Το Sucker Punch λοιπόν, είναι η πρώτη παραγωγή του Snyder που δε δανείζεται το σενάριο, ή έστω το backstory (βλέπε το Dawn of the Dead του 2004) του, από κάπου. Πως τα καταφέρνει λοιπόν ο Snyder και η ομάδα που δούλεψε πάνω στο Watchmen, στη ταινία-ονείρωξη κάθε εραστή του retro, noir και steampunk, των special effects, της videogame φιλοσοφίας και φυσικά του θηλυκού φίλου; Πριν απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Babydoll, την οποία υποδύεται η γοητευτική Emily Browning, μένει πρακτικά ορφανή, μετά το θάνατο της μητέρας της. Γεγονότα που λαμβάνουν μέρος αμέσως έπειτα και εμπλέκουν τον εκδικητικό και βίαιο πατριό της που έμεινε εκτός διαθήκης, οδηγούν στον ατυχή θάνατο της μικρότερης αδερφής της. Επόμενη στάση, το Lennox House, μία “κλινική” για τις θηλυκού γένους πνευματικά ασταθείς, αφού κατηγορείται για το θάνατο της προαναφερθείσας.
Δεν αργεί κανείς να διαπιστώσει πως δεν έχουμε να κάνουμε με μία παραδοσιακή κλινική, ένα άσυλο αν θέλετε. Μία δωροδοκία εκ μέρους του πατριού της, αφήνει την Babydoll με μονάχα πέντε ημέρες στη διάθεση της, πριν η -παράνομη- λοβοτομή της λάβει μέρος, αφαιρώντας της έτσι την όποια ικανότητα να αναφέρει στις αρχές τη δική της εκδοχή σχετικά με το θάνατο της αγαπημένης αδερφής της. Στις πέντε αυτές μέρες θα πολεμήσει για την ελευθερία της, με σύμμαχους μία ομάδα “ασθενών”, επίσης εμφανισιακά θελκτικών, και κρυφό όπλο τις σαγηνευτικές χορευτικές της ικανότητες. Κάτι που εννοούμε κυριολεκτικά. Δίχως αρχικά να το γνωρίζει, η Babydoll είναι σε θέση να υπνωτίζει τους θεατές της, αφήνοντας τους δίχως επίγνωση του τι λαμβάνει μέρος γύρω τους. Εκεί βασίζεται και το σχέδιο διαφυγής της πενταμελούς, καυτής ομάδας.
Για να αποκτήσουν πρόσβαση στα πέντε απαραίτητα για τη διαφυγή τους αντικείμενα, θα χρειαστεί να αποπλανήσουν χαρακτήρες-κλειδιά. Και κάπου εδώ ξεκινά η φαντασμαγορία. Με το που η μουσική ξεκινά και η Babydoll αρχίζει να λικνίζει το σώμα της, το τοπίο αλλάζει. Σαν ένα εναλλακτικό Inception, μεταφερόμαστε στο μυαλό της τελευταίας, όπου τα όρια τελειώνουν εκεί που τελειώνει και η φαντασία. Ο μυστηριώδης Wise Man (Scott Glenn) θα αποτελέσει οδηγό στις περιπέτειες των Babydoll, Sweet Pea, Rocket, Blondie και Amber, με το ρόλο του να μην είναι τυχαίος. Αλλά ας μην μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες.
Από τα χιονισμένα Ιαπωνικά τοπία και τους τεράστιους Ninjas, θα ταξιδέψουμε στα κατεστραμμένα λασπωμένα τοπία ενός εναλλακτικού Δεύτερου Παγκόσμιου όπου η Γερμανία έχει καταφύγει στην επαναφορά των νεκρών στρατιωτών μέσω της δύναμης του ατμού. Από εκεί μεταφερόμαστε σε ένα τοπίο που φαντάζει ως πάντρεμα μίας επικής Lord of the Rings μάχης και του σύμπαντος του Demon's Souls, με orc-like κτήνη, δράκους (μικρούς και μεγάλους) και τέλος, σε ένα φουτουριστικό τοπίο, που όσο κι αν προσπαθούσαμε, δεν μπορούσαμε να βγάλουμε τη σκέψη από το μυαλό μας ότι θύμιζε επικίνδυνα το εισαγωγικό act του Final Fantasy XIII. Ναι, αυτό με το τραίνο. Απλά αντικαταστήστε την Lighting με τις Babydoll, Rocket και Sweet Pea, προσθέστε κι ένα μεγάλο αριθμό ρομποτικών ανδρείκελων στο ύφος του I, Robot, κι έχετε ένα σύνολο φανταστικών κόσμων τόσο οπτικά άρτιων, που δικαιολογούν και το τελευταίο από τα -κάτι λιγότερο- από 60 εκατομμύρια δολάρια που κόστισε. Δείτε το σε IMAX και θα καταλάβετε τι εννοούμε.
Ό,τι του λείπει σε ουσία και βάθος σεναρίου λοιπόν, το Sucker Punch το αντισταθμίζει με την τακτική του οπτικοακουστικού εντυπωσιασμού. Τα φίλτρα που χρησιμοποιεί ο Snyder ταιριάζουν απόλυτα με κάθε έναν από τους κόσμους, είτε έχουμε να κάνουμε με το noir 60s ύφος του Lennox House, είτε με το κατακερματισμένο από οβίδες steampunk ύφος του WWII, με τα ναζιστικά zeppelins να κρύβουν το φως του Ηλίου. Το ίδιο ισχύει και για τις ενδυματολογικές επιλογές, αν ομολογούμε πως θα προτιμούσαμε μία αλλαγή κοστουμιών ανά κόσμο, και όχι μονάχα μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού. Το Soundtrack από την άλλη, κάνει μία υπέροχη δουλειά στο να θέτει το ρυθμό ανάλογα με το τι απεικονίζεται. Να αναφέρουμε ότι η πρωταγωνίστρια Emily Browing όχι μόνο κατέχει τη τέχνη της υποκριτικής, αλλά και του τραγουδιού, αφού δανείζει τη φωνή της σε τρία από τα κομμάτια του OST. Η Vanessa “Blondie” Hudgens από την άλλη, για καλή μας τύχη απουσιάζει. Θα αρκεστούμε στα ενδιαφέροντα covers των Sweet Dreams και Search and Destroy, καθώς και στη λατρεμένη αγγελική χροιά της Bjork.
Κάπου εδώ επιστρέφουμε στο ερώτημα που κάναμε πριν κάτι εκατοντάδες λέξεις. Πως τα καταφέρνει η παρθενική original δουλειά του Zack Snyder και της ομάδας του; Η απάντηση είναι απλή. Έχουμε να κάνουμε με ένα σχετικά αδύναμο σενάριο, που ενώ ξεκινά με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, κάπου στη μέση κάνει κοιλιά. Το τέλος πάλι αποχαιρετά εσκεμμένα τον θεατή με ένα μεγάλο, ή μάλλον τεράστιο mindf*ck, αφήνοντας τον να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα του σχετικά με το ποιο είναι πραγματικά το νόημα του Sucker Punch. Αυτές οι απανωτές σφαλιάρες του Snyder είναι που θα εξοργίσουν και το μέσο θεατή, που επισκέπτεται την αίθουσα μη υποψιασμένος για τις τεχνικές του προαναφερθέντα.
Δε θα κερδίσει Oscar σκηνοθεσίας, ερμηνειών και σεναρίου, αλλά μην παραξενευτείτε αν το δείτε υποψήφιο στις κατηγορίες του Art Direction, Visual Effects και Sound Mixing. Αυτό που σίγουρα αναμένεται να κερδίσει πάντως, είναι τις καρδιές των εραστών του ασθενές φύλου. Είτε αν τα γούστα σας είναι on par με τα looks της Babydoll, είτε με τα «πιο τούμπανο πεθαίνεις» της Sweet Pea (Abbie Cornish). Ακόμα για με της πιο geeky Rocket (Jena Malone). Γιατί όχι και της MILF Dr. Gorski (Carla Cugino)…
Ακολουθεί δεύτερη άποψη από τον Γιώργο Κατσώτη
«Μία γροθιά στο στομάχι και μία στα χαμηλά»… Κάπως έτσι την πατάς όταν ξεκινάς κάτι έχοντας υψηλές προσδοκίες αλλά το τελικό αποτέλεσμα σε προδίδει. Η νέα extravaganza του Zack Snyder αδυνατεί να συνεχίσει αξιοπρεπώς το μύθο που έχτισε γύρω από το όνομά του με τα καταπληκτικά Dawn of the Dead, 300 και Watchmen. Ίσως γιατί όταν δουλεύει με ξένα σενάρια τα πράγματα να είναι πολύ εύκολα αλλά αδυνατεί να τα φέρει εις πέρας όταν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Για να εξηγούμαστε. Το Sucker Punch διακρίνεται για την ατμόσφαιρα που αποπνέει αφήνοντας μία πολύ ιδιαίτερη επίγευση και γι’ αυτό το λόγο ίσως αξίζει να το δείτε. Το τελικό αποτέλεσμα όμως φλερτάρει με την ηλιθιότητα και το ανικανοποίητο μια και σκηνοθετικά ο Snyder αποδεικνύεται ανέντιμα ανεπαρκής σε πολλαπλά επίπεδα. Το Sucker Punch αποτελεί το φτωχό (και ζηλόφθονο) συγγενή του Inception. Σα να μη φτάνει αυτό, η παραγωγή προσπάθησε να λανσάρει μία πρωταγωνίστρια που βγήκε από manga.
Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργήσει μία καρικατούρα που μοιάζει περισσότερο με πορνίδιο που παίζει για πρώτη φορά σε low budget τσοντούλα γυρισμένη σε φτηνιάρικο Motel/πεναλτάδικο της Νεβάδα. Η αρχική ιδέα ήταν πολύ καλή αλλά πάσχει στην υλοποίησή της. Στο σκηνοθετικό του vertigo ο Snyder ενσωμάτωσε στην ταινία πλήθος στοιχείων επιστημονικής φαντασίας (και μη), δημιουργώντας έναν αχταρμά. Ό,τι να ΄ναι με λίγα λόγια… Οι σκηνές της μάχης αποτελούν ουσιαστικά τα ιντερλούδια της υπόθεσης, είναι παντελώς ασύνδετα μεταξύ τους και σχετικά μικρά, συγκριτικά με τη συνολική διάρκεια της ταινίας. Γραφικά CGI που άλλοτε εντυπωσιάζουν και άλλοτε σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού και γιατί δαπανήθηκαν 80+ εκατομμύρια δολάρια. Πελώριοι Samurai με minigun, ατμοκίνητοι Γερμανοί στρατιώτες/ζόμπι στο Μεγάλο Πόλεμο, Mech, Βρετανικά βομβαρδιστικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Orcs, κάστρα, δράκοι, παχύσαρκοι γλοιώδεις μάγειρες, όπλα τελευταίας γενιάς, ρομπότ, νταβατζήδες και τραίνα. Επιστρατεύονται τα πάντα με σκοπό τον ενθουσιασμό του θεατή.
Μπορεί να φαντάζει ελκυστικό αλλά αποδεικνύεται τελικά γελοίο. Sin City, Batman: Arkham Asylum, Hell Boy, Lord of the Rings, Final Fantasy, I Robot, Burlesque, Mech Warrior και ο κατάλογος των δανείων δεν έχει τελειωμό. Το τελικό (και ύπουλο) χτύπημα όμως καραδοκεί στο τέλος της ταινίας όπου έχουμε ένα τετράλεπτο κρεσέντο δήθεν φιλοσοφικής αναζήτησης που καταλήγει σε μία άνευ προηγουμένου μπουρδολογία. Το τελικό στάδιο και επιστέγασμα της χρεοκοπίας στην ταινία. Η σκληροπυρηνική πεντάδα των γυναικών δεν πείθει ούτε προς στιγμή ενώ ξεχωρίζει η ερμηνεία της Carla Gugino. Το OST βασίζεται σε διασκευές γνωστών επιτυχιών που άλλοτε εντυπωσιάζουν και άλλοτε θυμίζουν απελπισμένη μπάντα παρακμασμένων Emo. Διακρίνονται οι συνθέσεις των Bjork και Skunk Anansie.
Αναμφισβήτητα, το Sucker Punch διαθέτει υλικό για να γίνει ένα ενδιαφέρον -και γιατί όχι- πετυχημένο video game αλλά πάσχει ως ταινία. Ένα φρενήρες παραλήρημα αποσπασματικής/βραχύβιας δράσης και γραφικών CGI που μέσα στην υπερβολή τους δεν καταφέρνουν να πείσουν. Προτείνεται ανεπιφύλακτα και ΑΥΣΤΗΡΑ για παρεΐστικη κατάσταση στο σπίτι με pizza/μπύρες/ρεφενέ και ανάλαφρη διάθεση.
Αποκαλύφθηκαν οι αυξήσεις στα Xbox Series X και Xbox Series S στην Ευρώπη
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity