο μέλος και να επιστρέψει στο πρώτο μέσα στο ίδιο turn για όσο αυτά έχουν action points. Ο παίκτης μπορεί να καλυφθεί στο χώρο πίσω από αντικείμενα και να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον (πόρτες, τερματικά κλπ). Το σύστημα summoning περιλαμβάνει drones που τα ελέγχουν εξειδικευμένοι riggers και παραδοσιακά elementals που τα καλούν σαμάνοι. Ο παίκτης επιλέγει πόσα action points θα έχει το summon στην αρχή κάθε γύρου, με κίνδυνο να στραφεί εναντίον του ή να εξαφανιστεί. Το ιδιαίτερο στοιχείο είναι το hacking - οι λεγόμενοι deckers μπορούν να συνδεθούν σε υπολογιστές με τα datapads τους και να κινηθούν σε ένα ψηφιακό κόσμο, το λεγόμενο Matrix, όπου αποκτούν πρόσβαση σε πληροφορίες και αντιμετωπίζουν...antivirus. Όσο περισσότερο μένουν συνδεδεμένοι σε ένα σύστημα τόσο αυξάνεται το επίπεδο συναγερμού, με πολλά και ισχυρά προγράμματα να εμφανίζονται όταν ανάψει το κόκκινο φωτάκι. Για την αλληλεπίδραση με άλλους χαρακτήρες έχουν εισαχθεί τα λεγόμενα etiquettes, τα οποία ξεκλειδώνουν αυξάνοντας το charisma και δίνουν νέες επιλογές στους διαλόγους. Άλλες επιλογές εμφανίζονται ανάλογα με τα skills του παίκτη. Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει μια καλή συλλογή από πιστόλια, καραμπίνες, πολυβόλα, τυφέκια, πανοπλίες, σπαθιά, χειροβομβίδες ρόπαλα, ξόρκια, αλλά και μηχανικά εμφυτεύματα. Αξίζει να σημειωθεί πως παρέχοντα προγράμματα και εξοπλισμός τόσο για το matrix όσο και για μάγους και summoners.
Από την πρώτη στιγμή είναι απολύτως εμφανής η προσπάθεια της Harebrained Studios να αποδώσει όσο πληρέστερα και ακριβέστερα γίνεται την ατμόσφαιρα και το στήσιμο ενός Shadowrun campaign. Το παιχνίδι είναι πανέμορφο. Οι γραφίστες ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, προσφέροντας υπέροχες δυστοπικές τοποθεσίες και χαρακτήρες που αποδίδουν πλήρως την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παιχνιδιού και δε μπορούν σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστούν κοινότυπα. Το art direction είναι εμπνευσμένο, γεμάτο από μικρές ξεχωριστές λεπτομέρειες που κάνουν κάθε περιοχή μοναδική και εντελώς διακριτή από τις άλλες. Στα ίδια πλαίσια κυμαίνεται και η φουτουριστική electro μουσική, που προσφέρει ίσες δόσεις μυστηριακής και μελλοντικής ατμόσφαιρας και δένει πάντα με τα τεκταινόμενα. Πρόκειται για εξαιρετική δουλειά, ενώ μερικά από τα θέματα είναι παραλλαγές των κλασσικών μελωδιών του SNES Shadowrun. Τεχνικά, οι φωτισμοί, τα μοντέλα, τα textures και τα εφέ είναι πολύ φροντισμένα, καθαρά και χωρίς προβλήματα.
Κατά το review δεν παρατηρήθηκαν crashes ή frame drops πέρα από παροδικές διακοπές της μουσικής κατά το loading, αλλά υπήρχαν κάποια θέματα με bugs που λύθηκαν με patches. Αυτό που θα ξενίσει πολλούς είναι η πλήρης απουσία voice overs. Όχι μόνο δεν υπάρχουν φωνές στους διαλόγους αλλά δεν ακούγονται ούτε καν χαιρετισμοί όταν ξεκινά ένας διάλογος ή κλασσικές φράσεις κατά τη μάχη. Όσο περιορισμένο και αν ήταν το budget, θα μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω σε αυτό το κομμάτι. Αποτέλεσμα είναι ο παίκτης να διαβάζει σειρές επί σειρών για το οτιδήποτε, στην παράδοση των κλασσικών ισομετρικών και first person RPG του παρελθόντος - και κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου μα καθόλου κακό, παρά τη βουβαμάρα. Το character building είναι ελεύθερο, με τον παίκτη να επιλέγει φυλή και class (αν θέλει) αλλά πέρα από αυτό να κατανέμει τους karma points του όπου θέλει χωρίς περιορισμούς.
Το gameplay, από την άλλη, θα φανεί συζητήσιμο σε κάποιους. Από πλευράς απόδοσης του σύμπαντος του επιτραπέζιου δεν υπάρχει κανένα απολύτως παράπονο. Όχι μόνο οι developers έχουν μεταφέρει με ακρίβεια πάρα πολλές πληροφορίες και λεπτομέρειες (άφθονες classes, στοιχεία και πλευρές του παιχνιδιού, σημαντικές μορφές του pen and paper, άφθονο lore, μέχρι και cameo εμφανίσεις από τον προηγούμενο τίτλο) αλλά έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να έρθει σε επαφή με όλα αυτά ο παίκτης. Όσο εξελίσσεται το σενάριο θα μιλήσει με Mr. Johnsons που θα του αναθέσουν αποστολές, θα μπει στο Matrix έχοντας στην ομάδα του ένα hacker, θα διεισδύσει σε πολυεθνικές, θα μισθώσει τις υπηρεσίες άλλων μισθοφόρων και άλλα πολλά. Όσον αφορά την ισορροπία, το αποτέλεσμα κρίνεται αρκετά επιτυχημένο. Οι classes είναι διακριτές μεταξύ τους, η κάθε μία έχει το δικό της ιδιαίτερο τρόπο παιχνιδιού και χρησιμότητα ενώ οι διαφορετικοί συνδυασμοί έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Εκεί που αρκετοί θα έχουν ενστάσεις είναι στην υλοποίηση - το Shadowrun Returns είναι απόλυτα γραμμικό. Ο παίκτης ολοκληρώνει κάθε περιοχή ξεχωριστά, χωρίς να μπορεί να επιστρέψει πίσω ή να περιπλανηθεί σε κάποιο χάρτη, με τη σεναριακή ροή να σπάει μόνο από κάποια sidequests. Αποτέλεσμα είναι ο παίκτης να έρχεται σε επαφή με τα παραπάνω στοιχεία του Shadowrun universe σε λιγότερο ή περισσότερο συγκεκριμένα σημεία και στενά πλαίσια. Το μεγαλύτερο θύμα είναι το hacking. Παλιότερα ήταν τόσο υποχρεωτικό όσο και προαιρετικό, μπορούσε να γίνει σε πάρα πολλά σημεία, ήταν ένα ξεχωριστό και πολύ έξυπνο mini game και κάποιες φορές επέτρεπε και διαφορετικές προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση μιας κατάστασης. Εδώ είναι σεναριακά προκαθορισμένο το πού μπορεί να έχει πρόσβαση ο παίκτης (4 - 5 φορές στο σύνολο, και μία με δύο προαιρετικές σε μάχη), αντί για mini game είναι μια μεταφορά του κανονικού συστήματος μάχης (καμία διαφορετικότητα δηλαδή) και όταν υπάρχει κάποιο τερματικό για το "κάτι παραπάνω" η αλληλεπίδραση περιορίζεται σε ένα κουτί διαλόγου και ένα stat check. Κατά συνέπεια, ένας decker έχει ελάχιστη δουλειά να κάνει σαν ξεχωριστή class. Άλλο παράδειγμα είναι οι side missions, που διαδραματίζονται σε ένα και μοναδικό χάρτη και συνήθως είναι μικρές σε μέγεθος. Υπάρχουν επιλογές στην αντιμετώπιση καταστάσεων, αλλά δεν έχουν αντίκτυπο στην εξέλιξη. Σε επίπεδο μηχανισμών, μεταφράζονται είτε σε πρόσβαση σε κάποιες ανταμοιβές ή εναλλακτικούς τρόπους να επιτευχθεί ένας στόχος (αν είναι δυνατό αυτό με βάση τα στατιστικά του παίκτη).
Αν σκεφτεί κανείς το ότι στο Shadowrun του SNES υπήρχε μια πόλη αποτελούμενη από αρκετές περιοχές στην οποία η κίνηση ήταν ελεύθερη (χώρια οι εμβόλιμες), η επιλογή των developers προκαλεί μούδιασμα: σε όρους campaign, από μια ελεύθερη περιπέτεια περνάμε σε μια πλήρως κατευθυνόμενη. Αυτό δε λογίζεται σαν αρνητικό - στο κάτω κάτω υπάρχουν εξαιρετικά γραμμικά RPG και pen and paper campaigns. Πιθανοί λόγοι για μια τέτοια σχεδιαστική επιλογή είναι ο χρόνος ή το κόστος ανάπτυξης, η συνοχή του τίτλου και η ισορροπία. Όσοι (όπως ο γράφων) είχαν κατά νου μια εμπειρία ταυτόσημη με τον προκάτοχό του ας προετοιμαστούν.
Τα παραπάνω ίσως έχουν δημιουργήσει την εντύπωση πως το Shadowrun Returns είναι ένα προχειροφτιαγμένο, μέτριο δημιούργημα - μέγα λάθος! Μέσα στα ομολογουμένως περιοριστικά πλαίσιά του, το παιχνίδι είναι πάρα πολύ προσεγμένο, διασκεδαστικό, πλήρες και ενδιαφέρον. Κατ' αρχάς είναι η αναβίωση ενός ξεχασμένου στα PC είδους, και αυτό το κάνει αυτομάτως να ξεχωρίζει. Δεύτερον, η πολύ σωστή, μερακλίδικη και άψογα υλοποιημένη απόδοση του επιτραπέζιου βάζει τον παίκτη αυτομάτως μέσα στον κόσμο του. Το character building δίνει πολλές ενδιαφέρουσες επιλογές, οι εναλλαγές του gameplay και των τοποθεσιών κρατούν αμείωτη την προσοχή του παίκτη και σε επίπεδο hard η δυσκολία είναι η κατάλληλη. Η μάχη, ένας τομέας που έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή, δεν παρουσιάζει προβλήματα αν λίγη περισσότερη ποικιλία θα ήταν ευπρόσδεκτη. Γενικά η υλοποίησή της είναι εξαιρετική, κυρίως λόγω του πολύ σωστού level design και των διάφορων τρικ, όπως ιδιαίτεροι εχθροί, που ξεφεύγουν από την πεπατημένη. Το σημαντικό είναι πως δίνεται πρόσβαση στα πάντα. Οι μισθοφόροι και έμποροι καλύπτουν όλη τη δυνατή γκάμα οπότε ο παίκτης δεν υποχρεούται σε κάποια εξειδίκευση ούτε σε συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού.
Η τεχνητή νοημοσύνη κυμαίνεται σε ικανοποιητικά πλαίσια, με τους εχθρούς να χρησιμοποιούν σωστά τις ικανότητές τους (χειροβομβίδες, ξόρκια κλπ) και να κινούνται σωστά. Κάποιες φορές πάντως μένουν ακάλυπτοι χωρίς λόγο. Κάτι που θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο είναι η ποικιλία στους αντιπάλους. Αν και έχει γίνει σημαντική προσπάθεια (και εν πολλοίς επιτυχημένη) η κάθε μάχη να έχει κάτι ξεχωριστό από θέμα προσέγγισης και σχεδιασμού, προς το τέλος του τίτλου ο παίκτης θέλει κάτι παραπάνω. Το σενάριο και οι διάλογοι (με κάποια ολισθήματα) είναι επίσης καλοδουλεμένα στοιχεία, με αρκετές ανατροπές και μυστήριο. Η αφήγηση ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα στην επίλυση ενός μυστηρίου γεμάτου splatter στοιχεία, το cyberpunk μελλοντολογικό ύφος και το μεταφυσικό/υπερφυσικό. Καταφέρνει να περάσει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση του υπόκοσμου, μιας ζωής ανάμεσα στις χαραμάδες μεγάλων πολυεθνικών και κρατικών οργανώσεων όπου μισθοφόροι, κακοποιοί και απόκληροι προσπαθούν να επιβιώσουν και ίσως να πιάσουν την καλή. Οι διάφοροι χαρακτήρες, επίσης, είναι ζωντανοί και αφήνει ο καθένας το στίγμα του. Από το γλυκομίλητο troll πορτιέρη στο club μέχρι τον ψυχρό επικεφαλή της πολυεθνικής, όλοι έχουν τη δική τους ιδιαιτερότητα και δεν περνούν αδιάφοροι. Οι λίγοι που έχουν παίξει κάποιο επιτραπέζιο θα βρεθούν σε γνώριμα νερά σε σχέση με ένα campaign, μα για τους υπόλοιπους είναι κάτι νέο και φρέσκο. Τέλος, η Harebrained Studios έχει προβάλει πάρα πολύ την παρουσία editor όπου ο καθένας θα μπορεί να δημιουργήσει τις δικές του περιπέτειες και να μεταβάλλει το παιχνίδι όπως επιθυμεί. Η κοινότητα ήδη έχει κυκλοφορήσει αξιόλογες δημιουργίες, ενώ ο editor είναι αρκετά εύχρηστος.
Το πρόσημο, λοιπόν, είναι σαφέστατα θετικό. Το Shadowrun Returns είναι πιστό στις pen and paper ρίζες του και το ιδιαίτερο setting του προσφέρεται για εξερεύνηση, καθώς αγγίζει πολλά κοινωνικά και μεταφυσικά θέματα που δεν περνάνε απαρατήρητα από τους σεναριογράφους. Από πλευράς σχεδιασμού, κάνει λιγότερα από αυτά που θα επιθυμούσε ο παίκτης παλιάς κοπής, αλλά αυτά που κάνει τα κάνει εξαιρετικά και με συγκινητική αφοσίωση. Σαν tactical εμπειρία είναι επίσης πολύ καλοφτιαγμένη, με ουσιαστικές και όχι διακοσμητικές επιλογές, άμεσα προσβάσιμη και με αρκετό υλικό προς εξερεύνηση. Σαν καθαρό role playing game, κυμαίνεται στα πλαίσια ενός γραμμικού RPG και σαν τέτοιο είναι πολύ αξιόλογος εκπρόσωπος. Προσφέρει επίσης ένα ενδιαφέρον κεντρικό σενάριο που κρατά τον παίκτη και "χειροποίητη" παρουσίαση υψηλής ποιότητας. Η διάρκειά του, από 12 ως 15 ώρες στο hard, κρίνεται ικανοποιητική για indie τίτλο. Το πιο εκνευριστικό του στοιχείο, παραδόξως, είναι το σύστημα save που είναι απορίας άξιον γιατί υλοποιήθηκε έτσι. Υπάρχει μόνο ένα autosave με δυνατότητα rewind σε προηγούμενο σημείο, αλλά αν ο παίκτης ξεχάσει να κάνει copy την πρόοδό του σε άλλο save file και επιστρέψει πίσω τη χάνει!
Το πόσο απαιτητικός θα πρέπει να είναι κάποιος, με δεδομένο το σεβαστό ποσό που συγκεντρώθηκε, είναι θέμα προς συζήτηση αλλά το σημαντικό είναι πως σαν κυκλοφορία είναι άρτια. Τα περισσότερα από τα στοιχεία που μπορεί να εκληφθούν ως μειονεκτήματα είναι θέμα γούστου, ενώ στα αντικειμενικά του τμήματα είναι πληρέστατη κυκλοφορία με μόνη ένσταση την πλήρη απουσία voice overs. Το κυριότερο είναι πως έχει αυθύπαρκτη παρουσία σαν τίτλος πέρα από τον παράγοντα νοσταλγίας. Είναι ένας άξιος εκπρόσωπος ενός είδους που αναβιώνει μέσω του Kickstarter, αλλά και κυκλοφοριών όπως το XCOM, και κυρίως προσφέρει ένα εναλλακτικό setting με πολλές δυνατότητες. Βάζοντας ένα προειδοποιητικό αστερίσκο στην ακραία του γραμμικότητα, συστήνεται ανεπιφύλακτα!
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity