Σε πιο ειδικές λεπτομέρειες δεν υπάρχει Mary Jane, αλλά η πρώτη κοπέλα του Gwen Stacey που στην κανονική σειρά πέθανε (αλλά εδώ είναι το Ultimate Universe), βλέπουμε τον Peter να κατασκευάζει μόνος του τους εκτοξευτήρες ιστού (καιρός ήταν!) και τον βλέπουμε να… βγάζει δυο φορές τη μάσκα του (εντελώς αδικαιολόγητο για τον υπερήρωα που φοβάται περισσότερο από όλους για την αποκάλυψη της ταυτότητάς του). Αντίπαλός του ο The Lizard, παλιός συνεργάτης του πατέρα του και πρωτοπόρος γενετιστής που πειραματίζεται πάνω στο σώμα του. Η πρώτη εικόνα της ταινίας είναι πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Τα πρώτα σαράντα λεπτά συγκρίνονται μόνο με αποτυχημένες αμερικανικές teen movies της Disney. Είναι απίστευτο το πόση κοινοτοπία, ανία, εφηβική οργή και λάθος στοιχεία του Spidey χώρεσαν μέσα σε τόσο λίγο χρόνο -ο Parker αντί για εξαιρετικός μαθητής πλην φυτό είναι πια περισσότερο εξυπνάκιας παρά έξυπνος, ελαφρώς κακομαθημένος ανόητος και κυρίως όχι τόσο ιδιοφυία όσο θα έπρεπε.
Χαρακτηριστικό του πόσο εκτός πλαισίου του χαρακτήρα βρίσκεται είναι ο τσακωμός με το νταή του σχολείου, όπου ο Parker κάνει καθαρά επίδειξη δύναμης και το ότι περπατά στο γραφείο του Curt Connors/The Lizard με τη λύση σε ένα τεράστιο πρόβλημα γενετικής που όμως έχει βρει στις σημειώσεις του πατέρα του. Μόνο ταιριαστό στοιχείο είναι η ηλικιακή ανεμελιά που βγάζει τόσο σαν Peter Parker όσο και σα Spider-Man. Ταλαιπωρεί έναν εγκληματία που κυνηγά και μιλά συνέχεια όταν μάχεται, αν και περισσότερο επειδή είναι πιτσιρικάς παρά για να διώξει το άγχος του. Η ίδια κατάσταση υπάρχει σε μικρότερο βαθμό στα περισσότερα στοιχεία σχετικά με την εξέλιξη των χαρακτήρων, σε βαθμό που όταν δεν υπάρχει δράση η κατάσταση να γίνεται ακόμα και αφόρητη.
Η κατάσταση διορθώνεται όταν ο Spider-Man αρχίζει τα κόλπα του. H κινηματογράφηση είναι αρκετά συμβατική παρά τις προσπάθειες στυλ με την αιώρηση σε πρώτο πρόσωπο, αλλά έχει νεύρο και πολλά κλασσικά στοιχεία όπως τον ήρωα να τυλίγει εχθρούς παντού με ιστό, να είναι τρομερά ευλύγιστος και ευέλικτος και την πάλη να είναι αρκετά καλά χορογραφημένη. Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση κάτι το ιδιαίτερο, αποτέλεσμα και των περιορισμών στην παραγωγή. Οι σκηνές δράσης είναι σύντομες και λιγότερες από ότι στο παρελθόν (καμία σχέση με τις τεράστιες μάχες εναντίον του Doctor Octopus στο 2), απλά είναι κοντά στην κλασσική εικόνα του ήρωα. Ένα άλλο σοβαρό ατόπημα είναι η βοήθεια που δέχεται στην… αιώρηση (ποιος, ο Spider-Man!) προς το τέλος της ταινίας.
Το σενάριο και η πλοκή είναι μάλλον μέτρια και εξελίσσεται άγαρμπα με τρόπο που δε γίνεται ιδιαίτερα πιστευτός. Για 3D ούτε λόγος, η παρουσία του είναι περιορισμένη και εντελώς ανούσια χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα. Αυτό που σώζει την κατάσταση, παραδόξως, είναι το soundtrack της ταινίας που ταιριάζει πολύ με τα δρώμενα και είναι πιο εμπνευσμένο από τα συνηθισμένα θέματα action movies. Στο θέμα της ηθοποιίας, το πόσο πετυχημένος Spider-Man είναι ο Andrew Garfield (The Social Network) είναι κυρίως θέμα γούστου και εικόνας - για τους δύο γράφοντες δε δένει με το ρόλο του Peter Parker. Δείχνει υποκριτικές αρετές, στηρίζει σωστά το προβληματικό υλικό που του έδωσαν αλλά η εμφάνισή του δεν πείθει καθώς βγάζει εφηβικό νεύρο και ελάχιστα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήρωά του.
Καλύτερη η Emma Stone (Gwen Stacey), χωρίς να ξεφεύγει από τα αβανταδόρικα πλαίσια που έχει ο κάπως ξεκούρδιστος ρόλος της, καλύτερος όλων ο Rhys Ifans (Curt Connors/ The Lizard) στον πιο συνεκτικό χαρακτήρα της ταινίας. Ο χαρακτήρας του μπορεί να είναι ένας ακόμα γιατρός και να μην είναι τόσο εντυπωσιακός όσο ο Green Goblin ή ο Doc Oc, αλλά παρουσιάζεται όμορφα και στηρίζεται από μια καλή ερμηνεία. Αξιόλογος και ο Michael Sheen (Ben Parker) που πνίγεται όμως από τις κλισέ ατάκες του.
Μοιράζοντας το καρπούζι στη μέση, ο Ηλίας (Πέππας) πήρε τα σποράκια και η τελική βαθμολογία είναι πιο χαλαρή. Για το στενό κοινό, το The Amazing Spiderman έχει νέα στοιχεία και σκηνές που το κάνουν να ξεχωρίζει από τα προηγούμενα. Για το ευρύ κοινό, πρόκειται για μια ταινία όπου περίπου στο μισό της είναι ίδια με το πρώτο Spider-Man, δεν έχει εντυπωσιακό 3D και οι σκηνές δράσης -αν και καλογυρισμένες- είναι λίγες και κάπως μικρές σε διάρκεια. Το τελικό αποτέλεσμα είναι, με αρκετή καλή προαίρεση, συμπαθητικό και οι οπαδοί του ήρωα μάλλον θα περάσουν καλά. Όσοι περιμένουν μια καλή περιπέτεια από την άλλη, μπορεί να απογοητευτούν.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity