Όταν επιστρέφει στο Λονδίνο, είναι ανίκανος να αναλάβει τα καθήκοντά του αποτελεσματικά. Το πάλαι πότε σταθερό χέρι του τρέμει όταν προσπαθεί να σημαδέψει με το Walther PPK του. Λίγες μόνο έλξεις αρκούν για να λαχανιάσει σαν αγύμναστος υπάλληλος γραφείου. Η ψυχολογική του σταθερότητα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η επαγγελματική και φιλική σχέση του με την M, επίσης. Ενώ ο Bond είναι λιγότερο μάχιμος και πιο «θνητός» από κάθε άλλη φορά, η MI6 βρίσκεται υπό κατάρρευση λόγω της απειλής της σταδιακής δημοσιοποίησης των ονομάτων των πρακτόρων της που έχουν εισχωρήσει σε τρομοκρατικές οργανώσεις, η M τελεί υπό καθεστώς αναγκαστικής παραίτησης και όλο το οικοδόμημα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών τρίζει βάναυσα. Ο ηλιοκαμένος από την καλοπέραση, αλλά ταυτόχρονα σκουριασμένος και καταβεβλημένος Bond βρίσκεται αντιμέτωπος με τον θεότρελο, πανέξυπνο και ικανότατο πρώην πράκτορα Raoul Silva (Javier Bardem), που έχει ως στόχο την M για προσωπικούς του λόγους και είναι ικανός για όλα.
Και χωρίς να θέλουμε να αντιγράψουμε την γνωστή διαφήμιση, όταν λέμε «όλα», το εννοούμε, όπως θα διαπιστώσετε και στην ήδη πολυσυζητημένη σκηνή όπου συναντιέται με τον Bond για πρώτη φορά. Οι συνθήκες δημιουργίας του Skyfall δεν ήταν οι ιδανικές, λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπισε η MGM. Αν και αυτό μοιάζει με άχρηστη πληροφορία, πρόκειται για ένα γεγονός που επηρέασε σε πολλά επίπεδα την ταινία, ένα από τα βασικά themes της οποίας είναι ότι οι καιροί έχουν αλλάξει, τόσο σε επίπεδο οικονομικής ευμάρειας, όσο και σε επίπεδο αποτελεσματικότητας της MI6 και των ανθρώπων που λειτουργούν στις σκιές γενικότερα. Λιτότητα και στον Bond λοιπόν, ο οποίος καλείται να προστατέψει ολόκληρο τον θεσμό της βρετανικής αντικατασκοπείας χρησιμοποιώντας ένα Walther PPK που ταυτοποιεί τα δαχτυλικά του αποτυπώματα και έναν πομπό. «Τι περίμενες, στυλό που εκρήγνυται;» τον ρωτάει περιπαικτικά ο είρων νεαρός διάδοχος του θρυλικού Q (Ben Whishaw), δίνοντας το στίγμα των τελευταίων τριών ταινιών της σειράς με τον Daniel Craig στον ρόλο του Bond.
Όπως ακριβώς συνέβαινε με το εκπληκτικό Casino Royale και το χλιαρό Quantum of Solace, το Skyfall κινείται σε ρεαλιστικά πλαίσια, στον βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό για Bond movie. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes έχει φροντίσει ώστε οι σκηνές δράσης στο σύνολό τους να είναι έξυπνα στημένες και εντυπωσιακές, χωρίς να πλησιάζουν καρτουνίστικα επίπεδα υπερβολής. Οι μάχες σώμα με σώμα είναι άτεχνα ωμές, χωρίς ενδείξεις χορογραφημένου καράτε, οι ανταλλαγές πυροβολισμών είναι πειστικές και απρόβλεπτες και οι καταδιώξεις χαρακτηρίζονται από ένταση. Πέρα από την καλοστημένη και «γήινη» δράση, το Skyfall ξεχωρίζει για την ποιότητα και την καλλιτεχνική υπόσταση των πλάνων του.
Ο διευθυντής φωτογραφίας Roger Deakins, σε συνεργασία με τον Mendes, έχουν φροντίσει να παρέχουν πλάνα μινιμαλιστικά και συμβολικά, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την σκηνή μάχης σε έναν ουρανοξύστη της Σαγκάης: ο Bond και ο εχθρός του παρουσιάζονται ως μαχόμενες μαύρες σιλουέτες με υπόβαθρο τα βγαλμένα από το Blade Runner φώτα νέον, υποδεικνύοντας τη σκοτεινή φύση των ενεργειών τους.
Αντίστοιχα, η τοποθέτηση μεγάλου μέρους της δράσης στο Λονδίνο αποπνέει μία αίσθηση οικειότητας, ενώ η επετειακή φύση της ταινίας, αλλά και η ουσία της, η επιστροφή στις ρίζες, ενσαρκώνεται άψογα με τις σκηνές στο Glencoe, στα Highlands της Σκωτίας, οι οποίες αποτελούν υπόδειγμα καλαίσθητου μινιμαλισμού και ιδανικό υπόβαθρο για την κλιμάκωση των γεγονότων. Το άνοιγμα στην Κωνσταντινούπολη είναι εξίσου καλογυρισμένο με τα υπόλοιπα τμήματα της ταινίας, συμβολίζοντας υποσυνείδητα την παλαιότητα του Bond και ξεφεύγοντας από τον χαρακτηρισμό του déjà vu του εξ ολοκλήρου γυρισμένου εκεί Taken 2 μέσω της εντυπωσιακής κατάληξης της σκηνής σε μάχη στην κορυφή ενός τρένου.
Ο Daniel Craig ενσαρκώνει και πάλι ιδανικά τον παλαιάς κοπής πράκτορα, αποπνέοντας έναν αέρα επιβλητικότητας, αλλά και τρωτότητας. Είναι λιγότερο ο κομψός γυναικοκατακτητής που φέρνει σε πέρας την αποστολή του με στιλ και χειρουργική ακρίβεια και περισσότερο ο κάφρος μεσήλικας πράκτορας που δεν φοβάται να τσαλακωθεί και τα βγάζει πέρα λόγω εμπειρίας, παρά την ελλιπή προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Η Judi Dench πλέον είναι συμπρωταγωνίστρια και όχι παραλήπτης ειρωνικών quotes του Bond και ανταποκρίνεται στον ρόλο της ιδανικά, αποδίδοντας ισόποσα την αύρα εξουσίας, αλλά και την ανασφάλεια που την διακατέχει λόγω των συνθηκών. Η πολύπλοκη σχέση της με τον Bond δεν εξερευνάται σε ιδιαίτερα βαθύ επίπεδο, όμως αποτελεί την ραχοκοκαλιά της ταινίας, αφού η έλλειψη και η επανάκτηση της εμπιστοσύνης της στο πρόσωπο του αγαπημένου της πράκτορα αποτελεί τον κινητήριο μοχλό των αποφάσεων που κινούν το σενάριο.
Η δυναμική ανικανοποίητης μάνας-επιπόλαιου γιου που δημιουργείται είναι ενδιαφέρουσα, αν και η αλληλεπίδραση της M με τον Silva παραμένει επιφανειακή, ενώ είχε ακόμη περισσότερες δυνατότητες για να εξελιχθεί με ενδιαφέροντα τρόπο. Το γεγονός ότι ουσιαστικά η M είναι το κεντρικό Bond girl και όχι η χαριτωμένη Naomie Harris ή η εξωτικά σαγηνευτική Bérénice Marlohe αποτελεί μία ακόμη ένδειξη της αντισυμβατικότητας του Skyfall και της επιθυμίας του να αποτινάξει το πολυτελές περιτύλιγμα από τις ταινίες Bond και να εστιάσει στον ανθρώπινο παράγοντα. Όπως αναμενόταν, την παράσταση κλέβει ο Javier Bardem, στο ρόλο του εκδικητικού πρώην υπερκατασκόπου Raoul Silva. Ταυτόχρονα συμπαθής και αμείλικτος, ιδιοφυής και παρανοϊκός, εκκεντρικός και γλοιώδης, ο Bardem επιβάλλεται με την εκφραστικότητα και την φυσική του παρουσία και ενσαρκώνει την απόλυτη απειλή, χτυπώντας τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες εκεί που πονάει περισσότερο: στον τομέα της πληροφορίας. Στόχος του δεν είναι ο Bond, αλλά η M, για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλυθούν εδώ, όμως η διαλεκτική του αλληλεπίδρασή με τον Bond είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Άξια αναφοράς είναι και η συμμετοχή του Ralph Fiennes, στο ρόλο του ανώτερου της M, όχι επειδή ξεχωρίζει με κάποιο τρόπο, αλλά επειδή η παρουσία του προσθέτει ακόμη περισσότερο ειδικό βάρος στον ήδη ικανοποιητικό τομέα των ερμηνειών της ταινίας. Η πλοκή του Skyfall, όπως προαναφέρθηκε, ξεφεύγει από την πεπατημένη της σειράς και ακολουθεί την πορεία του Bond από την προσωρινή απόσυρση στην επιστροφή στη δράση και από εκεί στην επιστροφή στις ρίζες του. Η τελευταία αυτή μετάβαση ξεκινά με τον πλέον συγκινητικό για τους οπαδούς τρόπο από… αυτοκινητιστικής άποψης, ενώ οι σκηνές στα Highlands δίνουν την ευκαιρία για μία -επιφανειακή ομολογουμένως- απόπειρα παροχής υποβάθρου στα παιδικά χρόνια του Bond, που έρχεται σε δεύτερο ρόλο μόλις ξεκινάει η δράση. Παράλληλα, η αναλογία διαλόγων-δράσης είναι ισορροπημένη, όμως συνολικά οι συνομιλίες δεν προσεγγίζουν τα επίπεδα νοημοσύνης και ποιότητας του Casino Royale. Δεν είναι απογοητευτικά τετριμμένες, όμως η έμφαση που δόθηκε στους χαρακτήρες θα μπορούσε να υποστηριχθεί αρκετά καλύτερα από τους διαλόγους.
50 χρόνια και 23 ταινίες μετά, ο Bond έχει ωριμάσει, έχει εξελιχθεί κι έχει προσαρμοστεί στα σύγχρονα δεδομένα. Το Skyfall αποτελεί από ποιοτικής άποψης πνευματικό sequel του Casino Royale και τιμάει την επέτειο που καλείται να γιορτάσει με έναν προσεγμένο συνδυασμό απόδοσης φόρου τιμής και εισαγωγής νέων στοιχείων στην μυθολογία του ιδιαίτερου αυτού βρετανού πράκτορα. Το πιο σημαντικό είναι ότι ανεβάζει εκ νέου τον πήχη, προσθέτοντας αυτή τη φορά το στοιχείο της έκπληξης. Στην προηγούμενη πεντηκονταετία, ξέραμε τι ακριβώς να περιμένουμε από την εκάστοτε νέα ταινία του Bond. Μετά το Skyfall και τις ανατροπές στο περιεχόμενό του και στη φύση του ήρωα, το μόνο που ξέρουμε πλέον για τις επόμενες ταινίες του 007 είναι ότι βρίσκονται σε καλά χέρια.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity