Το πρωταγωνιστικό δίδυμο ,η ανισόρροπη φιλόδοξη πρωτάρα δημοσιογράφος Liz Allaire και ο καθιερωμένος αθλητικογράφος-ρεμάλι Dan Murray, καλύπτουν την τελετή απονομής των Βραβείων Ταινιών Τρόμου. Αυτό όμως που είναι αγγαρεία για τον ένα μετατρέπεται σε ευκαιρία για την άλλη όταν βλέπει ένα διακεκριμένο καλεσμένο να τρυπώνει από το παράθυρο στο γραφείο του μεγαλοπαραγωγού που φιλοξενεί τη δεξίωση της τελετής. Η Liz στρατολογεί με το ζόρι το Dan, αρχίζει τις έρευνες και καταφέρνει να απαχθεί. Τσαντισμένος, ο Dan ξεκινά την αναζήτηση. Ένας από τους κυριότερους λόγους να ασχοληθεί κανείς με τον τίτλο είναι τα cel-shaded γραφικά του. Είναι από τα παιχνίδια που δε θα μπορούσαν να έχουν διαφορετικά γραφικά, και λόγω νοοτροπίας μα και λόγω αποτελέσματος. Η καρτουνίστικη τεχνοτροπία προσφέρει τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα του τίτλου και δίνει την ευκαιρία στην Pendulo Studios να δημιουργήσει λεπτομερέστατες και καλαίσθητες περιοχές με εξαιρετικό σχέδιο.
Τα cutscenes είναι ακόμα πιο όμορφα, με τις κατάλληλες φωτοσκιάσεις και ομαλότατο animation ισάξιο με ταινία κινουμένων σχεδίων. Το φινίρισμα στον οπτικό τομέα τον καθιστά αψεγάδιαστο. Παρόμοιου επιπέδου είναι και ο ήχος, με το voice acting να είναι ιδανικό και τις φωνές να ταιριάζουν γάντι με τους χαρακτήρες. Η μουσική επένδυση είναι το ίδιο ταιριαστή, ο χαρακτηρισμός «εμπνευσμένη» την αδικεί και ακούγεται πολύ ευχάριστα και εκτός παιχνιδιού. Μοιάζει παρμένη από ταινίες και δίσκους της εποχής, από swing και jazz μέχρι ρετρό ορχηστρικά θέματα με πνευστά και κλασσικές μελωδίες. Η δημιουργία όμως ενός χιουμοριστικού σουρεαλιστικού adventure είναι από τα δυσκολότερα πράγματα στο gaming. Απαιτεί ψιλοδουλεμένους διαλόγους και σενάριο, πολύ λεπτή ισορροπία στους γρίφους και μεγάλες δόσεις έμπνευσης. Βαδίζοντας στα χνάρια της LucasArts, η Pendulo Studios τα καταφέρνει σε πολύ μεγάλο βαθμό αλλά όχι απόλυτα.
Οι χαρακτήρες κερδίζουν κατευθείαν τον παίκτη, από το Dan και το ματσό σαρκασμό του μέχρι τους προλετάριους φρουρούς-ρομπότ. Οι ομιλίες είναι γεμάτες αλατοπίπερο και έξυπνο χιούμορ, τα κωμικά gags κυριαρχούν ενώ καμία τοποθεσία και συζήτηση δε φαντάζει παράταιρη. Στο ίδιο κλίμα κινούνται τα cutscenes, οι περιγραφές και, φυσικά, οι γρίφοι. Το μελανό σημείο εδώ είναι πως η έλλειψη ισορροπίας (ή πιο σωστά, μούρλα) της Liz έχει αποδοθεί άγαρμπα και βεβιασμένα, σε σημείο εκνευριστικό. Είναι απορίας άξιο γιατί αντί για ιδιόρρυθμη ή τρελούτσικη αποδίδεται σα νευρωτική με τικ. Τέτοιο λάθος δεν έχει γίνει σε κανένα άλλο χαρακτήρα, μικρό ή μεγάλο.
Για το σενάριο και την ατμόσφαιρα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω ισχύουν στον υπερθετικό, αλλά υπάρχει πρόβλημα γραφής. Σε κάποια σημεία αναφέρονται πρόσωπα και γεγονότα που ο παίκτης «θα έπρεπε» να γνωρίζει μα τα ακούει για πρώτη φορά, οπότε δημιουργείται σύγχυση. Ένα παράδειγμα κοντά στο ξεκίνημα είναι η συζήτηση με τον Edgar. Αν και δεν είναι συχνό φαινόμενο, χτυπάει άσχημα γιατί το σενάριο εξελίσσεται με ταχύτητα λόγω της σύντομης διάρκειας. Η ιστορία ασφυκτιά, εκτυλίσσεται υπερβολικά γρήγορα μερικές φορές και σε συνδυασμό με τα παραπάνω ίσως γεννήσει απορίες. Ένας παρατηρητικός παίκτης με εμπειρία σε παρόμοια παιχνίδια θα ολοκληρώσει το The Next Big Thing σε 8-10 ώρες. Για την ακρίβεια, όσοι έχουν ολοκληρώσει το demo έχουν ήδη δει το 1/3 του παιχνιδιού.
Εκεί που οι developers τα έχουν πάει καλύτερα είναι οι γρίφοι. Σα σύγχρονο adventure, δεν υπάρχει ένας κεντρικός γρίφος για κάθε κεφάλαιο μα μικρότερα τμήματα. Δίνεται checklist με σημειώσεις και αφήγηση ώστε ο παίκτης να ξέρει ανά πάσα στιγμή τι κάνει, ενώ τα τρία επίπεδα δυσκολίας είναι highlighting με hints, μόνο highlighting ή τίποτα από τα δύο. Το ζήτημα είναι πως, χωρίς να είναι υπερβολικά δύσκολοι, οι γρίφοι απαιτούν από τον παίκτη να μπει στο πνεύμα του τίτλου και να σκέφτεται πέρα από την πεπατημένη. Με άλλα λόγια είναι ένα παιχνίδι που ένας αθλητικογράφος του ’50 τηλεμεταφέρεται από το φίλο του τον Professor Fly (ναι, τον Άνθρωπο-Μύγα) σε έναν αρχαίο αιγυπτιακό ναό και περιφέρεται ντυμένος σα Φαραώ. Σκεφτείτε ανάλογα! Όποιος δεν τα καταφέρει είναι βέβαιο πως θα εκνευριστεί και θα απορρίψει (άδικα) το «Τhe Next Big Thing» ως παράλογο.
Η αλήθεια είναι πως έχει γίνει πολύ σοβαρή και επιτυχημένη δουλειά σε αυτό το σημείο. Με λίγες μικρές εξαιρέσεις, κανένας γρίφος δεν ξεφεύγει από το σουρεάλ πλαίσιο του παιχνιδιού και μέσα σε αυτό και νόημα έχει και λύνεται. Κάτι αξιοσημείωτο είναι η απουσία, πλην 1-2 περιπτώσεων, των trial-and-error puzzles. Ακόμα και αυτά τα λίγα όμως είναι πολύ καλοφτιαγμένες προσθήκες, και το ένα είναι από τις ομορφότερες στιγμές στο παιχνίδι. Το κυριότερο πλεονέκτημα όμως, και της δομής και του τίτλου γενικότερα, είναι πως καταφέρνει να βάλει τα κλισέ που χρησιμοποιεί κάτω από μια νέα οπτική δίνοντας ένα δροσερό και φρέσκο αποτέλεσμα. Όχι, δεν υπάρχει κάποιος πραγματικά πρωτότυπος γρίφος και οι ρετρό αναφορές είναι εξ ορισμού επαναλήψεις. Το παιχνίδι είναι όμως τόσο διασκεδαστικό και συνεπές με τον εαυτό του που αυτό περνά σε δεύτερη μοίρα.
Στον τομέα του χειρισμού είχαν εκφραστεί επιφυλάξεις για το pixel hunting και τις ενδείξεις των σημείων αλληλεπίδρασης. Αποδείχτηκε πως πρόκειται, ευτυχώς, για ελάχιστες εξαιρέσεις. Είναι άδικο και για τον παίκτη και για το παιχνίδι να σπάει η ροή επειδή ο κέρσορας έχει περάσει 10 φορές πάνω από το σωστό σημείο χωρίς να αλλάξει, μα τουλάχιστον συμβαίνει σπάνια. Από εκεί και πέρα τα πάντα είναι πολύ βολικά-αριστερό κλικ είναι η κίνηση και αλληλεπίδραση, δεξί κλικ η αλλαγή του ποντικιού, διπλό κλικ είναι η αυτόματη μεταφορά και στο πάνω μέρος της οθόνης βρίσκεται το μενού και το inventory με pop up. Το περίεργο είναι η παντελής έλλειψη ρυθμίσεων στα γραφικά (ακόμα και για την ανάλυση), μα η ποιότητά τους είναι τέτοια που δε μας έλειψε.
Πόσο καλό ή πόσο κακό είναι λοιπόν το The Next Big Thing? Η ουσία είναι πως δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο, ουσιαστικό μειονέκτημα. Το καθένα ξεχωριστά από τα ζητήματα που συζητήθηκαν πιο πάνω δεν προβληματίζει τόσο όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Όλα μαζί όμως μειώνουν τη συνολική αξία του παιχνιδιού και το καθιστούν ένα πολύ καλό adventure που τελικά δε φτάνει στην κορυφή. Παραμένει όμως ένας διασκεδαστικότατος και πανέμορφος τίτλος, στην ίδια φιλοσοφία με τα παιχνίδια της LucasArts ή τα Zork. Οι φίλοι του είδους θα μείνουν ικανοποιημένοι και με ένα μεγάλο χαμόγελο μετά τον τερματισμό.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity