Ο LeChuck έχει απαγάγει την Elaine για μια ακόμα φορά και ο Guybrush για να τη σώσει πρέπει να κατασκευάσει την Cutlass of Kaflu. Κάτι δεν κάνει καλά όμως (δε θα το περιμέναμε ποτέ από τον άνθρωπο που δώρισε ένα καταραμένο δαχτυλίδι αρραβώνων στην αγαπημένη του) και, όταν πληγώνει το μεγάλο του αντίπαλο, δύο πράγματα συμβαίνουν: πρώτον, το χέρι του μολύνεται με την «αρρώστια του LeChuck» και αποκτά τη δική του ανεξέλεγκτα σατανική θέληση και δεύτερον, ο LeChuck μεταμορφώνεται σε άνθρωπο. Ένα γυμνασμένο, ομορφάντρα, ευγενικό, γοητευτικό και καλόψυχο άνθρωπο. Απελπισμένος, καθώς δε θέλει να γίνει διαβολικό ζόμπι, ο Guybrush βρίσκεται στο Flotsam Island, όπου η πανταχού παρούσα Voodoo Lady του εξηγεί πως αν η αρρώστια δεν απορροφηθεί από ένα βουντού σφουγγάρι με το όνομα «La Esponga Grande» θα καταστρέψει όλη την Καραϊβική. Πράγμα που συμβαίνει ήδη και όλος ο κόσμος έχει αρχίσει να γίνεται πράσινος με βούλες και να έχει πολλά πολλά νεύρα. Η παλαβομάρα σε όλο της το μεγαλείο…
Ναι, το παιχνίδι (σε αντίθεση με το αλήστου μνήμης 4ο μέρος) είναι όντως Monkey Island. Το χιούμορ του είναι πετυχημένο και ανάλαφρο, η αισθητική καρτουνίστικη αλλά χωρίς υπερβολές, η εισαγωγή είναι ίσως η καλύτερη της σειράς και προδιαθέτει για το καταπληκτικό σενάριο και οι παλιοί χαρακτήρες είναι όπως πρέπει να είναι με το LeChuck να κλέβει την παράσταση. Από την άλλη όμως, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν έχουν χώρο να δείξουν αυτό το "κάτι παραπάνω" και ασφυκτιούν μέσα στην επεισοδιακή δομή του παιχνιδιού. Οι ατάκες είναι απόλυτα ταιριαστές στην προσωπικότητα των χαρακτήρων, ειδικά των παλιών, και η επιστροφή των παλιών voice over actors, όπως ο Dominic Armato (Guybrush) δίνει ένα έντονο άρωμα οικειότητας.
Στο gameplay οι βετεράνοι της σειράς θα βρεθούν σε γνώριμο περιβάλλον. Οι γρίφοι είναι οι αναμενόμενοι από παλιότερα παιχνίδια (ειδικά του 2 και του 3), οι καταστάσεις τύπου "βρες πλοίο", "κινήσου στο λαβύρινθο της ζούγκλας" κλπ έχουν μια έντονη αίσθηση deja vu που σε καθοδηγεί, αλλά ο λιγότερο έμπειρος θα τα καταφέρει χωρίς πρόβλημα μετά την πρώτη κρυάδα. Σαν adventure είναι εύκολο, φτιαγμένο πολύ περισσότερο να διασκεδάσει με την εξέλιξη και τις στιγμές του παρά με τους μηχανισμούς του. Δε βασίζεται, όπως το 2 και λιγότερο το 3, σε σουρεαλιστικούς συλλογισμούς και πολυεπίπεδες καταστάσεις, αλλά ενσωματώνει την πιο σύγχρονη τάση των σύντομων μικρών γρίφων που εξελίσσουν γρήγορα την πλοκή. Κλασσικό παράδειγμα η εναρκτήρια σκηνή της ξιφομαχίας.
Αντί για το παραδοσιακό insult sword fighting έχει επιλεγεί ο δρόμος της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον - λίγο πολύ σαν το φινάλε των παλιότερων, που σε κάθε δωμάτιο γίνονταν διαφορετικά πράγματα που συνδυασμένα ολοκλήρωναν τη διαδικασία. Αν και πολύ όμορφη σύλληψη και έξυπνη εκτέλεση, οι διαθέσιμες ενέργειες είναι τόσο φανερές, λίγες και τροχοδρομημένες που ο παίχτης δε σπαζοκεφαλιάζει καθόλου, και αν κολλήσει έχει στη διάθεσή του βοήθεια από το hint system. Ακόμη και στο υπόλοιπο παιχνίδι όμως, οι adventure μηχανισμοί είναι ρηχοί και χαμηλής πρόκλησης με εξαίρεση το τελευταίο και μεγαλύτερο μέρος. Οι περιοχές κάθε κεφαλαίου είναι σχετικά λίγες, η διάρκεια του κάθε γρίφου μικρή, οι νέοι χαρακτήρες λίγοι, τα αντικείμενα που χρησιμοποιεί ο παίχτης… λίγα. Είναι ολοφάνερο πως η ομάδα ανάπτυξης δε θέλησε να πάρει κάποιο σχεδιαστικό ρίσκο και έριξε όλο το βάρος στη σωστή απόδοση του πνεύματος της σειράς, και τελικά είναι καλύτερα έτσι.
Oι καταστάσεις του παιχνιδιού είναι πολύ αστείες και πανέξυπνα φτιαγμένες και αποτελούν το μεγαλύτερό του ατού. Είναι εντυπωσιακό (αν και αναμενόμενο, καθώς όχι μόνο έχει βοηθήσει ο Tim Schafer αλλά και η Telltale Games αποτελείται από πρώην μέλη της Lucas) το πόσο σωστά έχει συλληφθεί το πνεύμα της σειράς και το πόσο ευρηματική είναι η σεναριακή εξέλιξη. Ο Guybrush θα κάνει την προξενήτρα, θα βρεθεί στην κοιλιά θαλάσσιων τεράτων, θα φυλακιστεί, θα αντιμετωπίσει σπιρτόζες κυνηγούς πειρατών και θα πεθάνει. Ξανά.
Τεχνικά, το περιβάλλον και η αισθητική των μοντέλων είναι αυτή που πρέπει. Χωρίς να φτάνει την εικαστική ομορφιά του 3, καθώς μιλάμε για 3D γραφικά, η απεικόνιση είναι παιχνιδιάρα, ζωντανή και επιτηδευμένα χοντροκομμένη. Το animation είναι αρκετά καλό (τι περιμένατε από καρικατούρες άλλωστε;) και τα backgrounds κυμαίνονται στα κλασικά επίπεδα. Λείπει βέβαια λίγη σάλτσα παραπάνω, που σε 2D ήταν πολύ πιο εύκολο να δοθεί, αλλά δε γίνεται να τα έχουμε όλα. Το μοντέλο του Guybrush πάντως θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Η μουσική είναι πολύ ευχάριστη, στο πνεύμα που γνωρίζουμε από παλιότερα, και οι ομιλίες απολαυστικές με κάποιες πιο άστοχες εξαιρέσεις. Το μόνο που λείπει είναι λίγη ζωντάνια παραπάνω. Ο Guybrush κινείται με τα βελάκια και αλληλεπιδρά με το ποντίκι, ενώ υπάρχει και η (άβολη) δυνατότητα να κινείται με το αριστερό πλήκτρο πατημένο. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με pixel hunting ή ασαφή σημεία αλληλεπίδρασης, αλλά ο χειρισμός δεν είναι ο καλύτερος δυνατός.
Το Tales of Monkey Island είναι ένα πραγματικό Monkey Island προσαρμοσμένο στα δεδομένα της εποχής, μα είναι Monkey Island τσέπης. Τα πάντα στο θέμα του gameplay είναι... μικρής κλίμακας, αλλά υπάρχουν και δύο δεδομένα που αξίζει να σημειωθούν. Πρώτον, όταν έχει να κάνει κάποιος με τέτοια κληρονομιά, πρώτα εξοικειώνεται και μετά πειραματίζεται. Δεύτερον, ευτυχώς δεν αποβαίνει εις βάρος του παιχνιδιού, γιατί όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν. Και ναι, έχει την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες και τις ατάκες ενός κλασικού Monkey Island. Το παιχνίδι είναι έξυπνο, με όμορφο χιούμορ και τιμά την παράδοση της σειράς. Το σίγουρο είναι πως και ο παλιός και ο νέος φίλος των Monkey Island θα το διασκεδάσει με την ψυχή του, ενώ προσφέρει και μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για όποιον θέλει να ασχοληθεί με την κατηγορία των adventures.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Μμμμμ... κάτι μου λέει ότι θα τιμήσω και μάλιστα πολύ σύντομα!!!! :) Ένα ευχάριστο παιχνίδι, ότι πρέπει για να χαλαρώνεις και να μην σπαζοκεφαλιάζεις και μια συνέχεια από τίτλους που έχω ήδη τιμήσει!!! χιχιχι :)
Οποιος δεν το εχει παρει, να το κανει αμεσως. Βεβαια το art style που χρησιμοποιει δεν ειναι και οτι καλυτερο αλλα οκ.
Να θυμουνται οι παλιοι καινα μαθαινουν οι κανουριοι.
Το έχω σταματήσει εδώ και καιρό στο τρίτο μέρος. Δεν έχει το ρυθμό των παλιότερων τίτλων, αλλά σίγουρα θεωρώ ότι είναι όντως Monkey Island.
Έχω σκοπό να το τερματίσω, πιθανόν και άμεσα.
Νομίζω ότι η βαθμολογία είναι σωστή. Αν θέλουν να μαθαίνουν οι καινούργιοι, καλύτερα πριν από αυτό να παίξουν το 2 ή το 3 από τα παλιά. Τα γραφικά τους δεν έχουν και τόσο μεγάλη απόσταση από την προσπάθεια της Telltale, αλλά το χιούμορ είναι σίγουρα καλύτερο.
Τι να λέμε απίθανο παιχνίδι... Βέβαια τώρα παλεύω τα Runaway (ναι, κάπως αργά), αλλα θα έλθει και η σειρά του...
@nfs_maniac το Runway είναι απίστευτο!!! Πάλεψέ το αξίζει τον κόπο!!! Εγώ θυμάμαι είχα κολλήσει αρκετά σε κάποια σημεία αλλά δεν το έβαλα κάτω!!!
Katerinaki η αλήθεια είναι οτι πήρα την τριλογία που έχει βγει, οπότε για αρκετό καιρό θα με χάσει ο ήλιος... ;)
Ωραίο Review και ναι και εγώ έχω μείνει στο 3. Πιστεύω θα πρέπει να το τιμήσω και αυτό!
Έχω το 1 και 2 στο XBLA και είναι απ οτα πιό δύσκολα παιχνίδια που....παίζω ακόμα:P.Πάντως προτιμώ περισσότερο τα παλιά καρτούν γραφικά παρά τα 3D.
Είχα αγοράσει και τα 5 επεισόδια για... 3 ευρώ και κάτι (ναι, καλά διαβάσατε) από το Steam σε μια προσφορά που τα είχε πριν μήνες. Πριν λίγες μέρες τελείωσα το 2ο επεισόδιο. Το προηγούμενο καλοκαίρι τελείωσα και τα δύο πρώτα που έχουν γίνει remastered. Υπέροχα παιχνίδια.
Βγήκε;;; ΘΑ το αγοράσω! :D
ένα αξιόλογο monkey island που αν εξαιρέσει κανείς τον κακό χειρισμό του, είναι ένα πολύ γλυκό και καλό παιχνίδι.
σίγουρα πάντως είναι πολύ καλύτερο από το Monkey Island 4!