Τα πτώματα τους τράβηξαν, αλλά σύμφωνα με το Neeson αν το δυστύχημα συνέβη κοντά στη φωλιά τους δε θα ησυχάσουν αν οι άνθρωποι δε φύγουν ή δεν τους σκοτώσουν. Άνθρωποι γεμάτοι φόβο, απελπισία, ένταση ενάντια στην αρχέγονη προσωποποίηση της άγριας φύσης σε όλο το μίσος και την οργή της. Το «The Grey» είναι κάτι παραπάνω από ταινία επιβίωσης ή την ενήλικη εκδοχή από «Το κάλεσμα της άγριας φύσης». Ελάχιστη σχέση έχει επίσης με τη λογική του «Into the Wild» αλλά κινείται πιο κοντά στη λογική του θρίλερ. Πρωταγωνιστής εδώ δεν είναι τόσο η δύναμη της θέλησης ή η ευρηματικότητα του ανθρώπινου νου, αλλά ο ίδιος ο αγώνας - η πρωτόγονη δίψα για επιβίωση, η διαρκής πάλη μέχρι την τελευταία ανάσα. Μια πάλη απέναντι σε ένα θάνατο που μπορεί να έχει έρθει πολύ πριν και, τουλάχιστον, εξασφαλίζει αξιοπρέπεια.
Διαφέρει από τις ταινίες επιβίωσης γιατί το μοτίβο της είναι το ακριβώς αντίθετο, το τέλος και πώς το διαχειρίζεσαι. Η μελαγχολία και ο λυρισμός αυτός είναι διάχυτος κυρίως στο δεύτερο μισό της ταινίας, όπου το ύφος αλλάζει και γίνεται βαθιά ανθρώπινο, μέχρι το συγκλονιστικό, σχεδόν φιλοσοφικό φινάλε. Εκεί είναι που το «The Grey» κερδίζει κατά κράτος το θεατή, δείχνοντας ένα ρωμαλέο πρόσωπο που θα επιδεχόταν και άλλες ερμηνείες για όποιον ήθελε να δει την ταινία σα μεταφορά, μόνο που δε δίνονται ιδιαίτερα δικαιώματα προς αυτή την κατεύθυνση. Τα ψυχογραφήματα των χαρακτήρων, αναμενόμενα σε κάποιο βαθμό, δεν κουράζουν και ευτυχώς δεν είναι συχνά. Οι μεταξύ τους σχέσεις αποτυπώνονται έξυπνα και στη συμπεριφορά της αγέλης που τους καταδιώκει, κάτι που δίνει μια επιπλέον διάσταση.
Η σκηνοθεσία είναι καλή, αλλά είναι δύσκολο να μη σκεφτείς πως η ίδια ακριβώς ταινία στα χέρια ενός μεγάλου σκηνοθέτη θα ήταν αριστούργημα. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ψεγάδι και έχει μερικές ξεχωριστές στιγμές, αλλά ο Joe Carnahan θα μπορούσε να είχε διαχειριστεί κάπως καλύτερα τους χρόνους ώστε η ταινία να αναπνεύσει λίγο πιο άνετα και να περάσουν ακόμα πιο έντονα τα όσα έχει να πει. Οι ηθοποιοί καταφέρνουν να αποδώσουν έντονα τους χαρακτήρες τους με λιτότητα. Ειδικά ο Neeson δίνει μια πολύ σημαντική ερμηνεία, παίζοντας με το βλέμμα, το σώμα και την παραμικρή κίνησή του βασισμένος στην επιβλητική του παρουσία. Θυμίζει και πάλι τον πολύ σημαντικό ηθοποιό που αγαπήσαμε.
Πρωταγωνιστής όμως είναι και η φωτογραφία και το περιβάλλον. Η αδάμαστη φύση κυριαρχεί παντού, απειλητική, ξένη, ένα πεδίο μάχης αλλά και τόπος σοφίας. Αξίζει να σημειωθεί πως οι καιρικές συνθήκες είναι πραγματικές και όχι αποτέλεσμα CGI, με τη θερμοκρασία να φτάνει τους -40ο. Η μουσική, τέλος, είναι στο πνεύμα της ταινίας και το θέμα του φινάλε αφήνει μια απερίγραπτη εντύπωση.
Τελειώνοντας, το «The Grey» αφήνει στο θεατή ένα πολύ δυνατό συναίσθημα πληρότητας. Για αυτό και μόνο αξίζει να το παρακολουθήσει κάποιος, αν και γενικότερα είναι ταινία-έκπληξη, από τις απρόσμενα καλές κυκλοφορίες που θα μείνουν σε κάποιους θεατές. Μια διαφορετική ταινία επιβίωσης, χωρίς ηρωισμούς, αυτοθυσίες και κανιβαλισμούς, αλλά με μια βαθιά αξιοπρέπεια και ανθρώπινη διάσταση. Και μην ανησυχείτε, έχει και αρκετές σκηνές με αίμα και κυνηγητό…
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity