The Bridge - Σελίδα 2

Όταν τον Αύγουστο του 2008 κυκλοφορούσε το Braid, γινόταν ταυτόχρονα ένα μεγάλο βήμα προς την ευρεία αποδοχή της indie σκηνής που μέχρι τότε απευθυνόταν σε εξαιρετικά περιορισμένο κοινό.

Ο ρόλος που έπαιξε αυτός ο τίτλος στη μορφή που έχει σήμερα η βιομηχανία είναι λίγο πολύ γνωστός σε όλους οπότε δεν πρόκειται να επεκταθούμε. Ο λόγος που γίνεται αυτή η αναφορά είναι ότι το The Bridge σαν σύλληψη θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι του Jonathan Blow. Αν και όπως θα δούμε στην πράξη έχουν αρκετές διαφορές στο πως αντιμετωπίζουν ορισμένα θέματα, το γεγονός και μόνο ότι η φιλοσοφία τους μοιάζει, φέρνει τον παίκτη ασυνείδητα σε μία άμεση σύγκριση των δύο. Το βάρος μίας τέτοια σύγκρισης είναι μεγάλο όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό αλλά το The Bridge ανταποκρίνεται σε αυτή την πρόκληση.

Το παιχνίδι ξεκινάει με τον ήρωα μας να κοιμάται κάτω από ένα δέντρο. Σε αυτό το σημείο ο παίκτης ενημερώνεται για τα 2 πλήκτρα που θα του χρειαστούν σε όλη την περιπέτεια του και με την χρήση τους ένα μήλο προσγειώνεται στο κεφάλι του ήρωα και τον ξυπνάει. Ήδη οι περισσότεροι θα έχετε καταλάβει προς τα που πάει το πράγμα... Σενάριο με την αυστηρή έννοια του όρου δεν υπάρχει, ωστόσο μετά το τέλος κάθε κεφαλαίου (τα οποία είναι συνολικά τέσσερα στον αριθμό με 6 επίπεδα το καθένα) μας δίνεται η δυνατότητα να διαβάσουμε κάποιο κείμενο στο οποίο ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία. Μετά τον τερματισμό ξεκλειδώνονται ακόμα 4 κεφάλαια στα οποία βλέπουμε τον αρχικό κόσμο σε αντεστραμμένη μορφή, ενώ με τον τερματισμό και αυτών αποκτούμε πρόσβαση σε ένα διαφορετικό τέλος. Η ιδέα που κρύβεται πίσω από το gameplay είναι εξαιρετικά απλή και συνάμα πρωτότυπη. Ο παίκτης καλείται να χειριστεί την έννοια της βαρύτητας αλλά και να κατανοήσει τη χρήση των προοπτικών που δημιουργούν οπτικά παράδοξα ώστε να καταφέρει να φτάσει στην πόρτα που θα τον οδηγήσει στο επόμενο επίπεδο.

Η υλοποίηση της ιδέας έρχεται μέσα από τα πλήρως περιστρεφόμενα επίπεδα του παιχνιδιού, αλλά και κάποιων ακόμα μηχανισμών που συναντάμε καθώς προχωράμε στο παιχνίδι, όπως για παράδειγμα παγίδες του χωροχρόνου. Επίσης ακολουθώντας το παράδειγμα του Braid δε υπάρχει game over, αλλά κάθε φορά που ο παίκτης σκοτώνεται ή φέρνει τον puzzle σε μορφή που δεν μπορεί πλέον να ολοκληρωθεί η λύση έρχεται με το γύρισμα του χρόνου σε μία παρελθοντική κατάσταση που έχουμε βρεθεί. Αυτό ήταν όλο και όσο και αν ακούγεται απλό και εύκολο πιστέψτε μας δεν είναι καθόλου. Ορισμένοι από τους γρίφους είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί παραμένοντας όμως πάντα μέσα στη λογική που ορίζει ο ίδιος τίτλος και χωρίς να ζητούν αλχημείες από την πλευρά του παίκτη.
Σύστημα hint δεν υπάρχει και αυτό είναι αρκετά συζητήσιμο σαν επιλογή. Από την μία αποθαρρύνει τον παίκτη από την εύκολη παραπομπή σε βοήθεια πράγμα που θα κατέστρεφε την συνολική εμπειρία, από την άλλη όμως το γεγονός αυτό ίσως τον ωθήσει σε άλλες πηγές που θα του δώσουν έτοιμη ολόκληρη την λύση. Με βάση αυτό το στοιχείο, ένα σύστημα με χρονικούς περιορισμούς και στοχευμένες υποδείξεις ίσως ήταν καλύτερη λύση. Το μόνο ψεγάδι που εντοπίσαμε στην ουσία του τίτλου είναι η ύπαρξη, λίγων η αλήθεια είναι, σημείων που απαιτούν λεπτούς και ακριβείς χειρισμούς από την πλευρά του χρήστη. Το γεγονός αυτό φυσικά δεν αποτελεί από μόνο του αρνητικό στοιχείο και από ορισμένους ίσως να περάσει και απαρατήρητο αλλά με δεδομένο ότι το The Bridge είναι ένα καθαρό puzzle game που εστιάζει στους γρίφους, κάτι τέτοιο ξεφεύγει από τη φιλοσοφία του.

Στον τεχνικό τομέα τα γραφικά αν και λιτά είναι ιδιαίτερα όμορφα. Η ασπρόμαυρη αισθητική ταιριάζει απόλυτα με το πιο σοβαρό και ελαφρώς μελαγχολικό ύφος που προσπαθεί να περάσει ο τίτλος. Ακόμα και το όχι τόσο ομαλό animation του χαρακτήρα δένει αρμονικά με τον υπόλοιπο κόσμο δίνοντας την αίσθηση ότι πρόκειται για σκίτσο και όχι πραγματικό άνθρωπο, σε βαθμό μάλιστα που να μας βάζει σε υποψίες ότι αυτό έγινε εσκεμμένα. Άξια αναφοράς είναι και η ξεκάθαρη επιρροή που έχουν οι δημιουργοί από τα έργα του Μαουρίτς Κορνέλις Έσερ. Για όσους δεν τον γνωρίζουν πρόκειται για Ολλανδό καλλιτέχνη, ο οποίος έγινε γνωστός κυρίως για τις λιθογραφίες του που απεικονίζουν οπτικά παράδοξα. Στο σημείο αυτό μάλιστα ο γράφων παρατηρεί και ένα είδος αυτοαναφορικότητας καθώς οι έννοιες που χρησιμοποιούσε για να τα πετύχει (και χρησιμοποιούνται και στο παιχνίδι) είναι άμεσα συνδεδεμένες με την επιστήμη των γραφικών και συνεπώς κατ' επέκταση και με τα video games.

Το ηχητικό κομμάτι του τίτλου είναι διακριτικό, δεν αποσπά την προσοχή του παίκτη από την επίλυση του γρίφου ενώ οι μελωδίες του συνδράμουν και αυτές με τη σειρά τους στη δημιουργία μελαγχολικού κλίματος. Σίγουρα δεν είναι το soundtrack που θα θέλαμε να ακούσουμε ξανά και εκτός παιχνιδιού, το στόχο του όμως τον πετυχαίνει και με το παραπάνω.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα εξαιρετικό indie τίτλο, με κάποια ερωτηματικά όμως να παραμένουν. Αυτά δεν έχουν σε καμία περίπτωση να κάνουν με την ποιότητα του τίτλου αλλά κατά πόσο αυτός απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Ολοκληρώνοντας την άτυπη σύγκριση που ξεκινήσαμε στην εισαγωγή θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το The Bridge είναι αρκετά πιο "βαρύ" σαν παιχνίδι. Το μελαγχολικό ύφος, οι δύσκολοι γρίφοι και ο αργός ρυθμός που αυτοί συνεπάγονται το μετατρέπει σε ιδανική επιλογή μόνο για τους fans του είδους, αλλά και όσους θέλουν να δουν κάτι διαφορετικό όντας αποφασισμένοι να του δώσουν μία ευκαιρία.

PS6: Καθυστερεί η κυκλοφορία του;