Το The Raid όχι μόνο δεν είναι εξαίρεση, αλλά είναι πολύ αξιόλογο δείγμα του είδους. Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας και του σεναρίου ο Ουαλός Gareth Evans, με την παραγωγή να είναι καθαρά Ινδονησιακή. Ας σημειωθεί εδώ πως ο γράφων, όσο και αν εκτιμά το Bruce Lee, το Jet Lee και τον Tony Jaa (και το John Woo πριν τον κλέψει το Hollywood), σε καμία περίπτωση δεν είναι ειδήμων στο ασιατικό σινεμά πολεμικών τεχνών. Η ματιά του κειμένου είναι «απ’ έξω». Αφού ξεκαθαρίστηκε αυτό, μιλάμε για πολύ ξύλο. Κάθε μα κάθε μπουνιά, κλωτσιά, γονατιά και αγκωνιά στην ταινία πονάει! Η μάχη πουθενά δε δίνει την αίσθηση του στημένου και του χορογραφημένου μα ακριβώς το αντίθετο -είναι εντελώς ζωώδης, βίαιη και άγρια. Αντί για χορευτικές φιγούρες και σώματα να αιωρούνται υπάρχουν αντρίκεια, ταχύτατα χτυπήματα και μόνο ελάχιστες στιγμές υπάρχει το υπερβολικό κάτι παραπάνω.
Οι κακοί δεν είναι μπουνταλάδες σάκοι του μποξ και οι καλοί δεν είναι στιλάτοι ματσό. Οι πρώτοι είναι αιμοβόροι και άγριοι και οι δεύτεροι μάχονται διαρκώς για τη ζωή τους με κάθε μέσο. Η ατμόσφαιρα το αποτυπώνει αυτό πλήρως. Όλη η ταινία διαδραματίζεται σε ένα ετοιμόρροπο, σκοτεινό και στενό κτίριο, είναι έντονα κλειστοφοβική.
Ο ρυθμός είναι τέλειος. Η δράση ξεκινά από το πρώτο δεκάλεπτο και ουσιαστικά δε σταματά ποτέ, με εξαίρεση τους απολύτως απαραίτητους διαλόγους και τα εμβόλιμα διαστήματα αγωνίας όπου οι αστυνομικοί κρύβονται ή τρέχουν. Σε γενικές γραμμές, πέφτει συνέχεια άψογα κινηματογραφημένο βρωμόξυλο, με καθαρά b-movie αισθητική και κινηματογράφηση. Η κάμερα τρέμει ελαφρά -στο χέρι γαρ- αλλά και τραβάει από απόσταση με τρόπο που δε συνηθίζεται στις δυτικές ταινίες δράσης, με σταθερά κάδρα που αποπνέουν μεγάλη ένταση. Ο Evans εδώ έδειξε άριστη γνώση και του είδους και του τεχνικού κώδικά του με το τελικό αποτέλεσμα να είναι καταπληκτικό. Απρόσμενες λήψεις και πλάνα, σωστό μοντάζ που αναδεικνύει τη δράση αντί να προσπαθεί να κρύψει κενά, και ιδρώτας με αίμα σε κάθε πλάνο.
Το σενάριο ουσιαστικά περιγράφηκε ήδη, με τις αναμενόμενες προδοσίες και αποκαλύψεις να είναι το συνηθισμένο αλατοπίπερο, και είναι ο μόνος τομέας που θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο όχι τόσο στο θέμα της πλοκής (αδιάφορο) ή των χαρακτήρων (ακόμα πιο αδιάφορο) αλλά στους διαλόγους και τις ατάκες. Ο πρωταγωνιστής Iko Uwais, δάσκαλος της ινδονησιακής πολεμικής τέχνης silat, τραβάει με την τεχνική του τα βλέμματα κάπως περισσότερο, αλλά και οι υπόλοιποι ηθοποιοί ταιριάζουν γάντι εμφανισιακά με τους ρόλους τους (ειδικά ο αρχιμπράβος του βαρόνου, που χαίρεται τη δουλειά του όσο δεν πάει). Δίνουν πραγματικά την εικόνα σκληρών μπάτσων και αιμοσταγών εγκληματιών, συν έναν ψυχοπαθή νονό.
Με λίγα λόγια, όσοι αρέσκονται στο είδος καλά θα κάνουν να σπεύσουν. Πρόκειται για κρυφό διαμάντι, ανώτερο από πάρα πολλές ακριβότερες παραγωγές. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η συνεχής, ωμή βία. Ο θεατής θα νιώσει κάθε χτύπημα και θα γίνει πραγματικά ένα με τη δράση. Η χορογραφία πουθενά δε γίνεται εμφανής και επαναλαμβανόμενη, καθώς περιέχει από κλασσικές κινήσεις και σκηνές μέχρι το παραδοσιακό κοπάνημα του κεφαλιού στον τοίχο. Αν είχε δοθεί λίγο μεγαλύτερο βάρος στο σενάριο και τις ατάκες θα ήταν η διασκεδαστικότερη περιπέτεια της χρονιάς.
Κι όμως, αποκαλύφθηκε νέο horror game για το Dreamcast, 25 χρόνια μετά το τέλος ζωής του (trailer)
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity