Δεν είμαστε όμως εδώ για να μιλήσουμε για τις συγγραφικές ικανότητες της Stephanie Meyer, αλλά για το πως αυτές μεταφράστηκαν στην κινηματογραφική οθόνη, σε αυτό το πρώτο μέρος του τέταρτου και τελευταίου βιβλίου του Twilight Saga. Κάπου εδώ να εκμυστηρευτούμε πως οι ελπίδες μας για την εν λόγω παραγωγή ήταν υπέρ του δέοντος μεγάλες, ελέω της παρουσίας του Bill Condon (Kinsey, Gods and Monsters) στη θέση του σκηνοθέτη. Ίσως πάλι έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο 754σέλιδος τέταρτος τόμος είναι και ο αγαπημένος μας, θα σας γελάσουμε. Η διάσπαση της ταινίας σε δύο τμήματα, à la Deathly Hallows, ομολογούμε πως αποτελεί δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία δίνεται η ελευθερία στους συντελεστές να αποδώσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τα τεκταινόμενα του βιβλίου, από την άλλη όμως ο θεατής αναγκάζεται να επισκεφτεί δύο φορές την αίθουσα, για ένα προϊόν που στην original εκδοχή του ήταν ολοκληρωμένο.
Στην περίπτωση που το επιπλέον αυτό screen time αξιοποιείται στο μέγιστο, κάποιος μπορεί να αναφωνήσει «χαλάλι», ειδικά αν ανήκει στο σύνολο αυτών που ευελπιστούσαν για μία όσο το δυνατόν πιο πιστή μεταφορά του βιβλίου. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει απαραίτητα στο Breaking Dawn Part I. Βλέπετε, ένα από τα δυνατά σημεία της δουλειάς της Meyer, ήταν η ικανότητα της να κάνει τον αναγνώστη να δημιουργεί έναν κόσμο στο μυαλό του, να δίνει αρκετά στοιχεία ώστε εικόνες να μπορούν να σχηματιστούν για χαρακτήρες, περιβάλλοντα, καταστάσεις, πάντα μέσα από την οπτική γωνία της πανέξυπνης Bella. Μία ανάλυση πάνω στο κατά πόσο οι προηγούμενες ταινίες κατάφεραν να είναι συμβατές με αυτό που οι αναγνώστες είχαν δημιουργήσει στο μυαλό τους θα απαιτούσε αρκετές σελίδες, οπότε ας περάσουμε κατευθείαν στα του Breaking Dawn.
Με τον Bill Condon στο τιμόνι, θα περίμενε κανείς πως η κατάρα του PG-13 επιτέλους θα έσπαγε, όπως όφειλε να γίνει από το Eclipse ακόμα, καθώς η σειρά και οι χαρακτήρες της ωρίμαζαν. Στη «Χαραυγή» όμως, όπως αποκαλείται εις τας Ελλάδας, κάτι τέτοιο ήταν το λιγότερο απαραίτητο, αν ήταν τα γεγονότα να αποδοθούν όπως έπρεπε. Κάτι τέτοιο φυσικά δε συνέβη, αφού οι πιέσεις εκ των άνωθεν η ταινία να παραμείνει προσβάσιμη στα δεκάδες εκατομμύρια 12χρονα που πετούν τα αθλητικά σουτιέν τους για τους Edward και Jacob, δίχως αμφιβολία ήταν ισχυρές. Ως συνέπεια έχουμε ένα σύνολο σκηνών, ιδιαίτερα στο πρώτο μισό της ταινίας, που ποτέ δεν κάνει την υπέρβαση, ποτέ δεν καταλήγει στην κορύφωση που η σειρά οδηγούνταν εδώ και τόσα χρόνια. Το ταξίδι του μέλιτος των Edward & Bella όχι μόνο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία στο βιβλίο, αλλά σηματοδοτεί και την ενηλικίωση της σειράς, αφού το sex πλέον μπαίνει στο παιχνίδι, ακόμα κι αν αυτό γίνεται με έναν χειρουργικά αποστειρωμένο τρόπο.
Είναι αστείο το πόσο προσεκτικά οι ερωτικές σκηνές προσεγγίζονται, ειδικά τη στιγμή που το build-up προς αυτές είναι το λιγότερο ενθουσιώδες. Ο θεατής τη μία στιγμή βομβαρδίζεται με εικόνες χαδιών και στρατηγικά τοποθετημένου γυμνού (παρόλα αυτά, για όσους αναρωτιούνται, ελάχιστα επίμαχα καρέ ξέφυγαν από τους υπεύθυνους του editing), ενώ την άλλη βρίσκει ένα κρεβάτι κατεστραμμένο, μαξιλάρια ξεπουπουλιασμένα, και μία Bella γεμάτη μελανιές. Το τι προκάλεσε όλα τα παραπάνω, ένα κενό, ένα μυστήριο…
Η «παράδοση» της ηρωίδας ποτέ δεν απεικονίζεται, αλλά η libido της εκεί, στα ουράνια. Σκηνή μετά σκηνής, τα innuendos είναι ξεκάθαρα, η Kristen Steward περισσότερο sexy από ποτέ, το τοπίο ιδανικό, αλλά οι απανωτές σεξουαλικές επαφές σε αυτές τις 10κάτι μέρες του γαμήλιου ταξιδιού, άφαντες. Και κάπου εδώ, περνάμε στο δεύτερο μέρος της ιστορίας, τη μυστήρια εγκυμοσύνη της Bella… Εδώ ο Condon αποτυγχάνει ακόμα περισσότερο στο να μεταφέρει το ύφος του βιβλίου, καθώς η οικογένεια Cullen καλείται να λύσει το μυστήριο του τι εντοπίζεται στην κοιλιακή χώρα της Bella. Βρικόλακας; Άνθρωπος; Ένα υβρίδιο των δύο; Η ευθύνη δεν είναι αποκλειστικά του Condon όμως. Βλέπετε, το συγκεκριμένο τμήμα στο βιβλίο, βασίζεται σε ένα μεγάλο μέρος στην έκφραση συναισθημάτων μέσω όχι λέξεων, αλλά σκέψεων (ο Edward διαβάζει τις σκέψεις των πάντων πλην της Bella, για όσους δε το γνωρίζουν), οραμάτων (ικανότητα της Alice), εγκεφαλικές «συζητήσεις» μεταξύ της αγέλης των λύκων, καθώς και φυσικά των συναισθημάτων που η Bella δε μοιράζεται με κανέναν άλλο πλην του εαυτού της.
Η μετάφραση όλων των παραπάνω σε κινηματογραφικό format δεν είναι διόλου εύκολη, καθώς η διαδικασία κρύβει τεράστιες παγίδες. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που ο σκηνοθέτης αποφάσισε να παραβλέψει την όλη διαδικασία, παραδίδοντας ένα δεύτερο μισό κατά το μεγαλύτερο μέρος του αδιάφορο, μία πραγματικά χαμένη ευκαιρία, καθώς το σκηνικό σκοτεινιάζει και ο μοιραίος κίνδυνος γίνεται κομμάτι της πραγματικότητας. Το βρέφος στο εσωτερικό της Bella σκοτώνει την Bella μέρα με τη μέρα, καθώς τα σώματα τους είναι ασύμβατα. Μοναδική λύση είναι η αναμονή μέχρι τη τελευταία δυνατή στιγμή, πριν ο Edward μετατρέψει την Bella, μοναδική της σωτηρία αν επιθυμεί να επιβιώσει τη διαδικασία του τοκετού. Ακόμα και η μακάβρια αυτή σκηνή φαντάζει αδιάφορη, με μοναδικό δυνατό της σημείο η παρουσία μίας σκελετωμένης σε σημείο ολοκληρωτικής ασιτίας Bella, αποτέλεσμα σφοδρής δίαιτας και τόνων CGI.
Μιλώντας για CGI, είναι άξιο απορίας το πως η μοναδική σκηνή δράσης στη ταινία, η μάχη μεταξύ των Cullens και της αγέλης λύκων των Quileute, κατάφερε να είναι τόσο μα τόσο κατώτερη από αυτές του Eclipse. Όχι μόνο η ποιότητα των special effects είναι κατώτερη, αλλά και η οποιαδήποτε χορογραφία είναι παντελώς απούσα. Ο David Slade (30 Days of Night, The Twilight Saga: Eclipse) θα ήταν απογοητευμένος, αφού έφερε πολύ καλύτερα οπτικά αποτελέσματα, με το μισό σχεδόν budget. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική ενορχήστρωση, ίσως και το μοναδικό κομμάτι των ταινιών που κανένας δε μπορούσε να κακολογήσει.
Οι επιλογές της ελληνικής καταγωγής Alexandra Patsavas πάντα ήταν εξαίσιες, εδώ όμως οδήγησαν σε μία ανάμικτη κατάσταση. Το μελαγχολικό ύφος δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά η σπίθα που χαρακτήριζε τον ήχο σε κάθε ταινία, λάμπει δια της απουσίας της. Ακόμα και η δουλειά του πάντα άψογου Carter Burwell στο ορχηστρικό τμήμα είναι αμφισβητούμενη, τη στιγμή που Love Death Birth περιέχει επαναχρησιμοποιημένα κομμάτια από το Bella's Lullaby.
Το κατακόκκινα μάτια της πανέμορφης, πορσελάνινης (literally), δίχως ψεγάδι πλέον μεταμορφωμένης Bella μας αποχαιρετούν, ανανεώνοντας το ραντεβού για το Νοέμβριο του 2012, και όχι το καλοκαίρι, όπως κανείς θα περίμενε. Έχοντας βιώσει την ένταση της ολοκλήρωσης του Twilight Saga μέσα από το βιβλίο, θέλουμε με όλη μας την ψυχή να πιστέψουμε πως το Part II όχι μόνο θα αναπληρώσει για τις αδυναμίες της πρώτης ταινίας, αλλά θα κλείσει και αυτό το εφηβικό, μεταφυσικό έπος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το υλικό για κάτι τέτοιο υπάρχει. Η θέληση πάλι, είναι στο χέρι του σκηνοθέτη. Είθε…
Νωρίτερα η κυκλοφορία του Resident Evil Veronica λόγω του κύκλου ανάπτυξης δίχως προβλήματα
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity